Poland USA 2010

Larum Polskie Polska powstan jak jancuch dzwoni

2010-05-16T22:09:00.001-07:00

Larum Polskie Polska powstan jak jancuch dzwoni

US Departament of State Discrimination of the Polish Nationals People's of Poland.

2010-05-16T12:52:00.003-07:00

US Departament of State Discrimination of the Polish Nationals People's of Poland.

The only possibility to make an appointment with the US consular officer in Poland is to call the info line 0 701 77 44 00 or *740 94 00 from the cell phones. The call costs 4.00 PLN plus 22% VAT for one minute. It takes about 10 minutes to make an appointment over the phone. So it costs about 48.80 PLN to arrange the appointment. In English version there is no information about possibility to pay 22 PLN with Visa or MasterCard by calling to the Embassy number +48 22 523 2000

http://poland.usembassy.gov/poland/how_to_apply.html

BARACK OBAMA

Parade of West Point Cadets and remembrance ceremony during the 262nd Anniversary of the Birth of Tadeusz Kosciuszko, which took place in West Point at April 26, 2008.
This video was created by Piotr Kajstura.

Norman Davies on Polish history

Casimir Pulaski was born in Podalia, Poland, on March 4, 1747. He had five sisters and two brothers. His father gave him a pony when he was five years old and a horse when he was eight years old. As a child, Casimir learned how to shoot a bulls-eye while riding a horse. His father sent him to Warsaw to go to school. Then his father sent him to the Court of Courtland to be a page for the Duke of Courtland. While Pulaski was there, the Russians took over Courtland, so Casimir had to return to Warsaw.

Pulaski's father organized a group called The Knights of the Holy Cross. The Knights fought against the Russians, because the Russians were trying to take over Poland. Pulaski recruited men to be in the Knights, and he fought with the Knights. They fought bravely against the Russians, but they lost. Casimir and the rest of the Knights were captured and sent to prison. Then he was banished from Poland. He went to Turkey. He and his father and his brothers trained men to fight against Russia. The Russians tried to capture them, but Pulaski escaped back to Poland, even though he had been banished from there.

When he got to Cracow, Poland, Pulaski joined the Polish Revolutionary Confederates who were trying to fight against the Russians. He fought bravely and he helped the Confederates win the Battle of Kukielki, which forced the Russians to leave Poland. He was a hero to the Polish people, but later, the king of Poland, King Stanislaus, turned against him, and he had to flee Poland again.
Image courtesy of ArtToday.

Pulaski decided to go to America to help the colonists fight against the British. He got in touch with Benjamin Franklin, who was in Paris. Franklin gave him money to get to America and told the American Congress and George Washington about Casimir Pulaski.

After he got to America, Pulaski found General Washington in Philadelphia. Washington got the Congress to put Casimir Pulaski in charge of the American Cavalry. Near Brandywine, he saw the British planning a trap around the Americans. He led a charge against the British and defeated the trap. He was a hero to the Americans for saving them from the trap.

Pulaski trained men for the American Cavalry and the infantry. He wanted to start a special legion. The Congress gave him permission. He trained them to be experts on horseback. He led them to battle in New York City. On the way to New York, they had to pass through New Jersey. At Little Egg Harbor, they burned twenty British ships and took all their ammunition. Unfortunately, some of Pulaski 's friends died in the battle.
Casimir Pulaski and his Legion rode south to Charleston to help the people there fight against the British. They went after the British as they tried to escape to sea. Casimir and his men won again, capturing many British troops and supplies. Then Pulaski and his troops went to Savannah to try to capture the city from the British. As they were planning, an American soldier named James Curry informed the British of their plans, so the British were ready for the attack. Because of this, the Americans lost the battle and Casimir Pulaski got shot during the battle. He was badly wounded. The wounds became infected, and he became sick and died. He died on October 11, 1779. He was only 32 years old.

It was a very important thing that the hero Casimir Pulaski came to defend the colonies in the fight against Great Britain, and that is why children in Illinois get a holiday off from school on the first Monday of March. We honor the memory of Casimir Pulaski.

Casimir Pulaski (1745?-1779) is a hero of two countries, Poland and the United States. Pulaski (in Polish: Kazimierz Pulawski) was born in a small town near Warsaw, Poland during the mid-1740s. In 1768, Pulaski and his father Jozef founded the Confederation of the Bar to defend Poland against the aggressive Russian forces, which later arrested and killed Casimir's father. Unable to prevent the partition of Poland, Pulaski left Poland and lived in exile in Turkey and the Balkans between 1772 and 1775, and then to Paris where he met Benjamin Franklin. Franklin convinced him to support the colonies against England in the American Revolution.

Pulaski impressed with the ideals of a new nation struggling to be free, volunteered his services. In 1777, Pulaski arrived in Philadelphia where he met General Washington, Commander-in -Chief of the Continental Army. Later at Brandywine, he came to the aid of Washington's forces and distinguished himself as a brilliant military tactician. For his efforts, Congress appointed him Brigadier-General in charge of Four Horse Brigades. Then again, at the battles of Germantown and Valley Forge, Pulaski's knowledge of warfare assisted Washington and his men.

Later in 1778, through Washington's intervention, Congress approved the establishment of the Cavalry and put Pulaski at its head. The Father of the American Cavalry demanded much of his men and trained them in tested cavalry tactics. He used his own personal finances, when money from Congress was scarce, in order to assure his forces of the finest equipment and personal safety.

Pulaski and his legion were then ordered to defend Little Egg Harbor in New Jersey and Minisink on the Delaware and then south to Charleston, South Carolina. However, it was at the battle of Savannah in 1779 that General Pulaski, riding forth into battle on his horse, fell to the ground mortally wounded by the blast of cannon.

US Departament of State Discrimination of the Polish Nationals People's of Poland.

2010-05-16T12:52:00.001-07:00

Poland and Georgia W rogatywce i tygrysiej skórze - Gruzini w AK 1917-1968 wrogatywce i tygrysiej skórze - Gruzini w AK (2007)

2010-05-08T19:03:00.001-07:00

Poland and Georgia W rogatywce i tygrysiej skórze - Gruzini w AK 1917-1968 wrogatywce i tygrysiej skórze - Gruzini w AK (2007)

janek533 Przepiękna pieśń, jak również cała historia związana z tym dlaczego Lech Kaczyński został bohaterem Gruzji. Dziękujemy wam Gruzini
Very beautifull song so as the whole history why Lech Kaczyński become the hero of Georgia. I`m very greatfull for Georgia 1 day ago TheGeorgian29 Rest in peace Lech, u were really our friend and Hero :) We love you ... 1 day ago woodYates Thanks comrades. 3 days ago szampon Moments like that make me want to be with you, our Georgian brothers and sisters. If only us, the Poles, could commemorate him as beautifully. I write these words with tears in my eyes, mourning for President, thanking you and fearing for my beloved Poland.
We have fallen on really hard times, but we shall prevail. We shall be free.
Bog, Honor, Ojczyzna.
3 days ago okoRa100 Piękne. Pozdrowienia z Podhala, dzięki
6 days ago jooker43 Thank You !!! 1 week ago AnnaE28 Chwała i cześć! 2 1 week ago slawomirstella Dzięki Wam Gruzini 2 1 week ago ozznera Georgians will never forget Kaczynski, rest in peace Lech and Maria, god bless to your souls.

gruzińskich, którzy znaleźli się w szeregach Armii Krajowej w czasie II wojny światowej. Obecnie żyją w różnych krajach świata. W Polsce ma nastąpić odsłonięcie ich pomnika na terenie Muzeum Powstania Warszawskiego. http://www.filmpolski.pl/fp/index.php/4222697

president of Poland supporting Georgia

Georgian Folk song dedicated to the memory of Lech Kaczyński and his wife Maria

W rogatywce i tygrysiej skórze – film dokumentalny – TV Polonia …Losy gruzińskich oficerów, którzy w czasie II wojny światowej znaleźli się w AK. W Muzeum Powstania Warszawskiego ma powstać ich pomnik.

Originally Published in Georgia Today Newspaper

Last week, Georgia Today learned about a unique work that Jerzy Lubach, a renowned Polish documentary director, friend of Georgia and expert of the Caucasus had taken over. This is a documentary about Georgian officers who fought in the Polish army against the fascist and communist invaders. In the interview, Lubach disclosed a touching story of a Georgian noble diaspora having left a glorious trace in Polish history. Jerzy Lubach, along with his Georgian colleagues, discovered many interesting facts in the recently opened archives of Poland, Georgia and Russia. Since it sounds so interesting, we decided to narrate a bit about the basic story that laid the ground to the idea for the film. First of all, how did Georgian officers find themselves in Poland? Jerzy Lubach willingly answered this and other questions.
Jerzy Lubach

When Georgia gained independence from the Russian Empire, Georgia and Poland launched extensive diplomatic, political and military exchanges। The Polish state envoy, Waclaw Ostrowski, was dispatched to Georgia to set up a Polish diplomatic mission in the fledgling democratic republic. Poland firmly adhered to the policy of establishing close diplomatic relations with the states of the South Caucasus, which had escaped the shadow of Russian rule. Marshal and leader of Poland, Jozef Pilsudski, attached great importance to that strategy. Soon Georgia became a pivotal state as the way to Azerbaijan was cut off because of Bolshevic upheaval there. However, all the plans of fast development of Polish-Georgian relations collapsed with intrusion of the Soviet Red Army in independent Georgia on February 1921. After two weeks of merciless fighting, the tiny Georgian corps was crushed and the Soviet flag was raised in Tbilisi. The state was annexed, and the remainder of the leading Georgian military personnel as well as the temporary government fled to Europe via Batumi and Constantinople. Poland did not recognize the annexation of Georgia and kept close relations with the Georgian political and military authorities in exile. Moreover, in autumn 1921 Marshal Pilsudski’s military attaché in Constantinople, Colonel Babicki, addressed an offer to the chief of the Georgian military headquarters, General Alexander Zakariadze, that Poland was willing to accept Georgian officers in the Polish army. Georgian officers – six generals among them – came to Poland and it was to become their second motherland. According to historical data, they quickly grasped the specifics of the Polish military, perfected their Polish and established close relations with their Polish colleagues. “Although Germany announced free passage from Poland for any foreigners, none of the Georgian officer left the country in September 1939, when the fascist army invaded Polish lands. They heroically battled against the fascist occupants as well as Stalin’s Soviet army,” stressed Jerzy Lubach. Some Georgian officers held high military positions in the Polish army. Colonel Valerian Tevzadze led the northern defense of Warsaw. He later was awarded with the Silver Cross for Military Valor. After the Red Army took over Poland, Valerian Tevzadze joined the Polish underground against the communists until his death 1987. “Many Poles knew about Tevzadze who was just a ‘tidbit’ for both Soviet and Polish KGB, but no one gave him in,” underlined the film director in his talk with Georgia Today. As we learned, the current defense minister of Georgia, David Tevzadze, is a close descendent of Valerian Tevzadze. The minister pledged support to the film crew. “There are many other figures from the ranks of Georgian officers who gained fame in the battle for Poland,” Jerzy Lubach narrated. Major Artemi Aronishidze led the 360th infantry battalion in the defense of Warsaw. “He did not retreat until the surrender of the capital to the fascists.” Aronishidze was soon captured by the Germans, and later handed over to the Soviet KGB. Overall amnesty saved him from capital punishment. The major, who was also awarded the Silver Cross, died at 58, in 1950. Giorgi Tumanishvili was born in Poland, to a family of a Georgian officer in exile. In his youth he joined the Polish army in 1939 and had time for taking part in a number of Polish military campaigns against the fascists. Having gained the rank of captain, he was twice awarded with the Silver Cross for Military Valor. Dimitri Shalikashvili gained the rank of major in Poland. After the fall of Warsaw he escaped to America where his sons managed to reach the highest military positions. John Malkhaz Shalikashvili, the eldest son, was the chief of the united military headquarters of the U.S. for years in the early 90s. The younger brother is now taking active part in the Train and Equip Program conducted by the U.S. government in Georgia. “But, such success stories are very rare. A number of Georgian officers fighting in the Polish army died in Gestapo dungeons or Soviet camps,” the film director sighed. Thus, it is obvious that Jerzy Lubach has got a lot to say about the history of the military fraternity between the two nations. Tamara Dularidze, a lecturer at a Moscow cinematography institute and friend of the Polish director is working along with him. Dularidze and Lubach have a good experience in working together on Georgian-Polish history. The film “Seeking the White Angel”, about Grigol Peradze, a Georgian priest and scientist working in Poland, having been killed by the fascists for treating Polish Jews, deserved a high honor. The documentary about Georgian officers in Poland is to be shot in Georgia, Poland, Great Britain and Russia. The Georgian film studio Grifon Film Productions, under Irakli Metreveli, expressed its willingness to work in partnership with Jerzy Lubach on the film. “I hope to invite John Malkhaz Shalikashvili to work in Warsaw as well,” Jerzy Lubach told Georgia Today. The director is going to re-scrutinize the archive of the first Georgian republic of 1918-1921, which should provide a great deal of material for the film.
Georgian emigration in Poland
From Wikipedia, the free encyclopedia
Jump to: navigation, search
The documented ties between Georgia and Poland reach back to the XV century, when the Georgian (Kartlian) King Konstantin sent a diplomatic mission to the Polish King Alexander Jagellon. Later, Polish King Jan III Sobiesky tried to establish contacts with Georgia. Many Georgians participated in military campaigns led by Poland in XVII century. Bohdan Grudziecki, a Georgian, was the greatest authority on all things Persian working in the Polish king’s diplomatic service, made frequent diplomatic trips to Persia, on which he obtained, among other things, guarantees upholding earlier privileges for missionaries. Already during the rule of King Jan Kazimierz was he sent on missions to Isfahan, and King Jan III Sobieski availed himself of Gurdziecki’s talents in like manner (in 1668, 1671, 1676-1678, in 1682-1684, and in 1687). Gurdziecki remained at the court of the shah for several years in the capacity of special resident and representative of the Polish king; it was him who delivered to the shah Suleiman news about the victory of the Christian forces at Vienna (1683).
Several Georgian politicians, intellectuals and military officers left Georgia for Poland after the Soviet armies invaded the Democratic Republic of Georgia (DRG) in February 1921, taking over the government and establishing the Georgian Soviet Socialist Republic in the same March. Although not very numerous and consisting of a few hundred members, the Georgian community of Poland was very active politically and culturally. The best remembered are, however, the Georgian military personnel who served in the Polish ranks from the early 1920s until the end of the World War II.

[edit] Georgian Prometheism
Active diplomatic contacts developed between the short-lived DRG and Poland was part of Józef Piłsudski’s well-known political concept known as Prometheism. Its aim was to greatly reduce the power of Tsarist Russia and subsequently, the Soviet Union, by supporting nationalist independence movements of the major non-Russian peoples that lived within the borders of Russia or the Soviet Union.

Polish and Georgian officers serving in the Polish Army, 1925
The Georgian Promethean groups were one of the most active within the movement. This was not overlooked by the Bolsheviks, who in 1930 organized the assassination of Noe Ramishvili, a prominent Georgian political leader and a major promoter of Prometheism.
The 1932 Polish-Soviet mutual nonaggression pact precipitated the downfall of the Promethean movement though the Georgians continued their activities in various cultural and social organizations. The most important was the Committee of Georgia founded as early as 1921 by several Georgian intellectuals led by Sergo Qurulashvili. They had close contacts with the centers of Georgian political emigration across Europe, primarily in Paris. The Committee organized various meetings and social activities and provided material support for the Georgian émigrés. It also published its own publications, ProGeorgia (1922), and Propartia (1923). From 1923 to 1924, Qurulashvili also directed the journal Schlos Wschodu pertaining to the Georgian problems. The Georgians organized also the Union of Georgian Students and the Polish-Georgian Society led by Prince Pavle Tumanishvili. The activities of these organizations were limited, however, due to financial difficulties.

[edit] Georgians in the Polish military service

Major Giorgi Mamaladze, later murdered in the 1940 Katyn massacre
Immediately after the fall of the DRG, Noe Zhordania, the head of the Georgian government-in-exile, addressed the friendly nations, particularly France, Greece and Poland, to help in maintaining the professional military cadres. The government of Poland promptly responded, and from 1922 to 1924, hundreds of Georgian Junkers and officers, recommended by Zhordania’s government, were accepted in the Polish military schools. Several professional officers of the former DRG attended military training courses at the Polish army centers. Although not obligated to do so, virtually all of them were subsequently enrolled in the Polish army as contract officers. In the subsequent decade, the total number of Georgian military servicemen reached 1,000.
At the outbreak of the World War II, most of the Georgian officers took part in the 1939 Defensive War, and several of them commanded their own regiments composed of Polish soldiers. The most notable officers were:
Zakaria Bakradze, generał dywizji, deputy commander of Polish 15th Infantry Division.
Aleksandre Chkheidze, generał brygady, deputy commander of Polish 16th Infantry Division.
Ivane Kazbegi, generał brygady.
Aleksandre Koniashvili, generał brygady.
Kirile Kutateladze, generał brygady.
Aleksandre Zakariadze, generał brygady.
Viktor Lomidze, the commander of ORP Gryf.
Giorgi Tumanishvili, captain of the navy, who was awarded Virtuti Militari.
Valerian Tevzadze, podpułkownik, the commander of the northern sector of the Polish defences during the siege of Warsaw.
Mikheil Kvaliashvili, major, the commander of a cavalry battalion within the 15th Uhlans Regiment.
Several Georgian officers were captured by the Soviet forces during the 1939 campaign. General Chkheidze, Major Mamaladze, Captain Skhirtladze and Captain Rusiashvili were killed during the infamous Katyn Massacre, from 1940 to 1941. Many others spent several years in the gulag camps.

St. Grigol Peradze
During the occupation of Poland, the Germans reorganized the Warsaw-based Committee of Georgia and placed it under their tight control. The occupation administration encouraged the Georgian soldiers in the Polish service to join the Georgian Legion of the Wehrmacht. Some of them responded to the Nazi request, but subsequently joined the Polish resistance movement. The notable Georgian Orthodox priest and Professor Grigol Peradze of Warsaw University ended his life in the Auschwitz concentration camp (1942), when he deliberately entered a gas-chamber instead of a Jewish prisoner who had a large family.
John Malchase David Shalikashvili, general of the United States Army who served as Chairman of the Joint Chiefs of Staff from 1993 to 1997, was born in Warsaw, Poland where his father also served in the army.
After the war, most Georgians either left for Western Europe or were deported to the Soviet camps though some of them (e.g., General V. Tevzadze) remained in the Polish anti-Communist underground for several decades.
Tribute to Polish President Lech Kaczynski

Hitler o wypadku Kaczyńskich (oryginał) Po której jesteś stronie?

2010-04-17T16:19:00.001-07:00

Hitler o wypadku Kaczyńskich (oryginał) Po której jesteś stronie?

2010-04-17T16:14:00.001-07:00

Hitler o wypadku Kaczyńskich (oryginał) Po której jesteś stronie?

Kalendarium zbrodni Izraela Prezentację zbrodni żydowskiego szowinizmu na Bliskim Wschodzie

2010-03-27T15:36:00.001-07:00

Kalendarium zbrodni Izraela Prezentację zbrodni żydowskiego szowinizmu na Bliskim Wschodzie

The Warsaw Ghetto - From Despair to Defiance 1/5

Gaza is the Warsaw Ghetto - George Galloway - 2 Jan 09
orge Galloway condemns the "pathetic" "puppet" Arab leaders and compares the "ineffectual" but essential Palestinian resistance in Gaza to the Jewish resistance against the Nazis in the Warsaw Ghetto during World War II.

"The Palestinians have a choice of dying quietly of hunger and disease on their knees, or deciding to die noisily on their feet. It's an age-old dilemma, and it was faced most comparably by the Jews in the Warsaw Ghetto, who were locked up in a ghetto by the Nazi occupiers of Poland and were systematically starved to death..."

The photos in the video show the current 2009 Israeli bombardment of Gaza alongside photos of Jewish civilians and Nazi soldiers in the Warsaw Ghetto during World War II.

The audio is an excerpt from George Galloway's talkshow on Talksport Radio, recorded 2 January 2009. George Galloway's show is aired live online every Friday and Saturday night 10pm - 1am GMT:

oraz sankcje ONZ

Prezentację zbrodni żydowskiego szowinizmu na Bliskim Wschodzie zacząć należy od wstępu historycznego, który jest w tej sytuacji niezbędny. Syjonizm bowiem, jak każda ludobójcza ideologia żywi się kłamstwem i niewiedzą. Obecna sytuacja ma swoje korzenie w czasach starożytnych, kiedy to żydzowscy najeźdżcy opanowali tereny Palestyny, przyznając sobie do niej arbitralne prawo. Obiektywnie biorąc nie byli przecież jedynym ludem napadającym na innych. W porządku. Pierwszym jednak kłamstwem jest utożsamienie początków Palestyny z Żydami, jakby tam nikt przedtem nie istniał.

Otóż Żydzi byli zwykłymi i prymitywnymi nomadami stojącymi pod względem kulturalnym o wiele niżej od Egipcjan czy osiadłych ludów kananejskich zamieszkujących tereny Palestyny (Moabici, Amoryci, Ammonici, Amalekici, Jubuzyjczycy, Madianici) czy Filistynów.

Po osiedleniu się (XIII w. p.n.e.) stworzyli w XI w. p.n.e. królestwo Izraela, które swój rozwój zawdzięczało królom Dawidowi oraz Salomonowi (zbudował w Jerozolimie Świątynię), po którego śmierci (ok. 922 p.n.e.) konflikty międzyplemienne doprowadziły do rozpadu królestwa na część pn. (Izrael) i pd. (Juda). W VIII w. p.n.e. Izrael został podbity przez Asyrię, natomiast Judę w VI w. p.n.e. zniszczyła Babilonia, a ludność wysiedlono.

Po upadku państwa babilońskiego Palestyna weszła w skład imperium perskiego, a w IV w. p.n.e. - monarchii Aleksandra III Wielkiego. W II w. p.n.e. zamieszkane przez Żydów obszary Palestyny uzyskały niepodległość (rządy Machabeuszy), od 63 r. p.n.e. podlegały Rzymowi jako państwo sprzymierzone, zaś w 6 r. n.e. stały się rzymską prowincją (Judea); w tym okresie w Palestynie żyło ok. 2,5 mln Żydów, w innych krajach ok. 5,5 mln. Panowanie Rzymian wywoływało protesty ludności żydowskiej, która dwukrotnie wystąpiła przeciw obcej władzy.

Rzymianie, tłumiąc powstanie 66-73, zburzyli Świątynię, a po klęsce kolejnego powstania 132-135 prawie całą ludność żydowską wygnali z Judei. Rozpoczęło to okres diaspory, czyli, obiektywnie mówiąc, powrót do stanu przedpalestyńskiego.

I tutaj trzeba zaznaczć, że Żydzi (poza maleńką liczbą) od tej pory nie zamieszkiwali tej ziemi przez 1800 lat!

Natomiast jej ludność tworzyli potomkowie starożytnych Kananejczyków i Filistynów (od nich nazwa krainy!), czyli dzisiejsi prawowici właściciele tej ziemi - Palestyńczycy.

Zamieszkiwali oni tu nieprzerwanie, lecz nigdy nie udało im się uzyskać niepodległego bytu państwowego. Syjonizm, na podobieństwo hitleryzmu, tworzy własną historię zrabowanej ziemi i rości prawa do terytorium, na którym przez 18 wieków nie było Żydów. Według niej ziemie palestyńskie były do ponownego zajęcia przez "rasę panów" leżącym odłogiem terenem, na którym nie było takiego narodu jak Palestyńczycy !!!

Kim są ci Arabowie. Nawet w "polskiej" Encyklopedii Multimedialnej PWN są określeni jako "arabscy mieszkańcy byłego brytyjskiego terytorium mandatowego Palestyny i ich potomkowie". Co za parch to napisał?!! O narodzie, który już na początku XX wieku stworzył narodowy ruch niepodległościowy.

Czym innym jak nie czystym semifaszyzmem jest twierdzenie o "historycznym(?)", "boskim(?)" czy "moralnym(?)", "naturalnym(?)" prawie do odtworzenia starożytnego państwa, które istniało 3 tys. lat temu! Od końca XIX wieku rozpocząła się, zgodnie z ideą syjonistycznego lebensraumu, kolonizacja Palestyny, co wzbudziło oczywisty sprzeciw Palestyńczyków.

Chylące się ku upadkowi Imperium Osmańskie (w przeszłości przychylne dla Żydów) nie reagowało. W okresie I wojny Najwyższa Rada Aliancka przyznając W. Brytanii mandat zobowiązała rząd brytyjski do stworzenia warunków powstania w Palestynie "żydowskiej siedziby narodowej" (1917 tzw. deklaracja Balfoura) przy zapewnieniu praw cywilnych i wyznaniowych ludności nieżydowskiej.

To wszystko mimo,że naród palestyński stanowił wówczas 92% mieszkańców terytorium mandatowego a Żydzi zdołali wykupić tylko 2% ziemi !!! W okresie międzywojennym Palestyńczycy występowali przeciw kolonizowaniu ich kraju w 1920, 1921, 1929 i w wielkim powstaniu 1936-39. Po wojnie napływ obcych wzmógł się, a Wielka Brytania zwróciła się do ONZ. I organizacja ta, wysmarowana prawami człowieka, miast bronić prawowitych właścicieli podjęła 29 listopada 1947 pod naciskiem USA decyzję o podziale Palestyny na państwo palestyńskie i żydowskie.

Żydzi uzyskali 56% ziemi Palestyńczyków (i to najżyźniejszej), choć dotąd zdołali jej wydzeć tylko 6% i było ich 500 tys., gdy autochtonów 1130 tys. Państwo żydowskie miało mieć 1100 tys. mieszkańców, w tym 600 tys. Palestyńczyków. Zbrodnia przeciw ludzkości. I tak się stało. Tymczasem Wielka Brytania zapowiedziała wycofanie wojsk i administracji z Palestyny na 14 V 1948, dzień wcześniej Tymczasowa Rada Narodowa w Tel Awiwie proklamowała utworzenie Państwa Izrael.

Spowodowało to wkroczenie oddziałów armii egipskiej, irackiej, syryjskiej, libańskiej, jordańskiej, jemeńskiej i Arabii Saudyjskiej dla obrony swych braci. Działania wojenne trwały do 1949.

Żydowscy agresorzy posiadali wsparcie zamożnej diaspory i braci z ZSRR (np. czołgi z Czechosłowacji), którzy liczyli na stworzenie bliskowschodniego ośrodka komunistycznego. Izrael zwyciężył i pod jego kontrolą znalazło się 6,6 tys. km2, czyli znacznie więcej niż to wynikało z wcześniejszego podziału Palestyny przez ONZ.

726 tys. Palestyńczyków zostało wysiedlonych lub uciekło przed ludobójstwem syjonistów. Żydzi opanowali część obszaru przyznanego Arabom, powiększając terytorium swego państwa do ok. 20 tys. km2 (z 14 tys. km2 przyznanych przez ONZ). Po klęsce rządy państw arab. zostały zmuszone do podpisania między II a VII 1949 zawieszenia broni z Izraelem (Arabia Saudyjska wycofała swe wojska bez podpisania zawieszenia), akceptującego tymczasową granicę na linii przerwania ognia. Pozostała część kraju weszła w skład Jordanii.

W 1964 powstała Organizacja Wyzwolenia Palestyny.

W 1967 podczas tzw. wojny sześciodniowej agresor zajął syryjskie Wzgórza Golan, jordański Zachodni Brzeg Jordanu i wschodnią Jerozolimę, egipski Synaj i Okręg Gazy. Po wojnie Jom Kipur 1973 Egipt zdołał odebrać Kanał Sueski, a Syria część Wzgórz. Synaj powrócił do Egiptu na mocy pokoju w 1979.

6 czerwca 1982 miała miejsce żydowska agresja na Liban w celu likwidacji ruchu oporu OWP. Okupant wycofał się dopiero w 1985, a ze strefy bezpieczeństwa w południowym Libanie w 2000.

Tak w zarysie przedstawiają się ramy historyczne zbrodni i agresji żydowskich na Bliskim Wschodzie.

Teraz przyjrzyjmy się szczegółom.

Ludobójstwa, rzezie i masakry Palestyńczyków od 1947roku

- Hotel King David, 22 lipiec, 1946 - Hotel King David został wysadzony w powietrze przez syjonistow zydowskich 22 lipca 1946 roku zabijając 91 osób.

- Masakra w Jehida - 13.12.1947 - ludzie z arabskiej wioski położonej w pobliżu Petah Tekva (pierwszej syjonistycznej kolonii) siedzieli w miejscowym lokalu, gdy zobaczyli, iż do wioski zbliżają się kolumny wyglądające na brytyjskie patrole. Nie byli zbyt podejrzliwi, gdyż Brytyjczycy zapewniali im bezpieczeństwo. Szczególnie, że poprzedniego dnia żydowscy terroryści wymordowali 12 Palestyńczyków. Cztery samochody zatrzymały się przed kawiarenką i wysiedli z nich mężczyźni ubrani w uniforny khaki i hełmy. Szybko okazało się, że nie przybyli ochraniać wieśniaków. Zaczęli strzelać w tłum wypełniający kawiarenkę. Kilku Żydów zaczęło podkładanie bomb pod domami, podczas gdy inni rzucali granatami. Przez chwilę wydawało się, że bandyci wymordują całą wioskę, jednak nadjechał prawdziwy patrol i przerwał masakrę. Zginęło 7 Arabów. Wcześniej, jednego tylko dnia, 6 Palestyńczyków zostało zabitych, 23 rannych, kiedy wybuchła bomba w tłumie zebranym blisko Bramy Damasceńskiej w Jerozolimie. W Jaffie bomba zabiła 6 Arabów, raniła 40.

- Masakra w Kiszas - 18.12.1947 - 2 samochody z terrorystami Hagany otwierającymi ogień i rzucającymi granatami przejechały przez wioskę, zabijając 10 osób.

- Masakra w Qazaza - 19.12.1947 - 5 dzieci zginęło w wysadzonym budynku muktara ("sołtysa").

- Masakra w Al-Szejk - 1.01.1948 - tej nocy około 200 uzbrojonych żydowskich morderców Podeszło pod małą wioskę 5km na południowy wschód od Hajfy. Bandyci wrzucali do domów granaty i wykańczali niedobitki ogniem karabinów. Zginęło ponad 40 osób.

- Masakra w Deir Jassin - 9-10.04.1948 - najlepszy przykład żydowskiego bestialstwa i neohitlerowskiego zdziczenia. Muktar wioski zgodził się dostarczyć syjonistom pewnych informacji. W operacji nazwanej "Jedność" Hagana współpracowała z Irgunem i Gangiem Sterna. O godz. 4:30 w nocy 9.04. syjoniści otoczyli wioskę, która była położona między żydowskimi osadami Givat Shaul i Montefiore. Przez dwa dni żydowscy kaci mordowali mężczyzn, kobiety i dzieci, bez względu na wiek. Gwałcili kobiety i rabowali domy. Mężczyznom odcinano genitalia. Relacja z eksterminacji pochodzi od doktora z Czerwonego Krzyża, który przybył na miejsce następnego dnia. Masakra została dokonana różnymi sposobami. Rozstrzeliwano, rzucano w ludzi granatami, zażynano nożami. Rozcinano brzuchy ciężarnych kobiet. Szczególną przyjemność sprawiało oprawcom zabijanie dzieci na rękach matek. Ok. 25 kobiet w ciąży zostało zakłutych bagnetami w brzuch. 52 dzieci okrutnie okaleczono i obcięto głowy na oczach rodziców. Agencja Żydowska i władze brytyjskie wiedziały o trwającej masakrze. Odpowiedzialnym za akcję był Menachem Begin, późniejszy laureat pokojowej nagrody Nobla. Pochodził z Polski. Hagana organizowała w 1946 zamach na hotel jerozolimski King David, w którym z rąk żydowskich kolonistów padło 500 osób.

- Masakra w Naser Al-Din - 13-14.04.1948 - oddział Irgunu wszedł do tej wsi (blisko Tyberiady) w nocy 13.04. przebrany za partyzantów. Mieszkańcy wyszli ich powitać i zaczęli ginąć pod żydowskim ogniem. Na kilkaset osób przeżyło 40. Wszystkie domy zrównano z ziemią.

- Masakra w Beit Daras - 21.05.1948 - po licznych nieudanych próbach zajęcia tej wsi bandyci zorganizowali większy oddział i otoczyli ją. Mężczyźni zdecydowali, że kobiety i dzieci powinny opuścić wieś. Jak tylko opuściły wieś, wpadły w zasadzkę i zostały wymordowane.

- Masakra w meczecie Dahmash - 11.07.1948 - po zajęciu przez żydowski 89 batalion komandosów Mosze Dajana Liddy, Żydzi powiedzieli Arabom, przez głośniki, że będą bezpieczni jak wejdą do meczetu. W odwecie za śmierć kilku żołnieży Żydzi wymordowali ponad 100 Palestyńczyków w meczecie, a ich ciała rozkładały się przez 10 dni w upale. Meczet jest pusty do dzisiaj. Masakra ta wywołała panikę między mieszkańcami Liddy i Ramle, którym rozkazano opuścić te miasta. Większość z 60 tys. mieszkańców tych miast przybyło do obozów uchodźców blisko Ramallah. Około 350 zginęło z odwodnienia i upałów. Wielu przeżyło dzięki piciu własnej uryny. Warunki w obozie pochłonęły dalsze ofiary.

- Masakra w Dawajme - 29.10.1948 - z zeznań żołnierza biorącego udział w okupacji wioski w okręgu Hajfy wiemy, że kaci wymordowali od 80 do 100 mężczyzn, kobiet i dzieci. Zabijali dzieci bijąc je pałkami po głowach. Jeden z oficerów rozkazał wprowadzić dwie kobiety do budynku, który miał zamiar wysadzić. Zeznający żołnierz mówił, jak jeden z morderców chwlił się zrabowaną biżuterią kobiety, którą zabił. Masakra została przeprowadona przez ludobójców z Liddy.

- Masakra w Falameh, 2 kwiecień, 1951

- Masakra w Szarafat - 7.02.1951 - regularne oddziały przekroczyły linię zawieszenia broni i wkroczyły do wioski położonej 5km od Jerozolimy. Wysadzono dom muktara i jego sąsiadów. 10 osób zginęło (2 mężczyzn, 3 kobiety, 5 dzieci), 8 było rannych.

- Masakra w Kibja - 14.10.1953 - 21:30, około 700 żydowskich żołnierzy zaatakowało przygraniczną wioskę w Jordanii, na północny zachód od Jerozolimy. Używając moździeży, karabinów i materiałów wybuchowych wysadzili 42 domy, szkołę i meczet. Każdy znaleziony mieszkaniec został zamordowany. 75 wieśniaków zginęło, ich ciała wrzucono do studni. Rozkaz akcji wydał rzeźnik Arabów - Ariel Szaron.

- Masakra Kafr Qasem - 29.10.1956 - izraelska straż graniczna zaczęła akcję nazwaną Trójkąt Wsi o 16:00. Powiedzieli muktarom tych wsi, że godzina policyjna tego dnia aczęła się od 17:00 zamiast jak zwykle od 18:00. Muktarzy protestowali, iż poza wioską jest 400 pracujących i nie ma czasu, by ich powiadomić o zmianach. Oficer zapewnił, że się nimi zajmą. Mordercy czekali na powracających u wejścia do wsi. Wymordowano 43 osoby. Przy północnym wejściu do wsi zabito jeszcze 3, a 2 w samej wsi. Porucznik Dajan, kierował masakrami, objeżdżając teren jeepem.

- Masakra w Al-Sammou - 13.11.1966 - armia przeprowadziła rajd na wioskę, niszcząc 125 domów, wiejską klinikę i szkołę. 18 osób zginęło, 54 zostało rannych.

- Masakra w obozach Sabra i Szatila - 15-18.09.1982 - wymordowanie przez marionetkową Falangę Libańską i żydowskich żołnierzy przebranych za Libańczyków ponad 3000 Palestyńczyków. Żydowska armia dostarczyła buldożerów i reflektorów oświetlających w nocy teren obozów. Liban znajdował się pod okupacją Izraela. Operacja zaplanowana i kierowana przez ministra obrony Szarona i Menachema Begina.

- Masakra w Ojon Qara - 20.05.1990 - żydowski żołnierz ustawił w szeregu ponad 20 ludzi i zastrzelił 7. 13 osób zginęło podczas protestów przeciw zbrodni na innych terenach.

- Masakra w meczecie Al-Aqsa w Jerozolimie - 8.10.1990 - policja otworzyła ogień do modlących się, zabijając 22 wiernych.

- Masakra w meczecie Ibrahima - 25.02.1994 - żydowski terrorysta z Kiriat Arba wymordował 61 osób w meczecie hebrońskim, ranił 200. Póżniejsze manifestacje krwawo zgniecione przez Żydów. 23 ofiary i setki rannych.

- Masakra w Jabalii - 28.03.1994 - żydowski bezpieczniak otwiera ogień zabijając 6 i raniąc 49 palestyńskich aktywistów. Ranni byli wyciągani z samochodów i zabijani strzałem w głowę.
- Masakra na punkcie kontrolnym Erec - 17.07.1994 - 11 Palestyńczyków zbitych, 200 rannych.

- "Żydowska egzekucja" - październik 2000 - jeden z tysięcy, lecz wyjątkowo tragiczny i charakterystyczny obrazek. Żydowscy snajperzy namierzają 12-letniego chłopca Muhhamada al.-Durraha. Bawią się swoją ofiarą przez 45 minut!! Chłopca swym ciałem chroni ojciec Dżamal, obaj chowają się przy jakiejś kamiennej bryle. Dżamal błaga po hebrajsku żydowskich bandytów, by wstrzymali ogień. Chłopiec umiera na rękach ojca po trafieniu 4 kulami, ten zostaje ciężko ranny. ...Snajper zdjął kierowcę ambulansu chcącego uratować ojca i syna.

Wielokrotne bombardowania miast i obozów uchodźców palestyńskich. Przykładem tego było zbombardowanie wioski Kana w Libanie, gdzie natychmiast zginęło 101 osób. Wiele zostało rannych. Ok. 30 dzieci zostało poddanych amputacji rak i nóg.

Conajmniej 1250 zabitych podczas trwania Pierwszej Intifady (1988-1993), 90 tys. rannych. 1900 ofiar Drugiej Intifady trwającej od września 2000 (stan na styczeń 2003), ok. 20 tys. rannych.

9 kwiecień 1948: Połączone siły Irgun i Stern Gang dokonały brutalnej masakry 260 Arabów, mieszkańców wioski Deir Yassin. Wiekszość zmasakrowanych to kobiety i dzieci. Te żydowskie hordy nawet pastwiły się nad już nie żywymi zaspokajając w ten sposób swoje bestialskie tendencje. W kwietniu 1954 roku w czasie Wielkiego Tygodnia i w wigilię Wielkanocy, chrześcijańskie cmentarze w Haifa zostaly napadniete, krzyże połamane i zdeptane przez te kreatury, groby zbezczeszczone. Tak wiec izraelskie militarne podboje skierowane były przeciwko bezbronnym ludziom, którzy już wcześniej zostali sparaliżowani przez takie napady jak w Deir Yassin (w wyniku którego 250 Arabów, mężczyzn, kobiet i dzieci zostało zmasakrowanych.)

Maj 1948: Count Folke Bernadotte ze Szwecji został mianowany przez USA do mediacji pomiędzy Arabami a Izraelitami. W pierwszym jego raporcie z 16 września 1948 zalecał aby UN "jak najszybciej zapewniła arabskim uchodźcom prawo do powrotu do ich domów na terenie zajętym przez Żydów." Izraelici odpowiedzieli na swój własny, cichy sposób. Następnego dnia Bernadotte został zamordowany w Jerozolimie.

Odpowiedzialność za spektakularne zabójstwo, które spowodowało międzynarodowe oburzenie, zostało przyjęte przez nieznaną organizację "Fatherland Front". Pod tą nazwą faktycznie krył się Shamira Stern Gang. Yoshua Zeitler i Meshlam Markover ze Sterna powiedzieli w izraelskiej telewizji w 1989 rok, że oni odpowiednio kierowali i prowadzili tą operacje w której został zabity szwedzki dyplomata i jego francuski asystent. Zeitler, w wieku 71 lat, powiedział, że zdecydował się teraz mówić ponieważ obawia się, że UN i "goyim" (nie-Żydzi) znowu próbują zmusić Izrael do ustępstw.

Luty 1949: Izrael przeprowadził ofensywę w poprzek granicy z Egiptem, (linia Armistice) i wprowadzili swoje siły do Zatoki Aqaba, okupując palestyńską siedzibę policji w Umm Rashrash, której nazwę zmienili na Eilat.

1950: Izrael zajął Al-Uja, zdemilitaryzowaną strefę po stronie egipskiej, i Baqquara po stronie syryjskiej, wyrzucając ich arabskich mieszkańców, burząc ich domy i zrównując po nich ziemię buldożerami.

1950 - 1955: Izraelskie siły dopuściły się więcej niż 40 aktów zbrojnych agresji przeciwko arabskim pastwom. Prawie wszystkie spowodowały poważne straty życia, w tym: ataki i masakry w Quibya, Huleh w 1953, Nahalin, Kfar Qassem w 1954, Gaza i syryjska placówkę przy Jeziorze Tiberias, w 1955 roku. 14 - 15 październik, 1953: Oddziały pod komendą Ariel Sharon, zaatakowały nie uzbrojona wioskę arabską Qibya w zdemilitaryzowanej strefie. Wysadzili w powietrze 42 domy i zabili ponad 60 mieszkańców którzy przebywali w nich. Opis tego był tak makabryczny, że U.S. w połączeniu z U.N. potępiły tą akcję i po raz pierwszy i jedyny zawiesiły pomoc dla Izraela jako rodzaj kary.

Lipiec 1954: Izraelski wywiad umiescil "a ring of spies (moles)" szpiegosko-dyweryjna siatkę w Kairze. Jej celem był sabotaż wybranych egipskich, brytyjskich i amerykańskich ośrodków. 14 lipca została podłożona bomba zapalająca w budynku poczty w Aleksandrii. Także amerykańskie Agencje Informacyjne w Kairze i Aleksandrii zostały uszkodzone przez pożary spowodowane przez podłożenie fosforowych środków zapalających. To samo nastąpiło w teatrze brytyjskim. Członkowie tej siatki zostali złapani i przyznali, że zostali zorganizowani przez NODIN - izraelską wojskowa wywiadowczą organizację. Celem było prawdopodobnie sabotowanie egipskich stosunków z U.S. i Wielką Brytanią. Wiele komisji badających tą aferę w Izraelu nie było w stanie określić czy izraelski Minister Obrony Pinchos Lavon autoryzował tą operację.

WIĘCEJ O ŻYDOWSKIM TERRORYŹMIE

1956 : Oddziały izraelskich żołnierzy popełniły okrucieństwo w palestyńskiej wiosce Kafr Qasim. 47 niewinnych ludzi zostało zastrzelonych z zimną krwią. Dokładnie przemyślane masowe morderstwo nigdy nie zostało stosownie uwidocznione w zachodniej prasie. Sąd izraelski skazał ośmiu żołnierzy za morderstwo jednak zostali oni zwolnieni po 2 latach a po 3 latach jeden ze skazanych za zamordowanie 43 Arabów w ciągu jednej godziny został zaangażowany przez urząd miejski w Ramleh jako "urzędnik odpowiedzialny za sprawy związane z… Arabami w tym mieście."

1956 Izrael wspomagany przez Anglię i Francję zaatakował Egipt aby uzyskać kontrole nad Kanałem Suezkim. Wykorzystując sytuację powstałą w wyniku egipskiej decyzji nacjonalizacji Kanału Suezkiego, Izrael połączył swoje siły z Francją i Anglią i dokonal inwazji na Egipt. W wyniku tego zajął i okupował Półwysep Synaj, zajął Gaza Strip i Sharm Al, który strzegł Cieśninę Tiran i wejście do Zatoki Aqaba. Rok później opornie wycofał się pod połączoną presją ze strony U.N., U.S.A. i Sowieckiej Rosji.

Z punktu widzenia militarnego nie istniała potrzeba takiego zniszczenia. Była to wyłącznie zawzietość przeciwko Arabom i chrześcijanom. Akcje te spowodowały zaistnienie następnych 300 000 arabskich uchodźców, tworząc ich ogólną liczbę, - chrześcijańskich i arabskich muzułmanów, większą niż populacja Montana, Nevada i Wyoming razem wzięte. Właśnie w czasie tej kampanii Izraelici zaatakowali amerykański U.S.S. Liberty powodując śmierć 34 osób jej załogi. Jeśli byłby to egipski lub rosyjski atak, Ameryka weszłaby w stan wojny, lecz żydowskie glosy w Ameryce wyciszyły krytycyzm tej akcji. Amerykanów także nie powiedziano o tym, że Izrael zawsze odmawiał podporządkowania się jakimkolwiek postanowieniom U.N. Postanowienia powzięte na podstawie głosowania co roku od 1948 o prawie powrotu palestyńskich uchodźców do swoich domów nigdy nie były respektowane przez Izrael. Izrael był nieustannie potępiany za ciągle łamanie karty Narodów Zjednoczonych został przyjęty do niej jako członek który wypełnił warunki przyjęcia!

1960 - 1962: Izraelskie siły atakowały syryjskie wioski na terenie Lade Tiberias i spowodowały śmierć setek cywilnych jej mieszkańców.

1966: Izraelskie oddziały dokonały najazd na Jordańską wioskę Sammu. Zabili 18 cywili, poranili około 100 innych i zdemolowali 130 domów, klinikę i meczet.

1967: Amerykański U.S.S. Liberty został zaatakowany na międzynarodowych wodach z pełna premedytacją kiedy śledził komunikację w czasie Wojny sześciodniowej. Izrael użył podarowany im przez U.S. ekwipunek do zagłuszenia sygnałów S.O.S. mając nadzieję na całkowite zatopienie okrętu wraz z załogą i archiwami zanim ktoś dowiedziałby się o tym ataku. 34 marynarzy zostało zamordowanych i było170 rannych w tym rażąco zuchwałym akcie wojny. Liberty był częścią Szóstej Floty, silnej grupy ludzi i okrętów opłacanych przez amerykańskich podatników w celu ochraniania Izraelitów. Co myślą Żydzi o naszych marynarzach, potomkach żołnierzy, którzy wyciągnęli ich z płomieni II Wojny Światowej?

5 czerwiec, 1967: Izraelici popełnili z pełna premedytacją największy i najbardziej zdradziecki akt agresji na Egipt, Syrię i Jordanię. Po zniszczeniu arabskich samolotów na lotniskach w błyskawicznym ataku izraelskie siły napadły i zajęły resztę Palestyny, to jest: West Bank, Gaza Strip, East Jerusalem, syryjskie Golan Heights i egipski Sinai Penisula. W pierwszych dniach agresji, całkowicie wbrew rzeczywistej sytuacji, Izraelici sfabrykowali oskarżenie przeciwko ich ofiarom i przedstawili je w dramatyczny sposób Komisji Bezpieczeństwa U.N. Zachodnie media rozpowszechniły sfabrykowane historie i cały świat ubolewał nad tymi niby ofiarami. W 1967 roku Izraelici dokonali bez skrupułów trzeci bezlitosny atak na Arabów. Tym razem zniszczyli wartość 3/4 miliona dolarów własności kościelnej.

Wielkie oszustwa praktykowane przez Izrael wobec U.N. i całego świata zostało zupełnie zdyskredytowane i dlatego Izraelici zmienili taktykę i teraz argumentują, że nie byli zaatakowani przez Egipt ale byli w niebezpieczeństwie zaatakowania przez Egipt i dlatego musieli uciec się do tak zwanego uprzedzającego ataku. Alan Hart cytuje byłego dyrektora wojskowego wywiadu Izraela który powiedział mu "Jesli Nasser nie dałby pretekstu do ataku na Arabów, Izrael stworzyłby pretekst do wojny w ciągu 6 do 10 miesięcy", ponieważ jego militarni planiści doszli do wniosku że nadszedł właściwy czas do zniszczenia zgromadzonej przez Arabów broni, dostarczonej im głównie z Rosji. Yitzhak Rabin jako Premier planował ten atak powiedział gazecie La Monde w lutym 1968 roku w zupełnie prosty sposób: "My wiedzieliśmy że Nassar nie zamierzał zaatakować nas."

15 luty, 1968: Izrael napadł z czołgami i desantem helikopterowym wojska na bazę PLO w Karamah na wschodnim brzegu rzeki Jordan. 300 komandosów odparło 1500 izraelskich żołnierzy i zmusiło ich do odwrotu. Bitwa trwała cały dzień łącznie z wieczorem. Chociaż wioska została całkowicie zniszczona palestyńscy obrońcy odepchnęli Izraelitów powodując poważne straty najeźdźców. Według izraelskich źródeł stracili 28 żołnierzy i 90 rannych.

1969: Izraelici wyróżnili się popełniając okrutną zbrodnię jako odwet za straty w wyniku wojny wzdłuż Kanału Suezkiego. Izraelskie samoloty bojowe zaatakowały egipską szkołe Bahr al Baker, w południowym Egipcie, zabijając 75 dzieci i raniąc ponad 100.

Sierpień 1969: Izraelici podpalili jedno z najbardziej świętych miejsc - meczet Al Aqsa Mosque w Jerozolomie, powodując szerokie zniszczenia. Ta zbrodnia pogrążyła ponad bilion Muzułmanów na całym świecie w stan głębokiego cierpienia.

12 marzec, 1070: Izraelskie siły napadły część południowego Lebanon pod nazwą Fatah-Land zabijając wiele pelestyńskich i lebanonskich cywili.

8 wrzesień, 1972: Zupełnie bez przyczyny ani powodu izraelskie Phantomy zbombardowały palestyńskie cele w Lebanon i Syrii w serii bombowych rajdów, zabijając setki cywili. Ta akcja została tłumaczona następnego dnia przez izraelskiego premiera w Knesecie, że "Izrael przyjął teraz nowa taktykę polegająca na atakowaniu terrorystycznych organizacji gdziekolwiek może je dosięgnąć."

21 luty, 1937: Jednostki izraelskich komandosów wylądowały na wybrzeżu lebanonskiego miasta Tripoli. Zaatakowaly dwa palestyńskie obozy uchodźców wysadzając w powietrze kilka domów i budynków, niektóre z nich razem z ich mieszkańcami, zabijając 35 cywili i raniąc podobną ilość. W tym samym dniu izraelskie samoloty bojowe zestrzeliły nad Pustynią Synaj cywilny samolot należący do Libii zabijając w ten sposób ponad 100 jego pasażerów.

10 kwiecień, 1973: Jednostki izraelskich komandosów z pomocą lebanonskich kolaborantów wtargnęły do rezydencyjnej części Beirutu i zamordowały trzech liderów PLO - Yosef Al Najjar, Kamal Adwan i Kamal Nasser.

1974: Izraelskie lotnicze jednostki komandosów zaatakowały lotnisko w Beirucie i zniszczyły 13 cywilnych samolotów.
W tym roku: samoloty izraelskie przechwyciły cywilny syryjski samolot i zmusiły do lądowania w Lydda podejrzewając, że przewozi on palestyńskiego dowódcę komandosów.
Obiektami ataków i rabunku było kilka chrześcijańskich kościołów w Jerozolimie łącznie z poważnym uszkodzeniem kościoła Holy Sepulchre, zrownaniem z ziemią czterech chrzescijańskich centrów i kradzieżą diamentowej Crown of the Virgin Mary.

1975 - 1980: Izraelski wywiad - MOSAD wsławił się terrorystycznymi wyczynami w których zamordowano licznych arabskich i palestyńskich dyplomatów, naukowców, i dziennikarzy, takich jak przedstawicieli PLO w Londynie, Rzymie, Paryżu i Brukseli, wybitnego palestyńskiego pisarza i dziennikarza Ghassan Kanafani i egipskiego naukowca w dziedzinie nuklearnej Dr.Al Mashad.

1981: Wprowadzając swoja taktykę tak zwanego uprzedzającego ataku, izraelskie lotnictwo zniszczyło cywilny reaktor atomowy w pobliżu Bagdadu.

6 czerwiec, 1982: Inwazja militarna na Lebanon. Mniej niż dwa tygodnie po swojej elekcji, nowy rząd Monachem Begina zrealizował swoje pierwsze militarne uderzenie w tej wojnie zmierzające do zlikwidowania PLO w Lebanonie.

Czerwiec 1982: Izraelskie siły rozpoczeły swoja wściekła inwazje na Lebanon. W rezultacie tej inwazji wielka liczba obozów uchodźców i lebanonskich miast i wiosek została zniszczona. Izraelskie lotnictwo przeprowadziło osiem ataków na palestyńskie cele w południowym Lebanonie i Beirucie, zabijając prawie 1000 ludzi i raniąc wiele więcej. Wymyślona taktyka "uprzedzającego ataku" została zaniechana i nawet korespondent Jerusalem Post miał trudności z uzasadnieniem celu tych bombowych rajdów - "Po kilku dniach działań na północnej granicy nastąpiło pięć tygodni spokoju. Nie wiadomo co spowodowało izraelskie piątkowe bombowe rajdy." Oburzony izraelskim atakiem i okrutnym zniszczeniem Beirutu, żydowski dziennikarz Jacobo Timmerman nazwal Begina "niezrównoważonym", "terrorystą", i "hańbą dla ludzi". Oskarżył Sharona jako osobę, która pomaga w zrobieniu z Izraela "Prusji Środkowego Wschodu."

17 Lipiec, 1982 Dostarczone przez USA F-4 i F-5 przeleciały czterokrotnie na niskim pułapie nad Beirutem bombardując jego gęsto zaludnioną część - Fakahani. Pięć wysokich apartamentowych budynków zostało zniszczonych, 200 zabitych i 800 rannych. Czterdzieści procent ofiar to małe dzieci. Jedno z nich które przeżyło, to wyciągnięte przez lekarzy z łona zabitej matki. Izraelski przedstawiciel rządowego gabinetu Rafael Eitan ogłosił w izraelskim radiu, że cywilne ofiary były nie istotne i że arabskie ofiary ataku przeprowadzonego 17 czerwca jeszcze nie stanowią izraelskiego "ostatecznego rozwiązania".

Wrzesień 1982: Najazdy i bombardowania były kontynuowane w następnych tygodniach po napadzie na Beirut w lipcu. Był to początek inwazji na Beirut, która zapoczątkowała 80-dniową wojnę dowodzona przez Ariel Sharon (wtedy izraelski Minister Wojony) i spowodowała zniszczenie znacznej części Beirutu, zabicie i zranienie tysięcy palestyńskich i lebanonskich cywili. To w czasie tej inwazji dokonano masakry uchodźców w Sabra i Shatila w której 2 500 palestyńskich kobiet, dzieci i starych ludzi zmasakrowano z zimna krwią. Nawet izraelski Sąd Najwyższy uznał wielu oficerów armii łącznie z Sharonem winnymi tej masakry.

Październik 1982: Izraelscy terroryści wysadzili w powietrze domy, samochody i biura trzech elekcyjnie wybranych majorów miast w West Bank, Nabulus Rammallah i Al Beireh.

1984: Izraelskie okręty i uzbrojone łodzie przechwyciły na pełnym morzu handlowy statek w pobliżu Lebanon i uprowadziły wielu Palestyńczyków.

1985: Izraelskie samoloty napadły i zniszczyły siedzibę PLO w Tunisie.

1986: Izraelscy tajni agenci zamordowali w Londynie znanego palestyńskiego karykaturzystę Naji Al Ali.

Kwiecień, 1988: Jednostka izraelskich komandosów wtargnęła do domu Khalil Al Wazir w Tunisie. Al Wizar był najstarszym dowódcą militarnym PLO i był uważany za dowódcę Intifada. Został zamordowany w czasie snu.

Luty i marzec 1989: Izraelskie F-16 w wielu rajdach tłukły pociskami i bombami palestyńskie cele w lebanońskich Shouf Mountains, Damour i Dolinie Beka, zabijając wielu cywili łącznie z 15 dziećmi szkolnymi w Damour.

14 Kwiecień, 1989: Izraelscy strażnicy graniczni wraz z osadnikami zaatakowali spokojną wioskę Nahalin w pobliżu Betlejem. Ośmiu Palestyńczyków zmasakrowano i ponad 50 zostało rannych. Napad ten miał miejsce późną nocą zapoczątkowującą Święty Miesiąc Ramadan.

Rabunek majątku palestyńskich uchodźców i ofiar.

Tortury.

Syjonistyczne państwo oficjalnie stosuje zbrodnicze metody śledcze wobec Palestyńczyków, mężczyzn, kobiet i dzieci. Policja polityczna Shin Beth, a także Główne Siły Bezpieczeństwa, żołnierze i policjanci, określają je jako "umiarkowaną presję fizyczną" i, jeżeli ofiara nie poddaje się, "rosnącą presją fizyczną". Przykładów tej presji, ujawnianych przez organizacje praw człowieka (żydowskie też!) i obrońców Arabów (palestyński Społeczny Komitet Przeciwko Torturom, Światowa Organizacja Przeciwko Torturom, Amnesty International, Felicja Langer - żydowska obrończyni arabskich ofiar), jest wiele. Na przykład: "shabeh"- przywiązanie człowieka do malutkiego krzesła i skucie kajdankami tak, że głowa (najczęściej w worku) przyciśnięta jest do kolan. Ofiara zamykana jest w pokoju z ogłuszającą muzyką; elektrowstrząsy; zatykanie ust i nosa plastrem na ok.2 minuty; wylewanie benzyny na głowę i groźba podpalenia; przypalanie jąder; bicie po nogach pałką z gwoździami; zanurzanie w lodowatej wodzie; wieszanie za dłonie lub stopy; bicie gumową pałką po genitaliach; głodzenie; skakanie po klatce piersiowej; gwałt na kobietach z rodziny na oczach torturowanego; przetrzymywanie w pomieszczeniach pozwalających tylko na pozycję stojącą; przypalanie odbytu; wyrywanie włosów; zmuszanie do połykania włosów; bicie pałką po głowie; przypalanie ciała papierosami; bicie ciężarnych kobiet po brzuchu; oddawanie moczu na ofiarę; długotrwałe naświetlanie oczu; zmuszanie do słuchania taśm z nagranymi jękami innych ofiar; wpychanie ostrych przedmiotów do odbytu; gwałcenie kobiet.

Rasistowskie ustawodawstwo, przejawiające się w nierówności wobec prawa (np.prawo powrotu - bezwarunkowe prawo wjazdu i osiedlania się w Izraelu mają tylko osoby unane za Żydów), nakazie noszenia dowodów osobistych z określeniem narodowości (dla wygody policji represjonującej Arabów), wpływ prawa rabinackiego na cywilne (Żyd nie może poślubić osoby nieżydowskiej, dzieci z mieszanych związków zawartych zagranicą uznawane za nieślubne, urodzone przez nie-Żydówkę dzieci nie mogą zawrzeć związku małżeńskiego i nie można ich pochować).

Zgodnie ze słowami Hanny Arendt ("Eichmann w Jerozolimie", Kraków 1998, str. 12-13):
"Stąd osobliwa przechwałka: "Nie wprowadzamy zadnych podzialow etnicznych", ktora brzmiala mniej osobliwie w Izraelu, gdzie przepisy prawa rabinackiego regulują prywatny status obywateli żydowskich, skutkiem czego żaden Żyd nie może poślubić osoby nie będącej pochodzenia żydowskiego; małżeństwa zawarte za granicą są uznawane, ale dzieci ze związków mieszanych są z punktu widzenia prawa dziećmi nieślubnymi (dzieci pozamałżeńskie, których rodzice sa Żydami, sa prawowite), a jeśli komuś zdarzy sie mieć matkę nie-Żydowke, nie może zawrzeć związku małżeńskiego, osoby takiej nie można także pochować. [...] Wydaje się, że zarówno wierzący, jak i niewierzący obywatele Izraela zgodni są co do tego, ze pożądany jest zakaz zawierania małżeństw mieszanych. [...] Bez względu na przyczyny musiała zapierać dech naiwność, z jaką oskarżyciel potępiał osławione ustawy norymberskie z 1935 roku, zakazujące małżeństw mieszanych i stosunkow cielesnych osob pochodzenia żydowskiego z osobami pochodzenia niemieckiego".

Kolonizacja i judaizacja zagarniętych ziem, zakaz powrotu rdzennych mieszkańców, wywłaszczanie obywateli nie będących Żydami.

Metodyczne niszczenie domów i infrastruktury, pól uprawnych i gajów oliwnych.

Blokada jakiejkolwiek pomocy humanitarnej, doprowadzanie do głodu i epidemii, stworzenie warunków życia grożących biologicznym wyniszczeniem (np. odcinanie wody i energii blokowanym przez dłuższy czas miastom, odcięcie dostępu do żywności) i psychicznym (permanentna okupacja).

Używanie zbrodniczej, zakazanej przez prawo międzynarodowe (Konwencje Genewskie) broni chemicznej.

Żydowski okupant stosuje gazy typu CS, CN, CR jako łzawiące, podczas gdy są one w dużym stężeniu niebezpieczne dla zdrowia, używane niezgodnie z instrukcją - powodują śmierć.

Najgroźniejszym z nich jest gaz CS, który zawiera cyjan atakujący płuca, powodujący duszności i napady kaszlu, ból oskrzelowy, zapalenie oczu, sztywnienie mięśni, a nawet paraliż. Jest on silnie rakotwórczy. Wymienione gazy są szczególnie niebezpieczne dla kobiet w ciąży (poronienia) i starców. Stosowane w pomieszczeniach powodują śmierć.

Substancje trujące są rozpylane na palestyńskie pola i gaje oliwne. Przykładem żydowskiego barbarzyństwa jest np. rozpylenie przez okupacyjne wojsko gazów trujących (neurotoksycznych) w szkołach Hebronu, Tulkaremu i Anabta w 1988.

Spowodowało to zatrucie 1300 dzieci, w postaci opuchlizny i niedowładu mięśni.

Izrael:

68 Pogwałcone lub zignorowane rezolucje ONZ

Kraje zaatakowane, z pogwalceniem ich terytoriow: Egipt, Jordania, Irak, Liban, Syria, Tunezja

Kraje okupowane przez lata: Egipt, Liban, Syria

Kraje obecnie okupowane: Syria

Terytoria bezprawnie zaaneksowane: Wzgorza Golan , Jerozolima, terytoria palestynskie
Ofensywne wojny: 1956, 1967, 1982
Posiada bron masowego razenia, Posiada bron nuklearna

Najgorsze okrucienstwa przeciwko ludnosci cywilnej: 17,500 cywilow libanskich zabitych podczas inwazji Libanu w 1982

Rezolucje ONZ odnoszace sie do Izraela :

SC Resolution 42 (1948) of 5 March 1948 [Adopted at 263rd meeting (8-0-3) (3 abstentions were Argentina, Syria, United Kingdom)]
SC Resolution 43 (1948) of 1 April 1948 [Adopted at 277th meeting - unanimously]
SC Resolution 44 (1948) of 1 April 1948 [Adopted at 277th meeting (9-0-2) (2 abstentions were Ukrainian Soviet Socialist Republic, U.S.S.R.)]
SC Resolution 46 (1948) of 17 April 1948 [Adopted at 283rd meeting (9-0-2) (2 abstentions were Ukrainian S.S.R., U.S.S.R.)]
SC Resolution 48 (1948) of 23 April 1948 [Adopted at 287th meeting (8-0-3) (3 abstentions were Colombia, Ukrainian S.S.R., U.S.S.R.)]
SC Resolution 49 (1948) of 22 May 1948 [Adopted at 302nd meeting (8-0-3) (3 abstentions were Syria, Ukrainian S.S.R., U.S.S.R.)]
SC Resolution 50 (1948) of 29 May 1948 [Adopted at 310th meeting (Draft was voted on in parts, no vote taken on text as a whole.)]
SC Resolution 53 (1948) of 7 July 1948 [Adopted at 331st meeting (8-0-3) (3 abstentions were Syria, Ukrainian S.S.R., U.S.S.R.)]
SC Resolution 54 (1948) of 15 July 1948 [Adopted at 338th meeting (7-1-3) (1 against was Syria, 3 abstentions were Argentina, Ukrainian S.S.R., U.S.S.R.)]
SC Resolution 56 (1948) of 19 August 1948 [Adopted at 354th meeting (Draft was voted on in parts, no vote taken on the text as a whole.)]
SC Resolution 57 (1948) of 18 September 1948 [Adopted at 358th meeting-unanimously]
SC Resolution 59 (1948) of 19 October 1948 [Adopted at 367th meeting -unanimously]
SC Resolution 60 (1948) of 29 October 1948 [Adopted at 375th meeting (without a vote)]
SC Resolution 61 (1948) of 4 November 1948 [Adopted at 377th meeting (9-1-1) (1 against was Ukrainian S.S.R.; 1 abstention was U.S.S.R.)]
SC Resolution 62 (1948) of 16 November 1948 [Adopted at 381st meeting (Draft was voted on in parts, no vote taken on the text as a whole.)]
SC Resolution 66 (1948) of 29 December 1948 [Adopted at 396th meeting (8-0-3) (3 abstentions were Ukrainian S.S.R., U.S.S.R., U.S.)]
SC Resolution 69 (1949) of 4 March 1949 [Adopted at 414th meeting (9-1-1) (1 against was Egypt, 1 abstention was U.K.)]
SC Resolution 72 (1949) of 11 August 1949 [Adopted at 437th meeting (without vote)]
SC Resolution 73 (1949) of 11 August 1949 [Adopted at 437th meeting (9-0-2) (2 abstentions were Ukrainian S.S.R., U.S.S.R.)]
SC Resolution 101 (1953) of 24 November 1953 [Adopted at 642nd meeting (9-0-2) (2 abstentions were Lebanon, U.S.S.R.)]
SC Resolution 89 (1950) of 17 November 1950 [Adopted at 524th meeting (10-0-2) (2 abstentions were Egypt, U.S.S.R.)]
SC Resolution 119 (1956) of 31 October 1956 [Adopted at 751st meeting (7-2-2) (2 against were France, U.K., 2 abstentions were Australia, Belgium)]
SC Resolution 127 (1958) of 22 January 1958 [Adopted at 810th meeting unanimously]
SC Resolution 162 (1961) of 11 April 1961 [Adopted at 949th meeting (8-0-3) (3 abstentions were Ceylon, U.S.S.R., United Arab Republic)
SC Resolution 228 (1966) of 25 November 1966 [Adopted at 1328th meeting (14-01) (1 abstention was New Zealand)]
SC Resolution 233 (1967) of 6 June 1967 [Adopted at 1348th meeting - unanimously]
SC Resolution 234 (1967) of 7 June 1967 [Adopted at 1350th meeting - unanimously]
SC Resolution 237 (1967) of 14 June 1967 [Adopted at 1361st meeting - unanimously]
SC Resolution 242 (1967) of 22 November 1967 [Adopted 1382nd meeting -unanimously]
SC Resolution 248 (1968) of 24 March 1968 [Adopted at 1407th meeting - unanimously]
SC Resolution 250 (1968) of 27 April 1968 [Adopted at 1417th meeting - unanimously]
SC Resolution No. 251 (1968) of 2 May 1968 [Adopted at 1420th meeting - unanimously]
SC Resolution No. 252 (1968) of 21 May 1968 [Adopted at 1426th meeting (13-0-2) (2 abstentions were Canada, U.S.)]
SC Resolution 259 (1968) of 27 September 1968 [Adopted at 1454th meeting (12-0-3) (3 abstentions were Canada, Denmark, U.S.)]
SC Resolution 267 (1969) of 3 July 1969 [Adopted at 1485th meeting - unanimously]
SC Resolution 271 (1969) of 15 September 1969 [Adopted at 1512th meeting (11-0-4) (4 abstentions were Colombia, Finland, Paraguay, U.S.)]
37. SC Resolution 298 (1971) of 25 September 1971 [Adopted at 1582nd meeting (14-0-1)(1 abstention was Syria)]
SC Resolution 331 (1973) of 20 April 1973 [Adopted at 1710th meeting - unanimously]
SC Resolution 338 (1973) of 22 October 1973 [Adopted at 1747th meeting-unanimously]
SC Resolution 339 (1973) of 23 October 1973 [Adopted at 1748th meeting (14-0-0) (China did not vote)]
SC Resolution 344 (1973) of 15 December 1973 [Adopted at 1760th meeting (10-0-4) (4 abstentions were France, U.S.S.R., U.K., U.S.)]
SC Resolution 381 (1975) of 30 November 1975 [Adopted at 1856th meeting (13-0-0) (China and Iraq did not vote)]
SC Resolution 425 (1978) of 19 March 1978 [Adopted at 2074th meeting (12-0-2) (2 abstentions were Czechoslovakia and U.S.S.R., China did not participate in the voting)]
SC Resolution 446 (1979) of 22 March 1979 [Adopted at 2134th meeting (12-0-3) (3 abstentions were Norway, U.K., U.S.)]
SC Resolution 452 (1979) of 20 July 1979 [Adopted at 2159th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
46. SC Resolution 465 (1980) of 1 March 1980 [Adopted at 2203rd meeting - unanimously]
SC Resolution 468 (1980) of 8 May 1980 [Adopted at 2221st meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 469 (1980) of 20 May 1980 [Adopted at 2223rd meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 471 (1980) of 5 June 1980 [Adopted at 2226th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 476 (1980) of 30 June 1980 [Adopted at 2242nd meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 478 (1980) of 20 August 1980 [Adopted at 2245th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
52. SC Resolution 484 (1980) of 19 December 1980 [Adopted 2260th meeting-unanimously]
SC Resolution 500 (1982) of 28 January 1982 [Adopted at 2330th meeting (13-0-2) (2 abstentions were U.K., U.S.)]
SC Resolution 508 (1982) of 5 June 1982 [Adopted at 2374th meeting unanimously]
SC Resolution 509 (1982) of 6 June 1982 [Adopted at 2375th meeting unanimously]
SC Resolution 512 (1982) of 19 June 1982 [Adopted at 2380th meeting unanimously]
SC Resolution 513 (1982) of 4 July 1982 [Adopted at 2382nd meeting unanimously]
SC Resolution 515 (1982) of 29 July 1982 [Adopted at 2385th meeting (14-0-0) (U.S. did not participate in the vote.)]
SC Resolution 516 (1982) of 1 August 1982 [Adopted at 2386th meeting unanimously]
SC Resolution 517 (1982) of 4 August 1982 [Adopted at 2389th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 518 (1982) of 12 August 1982 [Adopted at 2392nd meeting unanimously]
SC Resolution 520 (1982) of 17 September 1982 [Adopted at 2395th meeting unanimously]
SC Resolution 521 (1982) of 19 September 1982 [Adopted 2396th meeting-unanimously]
SC Resolution 573 (1985) of 4 October 1985 [Adopted at 2615th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)
SC Resolution 592 (1986) of 8 December 1986 [Adopted at 2727th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 605 (1987) of 22 December 1987 [Adopted at 2777th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 607 (1988) of 5 January 1988 [Adopted at 2780th meeting - unanimously]
SC Resolution 608 (1988) of 14 January 1988 [Adopted at 2781st meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 611 (1988) of 25 April 1988 [Adopted at 2810th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 636 (1989) of 6 July 1989 [Adopted at 2870th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 641 (1989) of 30 August 1989 [Adopted at 2883rd meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 672 (1990) of 12 October 1990 [Adopted at 2948th meeting-unanimously]
SC Resolution 673 (1990) of 24 October 1990 [Adopted at 2949th meeting-unanimously]
SC Resolution 681 (1990) of 20 December 1990 [Adopted at 2970th meeting -unanimously]
SC Resolution 694 (1991) of 24 May 1991 [Adopted at 2989th meeting - unanimously]
SC Resolution 726 (1992) of 6 January 1992 [Adopted at 3026th meeting - unanimously]
SC Resolution 799 (1992) of 18 December 1992 [Adopted at 3151st meeting-unanimously]
SC Resolution 904 (1994) of 18 March 1994 [Adopted at 3351st meeting unanimously (Draft was voted on in parts, with the U.S. abstaining on two preambular paragraphs. No vote was taken on the text as a whole.)]
SC Resolution 1073 (1996) of 28 September 1996 [Adopted at 3698th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
SC Resolution 1322 (2000) of 7 October 2000 Adopted at 4205th meeting (14-0-1) (1 abstention was U.S.)]
Resolution <1397> (2002) of 12 March 2002 [Adopted at # th meeting (14-0-1) (1 abstention was the Syrian Arab Republic)]
Resolution 1402 (2002) of 30 March 2002 [Adopted at 4503 rd meeting (14-0-1) (1 abstention was the Syrian Arab Republic)]
Resolution 1403 (2002) of 4 April 2002 [Adopted at 4506 th meeting-unanimously]
Resolution 1405 (2002) of 19 April 2002 [Adopted at 4516th meeting-unanimously]

Wnioski nasuwają się same........

Czyżby Polska na aukcji, jako własność Platformy Obywatelskiej?!

2010-03-12T14:02:00.001-08:00

Czyżby Polska na aukcji, jako własność Platformy Obywatelskiej?!
mec. Elżbieta Barys (2010-03-11) Rozmowy niedokończone

słuchaj
zapisz

Lepper w Strasburgu

2010-03-10T17:01:00.001-08:00

Lepper w Strasburgu

2010-03-10T16:56:00.001-08:00

Lepper w Strasburgu

Stocznie czekaja na nas Polakow, Kto zniszczyl dorobek narodu jak to dzila Spowiedz Agenta

2010-03-08T11:58:00.001-08:00

Stocznie czekaja na nas Polakow, Kto zniszczyl dorobek narodu jak to dzila Spowiedz Agenta
to samo zrobiono z Polska Stocznia 50 potem

Aktualna sytuacja w Stoczni Szczecińskiej
Lech Wydrzyński - przewodniczący Szczecińskiego Stowarzyszenia Obrony Stoczni i Przemysłu Okrętowego w Polsce, Krzysztof Piotrowski - b. Prezes Stoczni Szczecińskiej "Porta Holding" (2010-03-08) Aktualności dnia

http://www.radiomaryja.pl/dzwieki/2010/03/2010.03.08.akt01.mp3
zapisz

Sytuacja w polskim górnictwie
Kazimierz Grajcarek - przewodniczący Sekretariatu Górnictwa i Energetyki NSZZ Solidarność (2010-03-08) Aktualności dnia

słuzapisz chaj

Masoneria - Ukryte Siły 1939

2010-03-07T16:14:00.000-08:00

Masoneria - Ukryte Siły 1939
Jest to najlepszy film, pozwalający zrozumieć, że masoneria naprawdę istnieje.
Po zakończeniu II wojny światowej autor scenariusza filmu, Jean-Marie Riviere, został uwięziony. Producent Robert Muzard i dyrektor artystyczny Paul Riche, zostali STRACENI (+1949), z powodu zaangażowania w powstanie filmu.

Tytuł oryginalny: Forces occultes. Kraj: Francja. Rok produkcji: 1941. Data premiery: 1943. Film czarno-biały. Oryginalne dialogi francuskie i polskie napisy.

Francuski film prezentujący historię młodego ambitnego parlamentarzysty, Pierre Avenel'a, który działając z czystych pobudek wiąże się z lożą Wielkiego Wschodu Francji. Po zostaniu masonem przekonuje się, że szczytne ideały, które organizacja głosi na zewnątrz, pozostają w głębokim kontraście do faktycznych działań Loży.

Po szczegółowo ukazanym wzniosłym misterium inicjacji, następuje prozaiczna i nader gorsząca rzeczywistość. Większość wolnomularzy to dyletanci i karierowicze, którym powiązania ze strukturami państwowymi pozwalają dokonywać kolejnych nadużyć. Sam bohater w bezceremonialny sposób wykorzystywany jest do różnych niewdzięcznych przysług.

W filmie przywołane są motywy konkretnych afer, które wstrząsały Francją w latach trzydziestych, ostatecznie doprowadzając do krwawych zamieszek 6 lutego 1934 r. W tym momencie władza pozostaje nadal w rękach masonerii, która kieruje pozornymi zmianami na arenie politycznej.

Pod koniec filmu, masoneria pragnie doprowadzić do wojny z Niemcami, jako państwem, które sprzeciwia się wolnomularskim porządkom.
Kiedy Avanel próbuje zerwać z wolnomularstwem, odważnie wypowiada swą krytykę na posiedzeniu loży i chce ujawnić publicznie masońskie plany, zostaje brutalnie wyeliminowany.

KIM SĄ MORDERCY INKI? PIOTR SZUBARCZYK - IPN Gdańsk

2010-03-01T16:27:00.001-08:00

KIM SĄ MORDERCY INKI? PIOTR SZUBARCZYK - IPN Gdańsk
Pan Piotr Szubarczyk, pracownik Instytutu Pamięci Narodowej w Gdańsku, podaje nazwiska morderców z Urzędu Bezpieczeństwa, komunistycznego sądownictwa i prokuratury odpowiedzialnych za śmierć INKI, zbrodniarzy bezkarnych do dziś...
Fragment reportażu poświęconego pamięci Danuty Siedzikówny Inki, zrealizowanego i wyemitowanego przez TV Trwam w 2007 roku.

Notatka CBA Kaminskiego do Premiera Rzadu Polski Donalda Tuska

2010-03-01T11:54:00.001-08:00

Notatka CBA Kaminskiego do Premiera Rzadu Polski Donalda Tuska
Notatka CBA

http://www.raqport.com/Notatka%20szefa%20CBA%20M%20Kaminskiego%20dla%20premiera%20Rzadu%20RP%20D%20Tuska%20z%2010%20IX%202009.pdf

The European Union - the New Soviet Union?

2010-02-27T11:45:00.001-08:00

The European Union - the New Soviet Union?

Nigel Farage komentuje zestaw nowych komisarzy. Zauważa wśród nich wielu osób z komunistyczną przesz 2;ością. Podejmuje również kwestię zagroże 4; p 2;ynących z Artyku 2;u 121 traktatu lizbo 4;skiego. Jego treść:
1. Pa 4;stwa Cz 2;onkowskie uznają swoje polityki gospodarcze za przedmiot wspólnego zainteresowania i koordynują je w ramach Rady, zgodnie z artyku 2;em 120.
2. Rada, na zalecenie Komisji, opracowuje projekt ogólnych kierunków polityk gospodarczych Pa 4;stw Cz 2;onkowskich i Unii oraz sk 2;ada sprawozdanie Radzie Europejskiej.
Rada Europejska, na podstawie sprawozdania Rady, debatuje nad konkluzją w sprawie ogólnych kierunków polityk gospodarczych Pa 4;stw Cz 2;onkowskich i Unii.
Na podstawie tej konkluzji Rada przyjmuje zalecenie określające te ogólne kierunki. Rada informuje Parlament Europejski o swoim zaleceniu.
3. W celu zapewnienia ściślejszej koordynacji polityk gospodarczych i trwa 2;ej konwergencji dokona 4; gospodarczych Pa 4;stw Cz 2;onkowskich, Rada, na podstawie sprawozda 4; przedstawionych przez Komisję, nadzoruje rozwój sytuacji gospodarczej w każdym z Pa 4;stw Cz 2;onkowskich i w Unii, jak również zgodność polityk gospodarczych z ogólnymi kierunkami określonymi w ustępie 2 oraz regularnie dokonuje oceny ca 2;ościowej.
Dla potrzeb tego wielostronnego nadzoru Pa 4;stwa Cz 2;onkowskie przesy 2;ają Komisji informacje o ważnych środkach, które przyję 2;y w dziedzinie swej polityki gospodarczej oraz wszelkie inne informacje, które uznają za niezbędne.
4. Jeżeli w ramach procedury, o której mowa w ustępie 3, zostanie stwierdzone, że polityki gospodarcze Pa 4;stwa Cz 2;onkowskiego nie są zgodne z ogólnymi kierunkami, o których mowa w ustępie 2, lub zagrażają prawid 2;owemu funkcjonowaniu unii gospodarczej i walutowej, Komisja może skierować do danego Pa 4;stwa Cz 2;onkowskiego ostrzeżenie. Rada, na zalecenie Komisji, może
kierować do danego Pa 4;stwa Cz 2;onkowskiego niezbędne zalecenia. Rada, na wniosek Komisji, może zadecydować o podaniu swoich zalece 4; do publicznej wiadomości.
W zakresie niniejszego ustępu, Rada stanowi nie biorąc pod uwagę g 2;osu cz 2;onka Rady reprezentującego dane Pa 4;stwo Cz 2;onkowskie.
Większość kwalifikowaną pozosta 2;ych cz 2;onków Rady określa się zgodnie z artyku 2;em 238 ustęp 3 litera a).
5. Przewodniczący Rady i Komisja sk 2;adają sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu dotyczące rezultatów wielostronnego nadzoru. Przewodniczący Rady może być wezwany do stawienia się przed w 2;aściwą komisją Parlamentu Europejskiego, jeśli Rada poda 2;a swoje zalecenia do publicznej
wiadomości.
6. Parlament Europejski i Rada, stanowiąc w drodze rozporządze 4; zgodnie ze zwyk 2;ą procedurą prawodawczą, mogą przyjąć szczegó 2;owe zasady procedury wielostronnego nadzoru, o której mowa w ustępach 3 i 4.

pos. Antoni Macierewicz Nowy Kapitalizm Oligarchiczny

2010-02-07T06:55:00.000-08:00

pos. Antoni Macierewicz Nowy Kapitalizm Oligarchiczny i calkowita kompromitacja Tuska i PO(2010-02-04)
Głos Polski
pos. Antoni Macierewicz (2010-02-04) Felieton

słuchaj
zapisz

Radowslaw Sikorski nie broni mniejszosci Polskiej w Niemczech dla "Die Welt"

2010-01-30T17:45:00.001-08:00

Radowslaw Sikorski nie broni mniejszosci Polskiej w Niemczech dla "Die Welt"
Nadal obowiazuje prawo Hermana Geogering

Radowslaw Sikorski nie broni mniejszosci Polskiej w Niemczech dla "Die Welt"
Nadal obowiazuje prawo Hermana Geogering

Pittsburgh Press - Google News Archive - Mar 4, 1940
BERLIN— Activities by Polish minority organizations in Germany were forbidden today in a decree issued by Marshal Herman Goering, No. 2 Nazi . ...

Devastation of Poland, the starving out of its populace and the ... worked out by Field Marshal Hermann Goering and being carried out by Dr. Hans Frank
Plan by Goering to Ruin Poland To Benefit Nazi... - Montreal Gazette - Google News Archive

Nazis Seize All Property Held By Poles .Factories, Forests, Farms...
Deseret News - Google News Archive - Feb 19, 1940
1 when the German invasion of Poland started. Such lands and forests, ... As Field Marshal Hermann Goering, head of Ger many's four-year economic plan

Mandate Over Islands Same As Ownership, Japan Holds .
Reading Eagle - Google News Archive - Mar 24, 1933
Most of the Eastern Jews in the Palatinate emigrated there from Poland since 1914 ... Herman Goering, Minister without portfolio, for the post and the ...

Polish Jewish relations Witold Pilecki was a common man who lived in uncommon times. He was a victim of Communism, Fascism, Socialism, and Emperialism

2010-01-29T08:45:00.000-08:00

Polish Jewish relations Witold Pilecki was a common man who lived in uncommon times. He was a victim of Communism, Fascism, Socialism, and Emperialism

Jedwabne czyli pogrzeb Polski (1/2)

"Jedwabne Jaja" czyli pogrzeb Polski (2/2)

A real hero - Witold Pilecki - A Volunteer for Auschwitz

Katyn Andrzej Wajda Film (english version)
"Katyn", directed by Wajda, is the first Polish film on the Katyn crime and the so-called Katyn lie.
The movie uses stories from an authentic diary of major Adam Solski found during the exhumation in 1943 to tell the fate of four fictional officers and their families.

Wajda's father, lt. Jakub Wajda, then 43, was among the Polish officers taken prisoner by the Soviet army and killed by a shot to the back of the head in the Katyn forest.

In March 1940 Soviet leader Josef Stalin ordered the executions of 22,000 Polish army and police officers, intellectuals and clergy. The killings took place in the spring of the same year in the Katyn Forest. The victims, mostly from POW camps in Kozielsk, Starobielsk and Ostaszkow, were shot in the back of the head. The Nazis discovered the mass graves during their march on Moscow in the fall of 1941, but Soviet propaganda blamed the deaths on Adolf Hitler and punished anyone speaking the truth with harsh prison terms. In 1990, Moscow admitted that dictator Josef Stalin's secret police were responsible.

Irena Sendler

why the story was not know in US?

Irena Sendler-Polish woman who helped save the lives of 2,500 Jewish children during World War II.Mother of the Holocaust Children. ZEGOTA - Council for Aid to Jews in Occupied Poland (1942-1945)....

Marian Rejewski, Jerzy Rozycki, Henryk Zygalski and other cryptoanalysts from BS4, broke into Kriegsmarine code in November 1932. The Polish-made replicas of the apparatus (the Enigma-"doubles to t...

Bartoszewski Tusk i Radoslaw Sikorski antypolskie wystąpienia

2010-01-26T10:38:00.000-08:00

Bartoszewski Tusk i Radoslaw Sikorski antypolskie wystąpienia

Niejaki pan tzw. Bartoszewski -"najlepszy polski życiorys"będąc wówczas członkiem kapituły Orderu Orła Białego, sprzeciwił się nadaniu rtm.Pileckiemu tego odznaczenia - na dodatek bez podania przyczyn.
Ciekawe za co pan Wladzio został odznaczony tym Orderem? Za swe "bohaterstwo" w Powstaniu Warszawskim, opuszczenie Auschwitz ze wzgledu na STAN ZDROWIA(sic!) czy ze względu na brak reakcji na antypolskie wystąpienia w Knesecie?

Hubal 6/13

2010-01-26T10:24:00.001-08:00

Hubal 7/13

2010-01-26T10:15:00.001-08:00

Hubal 7/13

Marco Vincent Dive Resort Philippines is Fraudulently Using Web Server from RAQport.com

2010-01-17T11:18:00.001-08:00

Marco Vincent Dive Resort Philippines is Fraudulently Using Web Server from RAQport.com

Marco Vincent Dive Resort http://mvdive.com or Marco Vincent Corporation, Inc Philippines is Fraudulently Using Web Server from RAQport.com

Server was never paid to RAQport as promised.

Until the Server is paid to RAQport.com Virginia Company Marco Vincent Dive Resort has no legal right to use the server.

Their manager Mel Agudo from Connecticut office has promised to make the payment and he never did.
As a small business from Virginia I have to collect our money for the advance Web Server Supermicro Hardware.

I know it is not a lot but I do not like when people lie

Please mark this company for your black list: Marco Vincent Dive Resort mvdive.com

1. not to travel to Marco Vincent Dive Resort http://mvdive.com in Philippines
2. not to do any business with Marco Vincent Dive Resort mvdive.com or Marco Vincent Corporation, Inc of Philippines

Do not do any business with Marco Vincent Dive Resort mvdive.com or they will take your services, hardware or money
After dealing with US Manager for Marco Vincent Dive Resort mvdive.com I will never travel to scuba dive or go for any trip to that resort.

I will tell all my friend from Washington DC IMF and the World Bank not to use this company and Marco Vincent Corporation, Inc

Mvdive is still avoiding to make payment to RAQport Virginia Company for the Web Server which never paid in full.
Please stay away from doing any business with dishonest Marco Vincent Dive Resort. Beware Of Mvdive and their Marco Vincent Dive Resort in The Philippines.
Their US Manager Mel Agudo from Stanford Connecticut did lie about payment several to our company.

Marco Vincent Offices

USA Office :

Business Mailing Address:

P.O. Box 403 Wilton, CT 06897

US Toll Free:

1(866)8196165

Philippines Corporate Office :

Unit 503 Cityland 10 Tower 1
156 H.V Dela Costa St. cor. Ayala Ave.
Makati City, Philippines

Tel. Nos. (632)813-6329, (632) 813-6812, (632) 813-6806
Telefax: (632)892-0309

Mobile: (63)-920-951-0128

UK Office :

Contact Persons :

Mel Armitage
Trade Winds

35 Elmshott Lane Cippenham Slough SL1 5QS

UK Telephone : 07956 413924
Email Address : tradewind100@aol.com

To: Mel B. Agudo of Mel B. Agudo

CC:Ronald Servidio [ronald@is-isp.net] and CC http://mvdive.blogspot.com/ Philippine Chamber of Commerce and Industry (PCCI)
CC: webmaster@tourism.gov.ph

Mr. Agudo,

With all the respect You Mr. Agudo. You are in fault. I did had great image about people of the Philippines and the people.

But You did change that You were not honest to me.

Why did You Lie To Me as the manage/ director of the Marco Vincent Corporation? and did not reply and did not paid?

You did not keep your gentleman promise and our agreement? All small business is base on trust.

Only $200.00

RAQport.com we are small business and we need money to pay our bills and taxes

Marco Vincent Dive Resort http://mvdive.com or Marco Vincent Corporation, Inc Philippines is Fraudulently Using Web Server from RAQport.com

Server was never paid to RAQport as promised.

Until the Server is paid to RAQport.com Virginia Company Marco Vincent Dive Resort has no legal right to use the server.

Their manager Mel Agudo from Connecticut office has promised to make the payment and he never did.
As a small business from Virginia I have to collect our money for the advance Web Server Supermicro Hardware.

I know it is not a lot but I do not like when people lie.

NAM NIE SĄ POTRZEBNI POLACY (4/5)

2010-01-09T12:50:00.001-08:00

NAM NIE SĄ POTRZEBNI POLACY (4/5)

Prof. dr hab. Piotr Jaroszyński

AUTOBIOGRAFIA

Edukacja w okresie PRL-u na poziomie szkoły podstawowej (1962-70) i średniej (Liceum Ogółnokształcące,1970-74) odegrała w moim życiu minimalną rolę.Znaczenie miał dom, w którym żywe były tradycje patriotyczne, zarówno powstań (dziadek ze strony Mamy pochodził z Pniew, był powstańcem wielkopolskim) oraz kresów (rodzina ze strony Ojca pochodzi z Nowogródczyzny, przebywała na zesłaniu na Syberii od 1940 do 1946 roku); dom tętnił wysoką kulturą języka polskiego (poezja, teatr), ponieważ oboje rodzice są aktorami.

Do samej nauki szkolnej można było poważnie podejść dopiero na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdy w październiku 1974 rozpocząłem studia na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej, na sekcji filozofii teoretycznej. KUL był wtedy niewielkim uniwersytetem (ok. 4 tys. studentów, dziś ponad 20 tys.). Rektorem był wówczas O. Profesor Mieczysław Albert Krąpiec (twórca Filozoficznej Szkoły Lubelskiej), a dziekanem wydziału ks. Prof. Stanisław Kamiński (metodologia nauk). Na pierwszym roku dojeżdżał jeszcze Prof. Stefan Swieżawski (historia filozofii nowożytnej, czytaliśmy Rozprawę o metodzie Kartezjusza), a poza tym do najbardziej cenionych przeze mnie do dziś wykładowców należał ks. Prof. Marian Kurdziałek (historia filozofii starożytnej i średniowiecznej).

Formalnie kierownikiem Katedry Etyki był aż do chwili wyboru na papieża ks. Prof. Karol Wojtyła, ale z Krakowa przyjeżdżał na KUL bardzo rzadko. Nasza sekcja była mała, zadziwiająco mała. Ówczesne Ministerstwo Edukacji narzuciło bowiem limit – władza bała się ludzi wykształconych – aby na Wydział Filozofii (w skład w którego wchodziły obok filozofii, psychologia, socjologia i filozofia przyrody) można było przyjąć w sumie tylko... 30 osób! Na każdą sekcję przypadało więc po 5 studentów. Dla nas miało to swoją dobrą stronę, gdyż tak elitarnej szkoły nie było w świecie, i chyba już nie będzie. Oczywiście, znalazły się sposoby, żeby obejść przepisy i z pewnym poślizgiem dokooptować kilku nowych chętnych, zaś na drugim roku dołączali księża. Tak naprawdę było więc nas kilkanaście osób na roku.

Lekcje łaciny i lekcje greki, poznawanie poglądów Talesa, Pitagorasa, Parmenidesa, Sokratesa, Platona, Arystotelesa, Seneki, św. Augustyna, św. Alberta Wielkiego, św. Tomasza z Akwinu, Kartezjusza, Leibniza, Spinozy, Kanta, Heideggera (by wymienić tylko nielicznych), dzięki profesorom, dla których te postacie były pasją ich życia i których poglądy znali w oryginale; profesorom, dla których Europa, Zachód, to najpierw Grecja, Rzym, średniowieczna Europa, dla których Polska znaczyła coś więcej niż PRL – jakaż to była różnica, wręcz przepaść, dzieląca moją wcześniejszą edukację, a właściwie pobyt w szkole, z tym, co mogłem poznawać, naprawdę i dogłębnie.

Czy można iść na filozofię nie mając zamiłowania do czytania, analizowania, słuchania ludzi mądrzejszych od siebie lub bez otwarcia się na myśl, która pomaga poznać prawdę, wcale niełatwą, ale jakże ważną? Postanowiłem studiować filozofię w trzeciej klasie liceum, to tak po prostu człowieka naszło. Najpierw zainteresowała mnie trzytomowa Historia Estetyki Władysława Tatarkiewicza, a potem przypadkiem trafiła w moje ręce Krytyka praktycznego rozumu Kanta, którą całą przeczytałem – nic z niej nie rozumiejąc. Gdyby mnie nie ciągnęła filozofia, odłożyłbym Kanta już po pierwszym zdaniu. Dziś rozumiem, że miałem prawo nie rozumieć.

NAM NIE SĄ POTRZEBNI POLACY (4/5)

2010-01-09T12:41:00.001-08:00

NAM NIE SĄ POTRZEBNI POLACY (4/5)

Apeluje o poparcie dla posla Wassermanna i Kempy aby zostali w Komisji Hazardowej.

2010-01-08T17:39:00.001-08:00

Apeluje o poparcie dla posla Wassermanna i Kempy aby zostali w Komisji Hazardowej.

Jako Polak Polski patryjota z USA ( Polonia to 20 milionow Polakow ) byly przewodniczacy ZMW apeluje o poparcie dla posla Wassermanna i Kempy aby zostali w Komisji Hazardowej.
PO i Donald Tusk blokuje prawde przed Polska I Polakami.
Apeluje do PSL rolnikow i mlodziezy ze srodowiska naszej Polskiej Wsi. Po czyjej jestesmy stronie Polski czy innych czynnikow decydujacych teraz?
Alex Lech Bajan Washington DC
Reflekcje po przesłuchaniu przed sejomową komisją "hazardową" (2009-12-30)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Autor: pos. Zbigniew Wasserman
Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=19702
Komisja "hazardowa" zamienia się w farsę (2009-12-29)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Autor: pos. Zbigniew Wasserman
Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=19687
Prace komisji śledczej ds. afery hazardowej (2009-12-28)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Autor: pos. Zbigniew Wassermann
Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=19682
Mizerne efekty pracy komisji śledczej ds. "hazardu" (2009-12-16)
Rodzaj audycji: [Aktualności dnia]

Autor: pos. Zbigniew Wassermann
Adres: http://www.radiomaryja.pl/audycje.php?id=19441

Wassermann: Rozbijanie układu idzie opornie
- To jest próba rozbicia potężnego muru, a negatywny skutek może być po stronie tych, którzy ścigają. Niebezpieczeństwo tego układu polega na tym, że tworzy drugi świat w Polsce, świat Ministerstwa Finansów przy grillach, które wydaje zwolnienia z podatków właśnie w takich okolicznościach. To trudne do rozbicia, bo formalnie nie istnieje - powiedział Zbigniew Wasserman koordynator ds. służb specjalnych w "Poranku Radia TOK FM".

Dorota Gawryluk: Dzisiaj w prasie pełno pułkownika Lesiaka. Kiedy PiS odtajni akta inwigilacji prawicy, szafę pułkownika Lesiaka, żeby wreszcie pokazać Polakom co w niej było?

Zbigniew Wasserman: Myślę, że ten moment się z oczywistych powodów przesunął. To polega na tym, że jest szansa, aby pokazać, kto był mocodawcą Lesiaka, kto nadzorując go albo zlecał, albo godził się na to co on robił. Interes wymiaru sprawiedliwości nakazuje, aby w takim układzie nie upubliczniać materiału dowodowego, albowiem to może zagrażać prawidłowemu tokowi śledztwa. Drugim ważnym powodem jest to, że ujawniono szereg dodatkowych materiałów. To są materiały, którymi nie dysponowała prokuratura i sąd. Te materiały są analizowane i sprawdzana jest ich przydatność do tego śledztwa. To jest powód opóźnienia.

Dorota Gawryluk: Minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro mówi, że będzie namawiał szefa ABW, aby wydał zgodę na ujawnienie całości akt, w których zawarte są dokumenty z tak zwanej szafy Janusza Lesiaka. Czy minister sprawiedliwości musi namawiać szefa ABW do tego?

Zbigniew Wasserman: Myślę, że nie. To jest sytuacja, w której minister nadzorujący szefa ABW będzie mógł bez namawiania to zrobić. To są ważne przesłanki, tutaj emocje muszą ustąpić interesowi śledztwa. To jest ważne dla wyjaśnienia tej sprawy.

Dorota Gawryluk: Czy dzisiaj możemy powiedzieć, kiedy to odtajnienie akt nastąpi?

Zbigniew Wasserman: To jest ryzykowne. To jest kwestia kilkunastu tygodni, może kilku miesięcy. Robi się wszystko, żeby ta czynność nastąpiło jak najszybciej.

Dorota Gawryluk: Pan widział co w tej szafie jest? Wdział pan te akta?

Zbigniew Wasserman: Odpowiem tak, że nawet gdybym widział to nie powiedziałbym.

Dorota Gawryluk: Pytam, dlatego, że pułkownik Lesiak wszędzie mówi, że tak naprawdę nie inwigilował Jarosława Kaczyńskiego, ani jego partii politycznych. A wczoraj prezydent Lech Kaczyński powiedział, że tak naprawdę ta inwigilacja prawicy na początku lat dziewięćdziesiątych to była największa afera III RP. Co wynika z pana oglądu materiałów?

Zbigniew Wasserman: Zdecydowanie potwierdzam to, co mówi pan prezydent Kaczyński. Rozumiem też motywację takiego przedstawiania sprawy przez pana Lesiaka. Przecież on ma ponieść odpowiedzialność karną. On się po prostu broni, a broniąc się korzysta z obowiązującego prawa karnego, które mu przysługuje, że może kłamać. Tak należy oceniać te wypowiedzi.

Dorota Gawryluk: Czy to prawda, że PiS boi się ujawnienia tych akt? Dlatego, że są tam materiały kompromitujące polityków PiS?

Zbigniew Wasserman: Czy ten kto chce zmienić Polskę, czy ten, kto wydal wojnę najgroźniejszym układom, przestępcom, powinien się takich rzeczy bać? Wydaje mi się, że nie. Jest to kolejny element łaty, którą się chce przypisać PiS. Ta sytuacja jest wykorzystywana do kapani, która, co muszę stwierdzić z przykrością, nieustannie trwa. Co by nie zrobiło PiS to nie należy się spodziewać w mediach oceny, że jest to dobre.

Dorota Gawryluk: Wczoraj "Rzeczpospolita" o tym napisała, a czy dzisiaj pan może z całą odpowiedzialnością powiedzieć, że nie ma w tych materiałach nic, co by kompromitowało polityków prawicy? Że w tych materiałach nie ma nic o powiązaniach polityków prawicy z aferami FOZ, Art-Bi?

Zbigniew Wasserman: Z całą odpowiedzialnością powiem, że nie mogę dyskutować na nieodtajnionym materiale i ubolewam, że w niektórych wypowiedziach, także dziennikarskich używa się tych informacji, które na dzień dzisiejszy są informacjami tajnymi. Jakby zapomina się o tym, że obowiązuje kodeks karny, że obowiązuje ustawa. To brak szacunku dla prawa, dla standardów obowiązujących w demokratycznym państwie. My na pewno to ujawnimy bez żadnych skrótów, w całości. Podałem przyczyny, dla których teraz to nie następuje.

Dorota Gawryluk: Roman Giertych i Andrzej Lepper chcą komisji śledczej do zbadania inwigilacji partii politycznych. Czy pana zdaniem to jest dobry pomysł?

Zbigniew Wasserman: Myślę, że to nie jest pomysł całkowicie pozbawiony racji, ale on jest źle ulokowany w czasie i trzeba się zastanowić, bo służby są trudną materią. Przywołuję się tutaj do doświadczeń z komisji Orlenu i komisji do spraw służb specjalnych. To są instytucje ogromnie trudne do sprawdzania, kontrolowania. Nasza inicjatywa, komisja prawdy i sprawiedliwości mogłaby w swoim składzie zawierać profesjonalistów, ludzi wiedzących jak prowadzić postępowania karne. Tu potrzeba dużej specjalizacji. W moim przekonaniu, żeby się z tą materią uporać potrzebna jest instytucja mająca dalej idące kompetencje, większe możliwości niż komisja śledcza. Nad tym tematem na pewno trzeba się zastanowić, dlatego, że przez kilkanaście lat było bardzo dużo rażących wpadek, politycznie motywowanych ze strony służb. Kiedy Modrzejewski był zatrzymany, a komisja Orlenu działa, to w trakcie przesłuchiwania Leszka Millera funkcjonariusze UOP prowadzili czynności służbowe. To była ewidentna demonstracja siły ze strony tych służb. A więc jest co sprawdzać, ale być może nie teraz i być może nie w takiej formule.

Dorota Gawryluk: A czy służby specjalne teraz inwigilują Samoobronę?

Zbigniew Wasserman: To jest przesłanka do tego, żeby osiągnąć dwa cele. Po pierwsze politycznie zaistnieć poprzez afirmację potrzeby utworzenia komisji, po drugie ani pan przewodniczący Lepper, ani przewodniczący Giertych nie ukrywają, że chętnie mieliby swoich ludzi w służbach specjalnych i w resortach siłowych.

Dorota Gawryluk: I co pan na to?

Zbigniew Wasserman: Myślę, że można o tym rozmawiać z szefem partii, można próbować rozważać kiedy by to nastąpiło, ale przecież umowa koalicyjna została zawarta i jej warunki są jasne. PiS ich nie zmieniło. Oceniam takie zachowanie jako niecierpliwość. Ja apeluję o spokój, w Polsce jest jeszcze bardzo dużo do zrobienia, bardzo dużo trzeba zrobić w samych służbach, powtarzam instytucji niezwykle trudnej do nadzorowania. To nie jest jeszcze czas ani na tą komisję, ani na wejście przedstawicieli tych instytucji do gremiów kierowniczych służb.

Dorota Gawryluk: Ale to dlatego, że nie ma pan zaufania do ludzi Samoobrony i LPR?

Zbigniew Wasserman: Nie, dlatego, że reguły gry zostały jasno określone i nie ma powodu ich zmieniać.

Dorota Gawryluk: Andrzej Lepper jest przekonany, że służby specjalne inwigilują Samoobronę, choć premier zaprzecza. On nie wierzy, że tak nie jest, ponieważ służby nie zostały oczyszczone i są tam różne układy. Jest pan koordynatorem służb specjalnych, czy widzi pan układy w służbach specjalnych?

Zbigniew Wasserman: Może nie będę mówił o tym co widzę wewnątrz, bo o tym publicznie nie mogę dyskutować. Ale powiem co widziałem na zewnątrz, widziałem przesłanki jakimi posługiwali się panowie Lepper i Giertych, kiedy mówili, że służby inwigilują ich partię, albo podejmują działania opresyjne. Natomiast na przykład sprawdzanie wśród członków partii czy podpisywali listy wyborcze to rutynowa czynność. Jeżeli mamy do czynienia z kilku tysiącami przypadków, to trzeba przeprowadzić selekcję, żeby te kilkaset osób niepotrzebnie nie wzywać. Pan Lepper mówił o przypadku, którego sobie nie wyobrażam, że funkcjonariusz ABW wyciąga legitymację i mówi, że namawia do wyjścia z partii Samoobrona i przejścia do innej. Myślę, że taki funkcjonariusz by nie przeszedł przez badania psychologiczne, a każdy z kandydatów takie badania przechodzi. Te przesłanki pokazują, że to jest bardziej warstwa propagandowa niż realna potrzeba.

Dorota Gawryluk: Czyli nie ma żadnych układów, zostały one rozbite.

Zbigniew Wasserman: To już powiedziała pani redaktor. Ja powiedziałem, że na temat tego, co jest widoczne z pozycji mojej funkcji nie mówię, tylko robię.

Dorota Gawryluk: Czyli w tym momencie pan rozbija?

Zbigniew Wasserman: Tak, to mogę potwierdzić.

Dorota Gawryluk: To idzie opornie, czy też dobrze?

Zbigniew Wasserman: Idzie bardzo opornie, ale to trudna materia. Myślę, że ostatni przykład ministerstwa finansów pokazuje z czym w istocie mamy do czynienia. Proszę zobaczyć jak dobrze sprawdza się moja wersja sprawozdania odnośnie zatrzymania Modrzejewskiego. Prokuratura zatrzymała się na poziomie ministra Siemiątkowskiego, mam nadzieje, że to nie koniec, że dopełni to jeszcze o minister Piwnik i premiera Millera. To tylko jeden z przykładów pokazujących jak wiele jest jeszcze do zrobienia.

Dorota Gawryluk: Opór wynika z tego, że układ jest jakoś powiązany ze światem nie związanym ze służbami? Z czego wynika ten opór? Przecież państwo mają władzę, wydaje się, że nie ma przeszkód, a okazuje się, że są.

Zbigniew Wasserman: Ponosimy pewną konsekwencję zaszłości wieloletnich. Tak naprawdę zawsze się mówiło, że służby należały do kogoś. Ale przecież nikt nie powie, że służby należały do PiS, bo nie było nawet kiedy. Rzeczywiście istnieje pewien konglomerat personalny oficerów służb. Nad różnego rodzaju interesami trzeba zapanować. Te rzeczy trzeba bardzo dokładnie zbadać. My przecież mamy do czynienia ze zjawiskami w wymiarze sprawiedliwości, których można się bać. Mówię tu ze strony świadków, którzy mają zeznawać przeciwko gangsterom, ale też od strony funkcjonariuszy, którzy są narażeni na niebezpieczeństwo. Proszę mi wierzyć, że to nie jest przesada. To jest próba rozbicia potężnego muru, który często się wali na tego, który atakuje i często negatywny skutek jest po stronie tych, którzy mają ścigać. Groźny układ, układ pomieszany, czasami też politycznie, ale jego niebezpieczeństwo polega na tym, że to jest takie poplątanie, które tworzy drugi świat w Polsce, świat wymiaru sprawiedliwości przy ogniskach i przy grillach, świat wydziałów Ministerstwa Finansów, które wydaje zwolnienia z podatków właśnie w takich okolicznościach. To jest świat sądu, który też patologicznie działa. To jest trudne do rozbicia, bo formalnie nie istnieje i na tym polega niebezpieczeństwo.

Dorota Gawryluk: Wiele osób zwolniono ze służb po objęciu przez pana funkcji ministra koordynatora?

Zbigniew Wasserman: Ja myślę, że nikt z takich, którzy byliby przydatni nie. To są ludzie, którzy byli nie udolni, którzy w większości musza ponieść odpowiedzialność za naruszenie prawa czy dyscypliny o charakterze więcej niż kosmetycznym.

Dorota Gawryluk: Czy dużo było takich osób, jak płk. Lesiak, bo ja się zastanawiam, jak to się stało, że został negatywnie zweryfikowany, człowiek, który pracował w SB, który aktywnie zajmował się rozbijaniem KOR-u. Czy gdy pan przyszedł, było dużo takich osób?

Zbigniew Wasserman: mogę powiedzieć, że jest ich dzisiaj coraz mniej, ale nadal jest ich być może za dużo.

Emigrant, Polish Arabian Stallion at Furioso born in Poland must see to all my friends in Washington DC

2010-01-01T11:08:00.001-08:00

Emigrant, Polish Arabian Stallion at Furioso born in Poland must see to all my friends in Washington DC

Potop Poland

2010-01-01T10:54:00.000-08:00

Potop Poland

Zapomniana historia. Zdeptana pamięć.

2010-01-01T10:33:00.001-08:00

Zapomniana historia. Zdeptana pamięć. 1/3
Reportaż o największej organizacji podziemnej na Pomorzu "Gryfie Pomorskim" oraz o zniszczeniu pomnika jego dowódcy por. Dambka.

GRYF POMORSKI - Powrót do wolności cz.1/3

part1

part 2

US American Soldiers travel to Poland for pilgrimage to Jasna Gora

2009-12-27T12:28:00.001-08:00

US American Soldiers travel to Poland for pilgrimage to Jasna Gora

Illinois Soldiers travel to Poland for pilgrimage
By Army Staff Sgt. Stephanie McCurry
Illinois National Guard

Eight Illinois National Guard troops lead the group of about 300 into Czestochowa during the Polish pilgrimage. The Illinois guardsmen walked along with Polish and German Soldiers for the annual pilgrimage from Warsaw to Czestochowa in August. (Photo courtesy of Illinois National Guard)
download hi-res photo
SPRINGFIELD, Ill., (8/31/09) -- Imagine walking from Peoria to Aurora. In August, eight Illinois National Guard members did just that, except in a foreign country, Poland.

Six Soldiers and two Airmen walked 137 miles, beginning in Warsaw and ending in Czestochowa, in 10 days for the annual Polish pilgrimage. They walked with a group of about 300 people that included Polish, German and Slovakian Soldiers.

Every year, thousands of Catholics from around the world go to Poland to participate in the ceremonial walk to Jasna Gora monastery in Czestochowa, the site of the revered Black Madonna icon.

Their journey began with an early morning mass at the field cathedral of the Polish Army. Every day, the group attended Mass regardless of their various faiths and beliefs.

During the 12-hour walk each day, they were treated with prayers, songs and sermons in German, Polish, Italian and English broadcasted through large speakers carried by participants.

Local residents provided pilgrimage participants with food, refreshments and encouragement along the route. Every night, the Illinois Guardsmen slept in tents provided by the Polish Armed Forces.

“I was told numerous times by Polish Soldiers that they got a kick out of the fact that the German Soldiers and American Soldiers were communicating to each other through their Polish translators,” said Sgt. David Sworobowicz.

Local farmers stood along the route and handed out their fruit and vegetables to everyone walking in the pilgrimage. The cities also worked together to offer soups and bread for lunch everyday. The other breaks they had throughout the day were at numerous churches.

“The civilians’ generosity along the way is unmatched,” said 2nd Lt. Veronica Kool, of Springfield, Illinois Army National Guard. “All along the route, the Polish stood waiting outside their homes offering whatever food they had to give.”

“The religious experience gained from this exercise is above and beyond rewarding,” said Sworobowicz. “I can only hope to do it again sometime.”

The trip ended at Jasna Gora monastery in Czestochowa with the military pilgrimage walking the last half mile or so through thousands of supportive spectators that waved, shook their hands, gave hugs and took pictures of the group.

“It is not every day that you get to travel overseas for a friendly noncombative operation,” said 1st Lt. Jeremy Dugena. “From the arrival in Poland, the Polish Army were incredible hosts making sure we had everything we needed.”

Illinois Guardsmen participated in the pilgrimage to commemorate the 1655 Polish victory over Sweden and to build a stronger relationship with the Polish.

The National Guard sponsored State Partnership Program (SPP) between the Illinois National Guard and Republic of Poland was established in 1993.

The SPP links National Guard states and territories with their partner countries to foster mutual interests and establishing long-term relationships across all levels of society.
Through the SPP, Illinois Army and Air National Guard service members have participated in annual, joint training exchanges with military forces of the republic of Poland.

“Their professionalism and maturity are what I desire in every group of Guardsmen who come to Poland,” said Maj. James Fisher, the bilateral affairs officer for the U.S. Embassy in Warsaw. “They promoted the State Partnership Program with flying colors and are model diplomats of our country.”
POLAND AGAIN REFUSED
VISA WAIVER STATUS

Washington, D.C. (PMN)—The following letter was sent on October 17, 2008, by Frank Spula, President of the Polish American Congress (PAC), to Senator John McCain and Senator Barack Obama:

"As you may know, today a ceremony took place in the White House Rose Garden, during which President Bush announced that seven countries - Czech Republic, Slovakia, Hungary, Latvia, Lithuania, Estonia and South Korea – met the requirements to join the Visa Waiver Program.

"Poland was not included as one of the favored nations.

"I am certain that you are well aware of the great significance the inclusion of Poland in the Visa Waiver Program would have to one of this country’s most steadfast allies.

"However, Poland is still yet to be included as, according to the most recent statistics, the refusal rate in Poland is three points too high.

"There is no need to reiterate all of the facts that show how Poland has been for years one of the most reliable and consistent allies of the United States in many arenas, as well as the fact that Poland not only does not pose any kind of terrorist threat, but has done a lot to combat this international menace. I am certain that you already know all of those arguments.

"However, I would like to emphasize another, perhaps less known aspect of the situation, namely the great loss of good will today’s continued exclusion means to many people of Poland towards the United States of America.

"I have been repeatedly hearing how feelings of excitement and support towards our great country have been over the course of the last two years turning into those of disappointment and bitterness.

"Furthermore, and more worrisome, I have been hearing that many members of the 10 million strong Polish American Community (Polonia) are starting to hold similar feelings.

"In these turbulent times, the United States has to cultivate and cherish its relationships with most faithful allies. Poland is definitely among those nations. It is time, in fact it is now much past due, to show Poland that its support and contributions are valued by the United States, and not with sweet words, but with concrete actions.

"As the President of the Polish American Congress, one of the oldest-and the largest-Polish ethnic organization in the United States, I urge you, either as the next president of our great nation or on the Senate floor, to do what the previous administration has been promising Poland and Polonia for years but have never delivered – make sure that Poland joins the privileged ranks of the visa free travel as soon as possible."

A similar letter was sent to President George W. Bush, who has been promising the visa waiver for Polish citizens for years, but, despite praising Poland as an ally, has not delivered on the promise.

Obama has said that he would invite Poland to join the Visa Waiver Program. A campaign release stated, "Today’s visa regime with Poland reflects neither the current strategic relationship nor the close historic bond between our peoples … In particular, this means expanding the program to countries, like Poland, that have demonstrated a capacity and willingness to cooperate with the U.S. in achieving counterterrorism goals."

McCain has been silent on the subject during his campaign for the presidency and reportedly agrees with the current Bush policy on visa waivers.

Hundreds of US soldiers join Polish pilgrimage
By VANESSA GERA – 17 hours ago

WARSAW, Poland (AP) — Hundreds of soldiers in camouflage set off Tuesday on a 10-day march to Poland's holiest Roman Catholic shrine — among them five Americans hoping to deepen ties with an ally.

Five members of the Illinois National Guard traveled to Poland to make the 180-mile (290-kilometer) trek on foot — alongside Poles, Germans and other Europeans — from Warsaw to Czestochowa, site of the revered Black Madonna icon.

Though the 300-year-old pilgrimage has deep religious and patriotic resonance in mainly Catholic Poland, the main purpose of the U.S. contingent, a tradition that has started in recent years, is to show solidarity with Poland — an ally in Iraq and Afghanistan — and other nations.

It's a chance "to come together and share a little bit, and hopefully develop closer bonds with foreign militaries in a non-combat type setting," said Master Sgt. Roman Waldron, 37, from Springfield, Illinois.

Before embarking on the pilgrimage, the pilgrims attended an early morning Mass at the Field Cathedral of the Polish Army, where a priest blessed them with holy water. They were also told to set a moral example and refrain from drinking or smoking during the march.

The Black Madonna — which legend says was painted by St. Luke — was brought to the Jasna Gora monastery in Czestochowa in 1384.

Many miracles have been attributed to the painting, including a 1655 siege during which 70 monks and 180 supporters held off nearly 4,000 soldiers from the Protestant Swedish army and inspired Poles to rise up and throw out the invaders.

Sgt. 1st Class Evan Young, from Rock Island, Illinois, believes the pilgrimage is going to be even more meaningful than he had first imagined.

"Originally when I was given the opportunity I thought it would be kind of a neat way to see Poland, but then I started doing research on the Black Madonna and the siege and I thought it's part of a much bigger thing," said Young, a 45-year-old who grew up Episcopalian.

"It's pretty neat to be taking part in this, and help improve relations with Poland and other countries that are here," he said.

Only one of the five American soldiers is a Catholic. They will sleep in eight-man tents set up along the route by the Polish army.

The soldiers were trailed by thousands of students and other pilgrims in Warsaw, and will eventually join up with thousands more expected to converge on Czestochowa next week, ahead of the August 15 Catholic holy day marking the Assumption of Mary.

Warsaw Archbishop Kazimierz Nycz walked briefly with the group Tuesday.

"This builds brotherhood among soldiers from different countries," he said.

Zakazane Piosenki 2 tak odbydujemy Polske od gor do morza i Polskie Stocznie

2009-12-25T17:57:00.000-08:00

Zakazane Piosenki 2 tak odbydujemy Polske od gor do morza i Polskie Stocznie

Gdzie są kwiaty z tamtych lat?

US$ 65 billion claim against Poland. from the radical so called Israeli

2009-12-25T14:17:00.000-08:00

Singer stated on April 19, 1996 that if Poland does not satisfy Jewish claims, it will be "publicly attacked and humiliated".
What? By sending Jerry Seinfeld out on tour to tell Polish jokes?

I think Poland can survive this Zionist onslaught.

ON February 27, 2007, twenty leaders of Jewish restitution groups will convene in Warsaw, to advance their US$ 65 billion claim against Poland. Israel Singer, the general secretary of the World Jewish Congress, will be there. Jerzy Robert Nowak, a Polish professor of history, writes today in one of the independent papers that Singer's participation is an "extraordinary scandal" absent from most of the mediaSinger stated on April 19, 1996 that if Poland does not satisfy Jewish claims, it will be "publicly attacked and humiliated". A Polish publicist, Stanislaw Michalkiewicz has called Singer's declaration a "declaration of war against Poland

I only hope Poland has the balls to throw the extortionists out.

Golda Meir told Poland: Don't send sick or disabled Jews to Israel

2009-12-17T11:24:00.001-08:00

Golda Meir told Poland: Don't send sick or disabled Jews to Israel

Former Prime Minister Golda Meir.

Golda Meir told Poland: Don't send sick or disabled Jews to Israel

By Lily Galili, Haaretz Correspondent

Polacy powinni aliantom "fakturę" wystawić za całą II wojnę (zdrada w 1939, walki na obu frontach, Powstanie Warszawskie, okupacja sowiecka) nikogo tak jak Polaków nie zrobiono na szaro a teraz jeszcze o odszkodowania się upominają
Tags: Golda Meir, Israel news

In 1958, then-foreign minister Golda Meir raised the possibility of preventing handicapped and sick Polish Jews from immigrating to Israel, a recently discovered Foreign Ministry document has revealed.

"A proposal was raised in the coordination committee to inform the Polish government that we want to institute selection in aliyah, because we cannot continue accepting sick and handicapped people. Please give your opinion as to whether this can be explained to the Poles without hurting immigration," read the document, written by Meir to Israel's ambassador to Poland, Katriel Katz.

The letter, marked "top secret" and written in April 1958, shortly after Meir became foreign minister, was uncovered by Prof. Szymon Rudnicki, a Polish historian at the University of Warsaw.

Advertisement

In recent years, Rudnicki has been researching documents shedding light on Israeli-Polish relations between 1945 and 1967.

The document had not been known to exist before this time, and scholars of the mass immigration from Poland to Israel that took place from 1956 to 1958 were unaware of Israel's intent to impose a selection process on Jews leaving Poland - survivors of the Holocaust and its death camps.

The "coordination committee" Meir refers to was a joint panel consisting of representatives of the government and the Jewish Agency.

Rudnicki's study, undertaken together with Israeli scholars headed by Prof. Marcos Silber of the University of Haifa, has already been published in a book in Polish.

The Hebrew version of the book will be published in a few months. However, the document containing the suggestion about the selection process does not appear in the book because it did not impact relations between the two countries.

"Although there are numerous documents on the issue of immigration, we did not find in the archives of Israel or Poland - where they also opened the party archive for us - any response to this request by Golda to the ambassador in Poland," Rudnicki told Haaretz. "In this respect, the document remains an internal matter of Israel," he said.

However, Rudnicki concedes that the content of the document surprised him as a scholar and a Jew.

"This is a very cynical document," he said. "It is known that Golda was a brutal politician who defended interests more than people."

Katz died more than 20 years ago, and no proof has been found that anything was done regarding the foreign minister's query.

The 1956-1958 wave of immigration from Poland, also known as the "Gomulka Aliyah" was the second wave of immigration from Poland after World War II. In those years, due to a major lifting of restrictions on Jews leaving the country, some 40,000 Polish Jews came to Israel.

In the first wave, in 1950, Poland prevented anyone who had professions essential to Polish economy and society from leaving, including Jewish doctors and engineers. With the rise to power of president Wadyslaw Gomulka and his initiation of reforms at the beginning of what became known as the "Golmuka thaw," the Polish government allowed people with professions more in demand to leave the country, including Jews who had taken up senior positions in the Communist Party.

"Until 1950, there was indeed selection by the Poles on the basis of professions in demand," Rudnicki said. "After 1956 the Poles imposed no limitations, and certainly did not intentionally send handicapped and aged people to Israel. That is an Israeli story, not a Polish one," the historian said.

During the years to which the document refers, waves of immigration were also underway from other countries, placing a heavy burden on the young state.

Statistics show that the rate of immigration at that time was similar to that at the height of immigration from the former Soviet Union from 1990 to 1999.

Iwo Cyprian Pogonowski

The 70th anniversary of the outbreak of the Second World War was commemorated in Gda 4;sk, where German battleship Schlezwig-Holstein on a “goodwill visit” on September 1, 1939 at 4.45 a.m. fired the first shots of the war with its 16 inch guns aiming at Polish military base on the peninsula of Westerplatte in the free city of Gdansk. On September 1, 2009 European heads of governments gathered on Westerplatte, to commemorate and honor the anniversary of WWII.

Poland

The defensive doctrine of Poland, was applied in earnest starting on January 26, 1939 when German minister von Ribbentrop was told in Warsaw that Poland will not join the pact against Russia. Poles followed the advice of Marshal Józef Pi 2;sudski, who wrote in his last will and testament, that in order to preserve not only the independence of Poland, but in fact Poland’s very existence, the government of Poland had “to veer between Germany and Russia as long as possible and then bring the rest of the world into the conflict, rather than subordinating Poland to either one of its two neighbors.” The choice of the verb “to veer” indicated that Pi 2;sudski was fully aware of the reality, that Poland formed a barrier between two main protagonists and most powerful contenders on the European continent: Hitler’s Germany and Stalin’s Soviet Union.

Stalin fearful of a two front war by Germany and Japan against the USSR decided to stop the Japanese Kwantung Army by Soviet attack in August 1939, a few days before the Ribbentrop-Mo 2;otow Pact was to be signed in Moscow. According to The Oxford Companion to World War II (Oxford University Press, 1995) Soviet general Grigory Zhukov was the first in history to use the blitz-krieg tactics. These tactics were developed jointly by Germans and Russians on Soviet polygons after the Treaty of Rapallo of April 16, 1922.

From May 28, 1938 on, the largest air battles in history up to that time, were fought in Asia and involved 140 to 200 Soviet and Japanese aircraft (A. Stella, Khalkhin-Gol, "The Forgotten War", Journal of Contemporary History, 1, 8, 1983). Heavy Japanese loses and betrayal by Germany, were to bring an end to Japanese-Soviet war. Zhukov organized a surprise offensive using 35 infantry battalions, 20 cavalry squadrons, 500 aircraft and 500 of the new and powerful tanks. This force locally outnumbered the forces of the advancing Kwantung Army.

On August 20, 1939 Zhukov launched a surprise attack and in ten days inflicted massive casualties on the Japanese. "Zhukov's essential achievement lay in combining tanks, artillery, aircraft and men in an integrated offensive for the first time in modern war. By 31 August, the Russians have completed what they described as the most impeccable encirclement of the enemy army since Hannibal beat the Romans at Cannae. The 23rd Division of the Kwantung Army was virtually wiped out, and at least 18,000 Japanese were killed." (P. Snow "Nomonhan -the Unknown Victory", History Today, July 1990.)

Poles, threatened by Hitler with complete eradication of the Polish state in the historic Polish lands, knew that Stalin threatened Poland with terror and enslavement. However, Nazi Germany then was the worse of the two evils. Poles made a rational decision and refused to help Germany to defeat Russia. Poland’s refusal to attack Russia saved the Soviet Union from destruction. The Russians so far do not want to admit this fact and they revive the cult of Stalin.

During the 1930ties the League of Nations was trying to prevent the outbreak of hostilities. Then, on August 11, 1939, Hitler finally said to Jacob Burkhardt, Commissioner of the League of Nations: "Everything I undertake is directed against Russia; if the West is too stupid and blind to grasp this, I shall be compelled to come to an agreement with the Russians, beat the West and then, after their defeat, turn against the Soviet Union with all my forces. I need the Ukraine so that they can not starve me out as happened in the last war." (Roy Dennan "Missed Chances," Indigo, London 1997, p. 65). Hitler talked about Russia being “German Africa” and Russians as “negros” to be used by the superior German race.

Hitler’s plan to create “Greater Germany” populated by “racial Germans from the River Rhine to the Dnepr River in the Ukraine,” was known to marshal Pi 2;sudski, who understood that Hitler planned eventual eviction and mass murder of Poles and Ukrainians in their historical lands. Earlier, on March 3, 1918, in Brest Litovsk, a town occupied by Germans, Lenin’s government signed a humiliating capitulation, which yielded to German dictate and agreed to make Russia a vassal state of Germany. Berlin planned to treat Russia like Britain treated India and make a colonial empire ruled by Germany from the Rhine River to Vladivostok. In 1939 the territory of Poland blocked Germany from the direct access to the Ukraine and to Russia.

Already on August 5, 1935 Hitler started pressing the government of Poland to sign a pact with Germany against Russia. This is described in detail, by Józef Lipski, the ambassador of Poland to Germany, during the years 1933-39. Stalin’s government was aware of Hitler’s plans and of the pact between Germany and Japan against Russia signed in 1936. Stalin feared a two front war, Japanese attack from the east and German attack from the west. When Poland refused to join Germany on January 26, 1939 Stalin thought that he had a chance to entangle Germany in a long lasting war on the western front, as had happened during WWI.

For all practical purposes Stalin offered to divide Poland between Germany and Russia by inviting the German-Soviet cooperation on March 10, 1939 in a speech broadcast by radio and addressed to the 18th Congress of the Soviet Communist Party in Moscow. Eventually the Treaty of Non-Aggression between Germany and the Union of Soviet Socialist Republics was signed in Moscow and dated August 23, 1939. The news of German-Soviet pact and German betrayal, came to Japanese in the middle of a military disaster, which lead to a cease fire and an the end of hostilities between Japan and the Soviet Union on September 16, 1939 after Japan lodged a formal protest in Berlin against the “Ribbentrop – Molotov Pact."
Thus, Poland’s decision to defend itself ruined Hitler’s "best case scenario" and his plans to defeat Stalin in a two-front war against Russia. Instead Stalin managed to entangle the Germans in a two-front war. The "great game" consisted of competition between Hitler and Stalin who defeats whom in a two-front war by means of attacks from the east and from the west.

Hitler furious with the Poles for ruining his best-case scenario, ordered his generals on August 22, 1939 to use utmost ferocity against all ethnic Poles and as an act of vengeance to complete carefully planed destruction of Warsaw. The site of the Polish capital was to become a German provincial administrative town.

In 1939 Friedrich Pabst was nominated by Hitler as the chief architect of the New Warsaw for which he produced on February 6, 1940 a complete plan, drawn up with help of the nazi architects Hubert Gross and Otto Nurnberger. Detailed plans were made to destroy systematically all the buildings of Warsaw including all archives, museums, and monuments, while the armament industry and railroad facilities were to be enlarged. Detailed plans were made including the replacement of the Royal Castle with a Parteivolkshalle and the Column of King Sigismund with a huge statue called Niederwald Germania or Nieredwalddenkmal. Pi 2;sudski square was renamed Adolf Hitler Platz.
Hitler decided to dynamite the Royal Castle of Warsaw in November 1939, a plan executed on September 28, 1944 within sight of the Red Army. It was on the eastern shores of the Vistula River, after Stalin issued orders to stop the front and to let the Nazis quell the Warsaw Uprising. Hundreds of thousands of Polish civilians were killed in Warsaw, including some 16000 members of the Polish Home Army.

Thus, Poland was caught in the middle of the struggle of much more powerful countries, both governed by totalitarian regimes. The Nazi government considered itself to be the “natural heir” of the British Empire. This helped the Poles to sign the Polish-British Common Defense Pact against German aggression on August 25, 1939. The signing of the Polish-British Pact occurred after Poland, on July 25, 1939. gave to Britain and France each, a copy of a the linguistic deciphering electro-mechanical device named Enigma for the German secret military code system. American code expert David A. Hatch of the Center of Criptic History, NSA, Fort George G. Meade, Maryland, wrote that “the breaking of the Enigma by Poland was one of the cornerstones of Allied victory over Germany.”

Poland’s resolve to defend itself was remarkable against the backdrop of pacifist Western Europe, the Anschluss of Austria and the annexation of Sudettenland as well as the imposition of German protectorate on Czechia and Moravia. Poland derailed Hitler’s strategy by refusing to help him to attack Russia with a combined total of about 600 divisions. A force twice as large as was the Soviet army in 1939. Hitler’s ambition together with Poland’s refusal put him in the position of betraying Japan and thereby to be deprived of some 200 Japanese divisions after he lost 50 or more Polish divisions. As a result Germany faced shortage of one million soldiers on the Eastern Front each year.

The Soviet-Japanese war ended with the cease-fire signed on September 15, 1939, it was put in force the next day, on Sept. 16th and on September 17th 1939, the Red Army, freed of the hostilities against Japan, joined the Germans in the invasion of Poland, which was in progress since September 1, 1939. German records show that the German Army used twice more ammunition in Poland in September 1939, than was used by Germans against the French and the British in 1940.

In 1939 during the battle of Poland, the Poles destroyed one third of German armor used against Poland and one fourth of German airplanes. During the war heroic deeds were performed by Polish pilots, who later were among the 17,000 Polish in the Polish Air Force in England and had decisive role in defeating the German Air Force in the Battle of Britain. Polish sailors, helped to spot and sink the battleship Bismarck, among others feats. Polish Second Corp won the battle of Monte Cassino and opened for the road to Rome for the Allies.

In August 1944 the Polish First Armored Division played a decisive role in the battle for France where it defeated the Hermann Goering Pantzer Division in a decisive battle of Fallaise in Normandy. On the Western Front Polish armed forces constituted the third largest allied force after the USA and Gr. Britain.

Russia was most likely saved from defeat by Poland’s refusal to join Nazi Germany in the attack the on Soviet Union in 1939. When Hitler had joined the Soviets to defeat Poland, Hitler betrayed the treaty he had with Japan. The Japanese signed the ceasefire with Russia and stopped hostilities against the Siberian Army, the same army that took part in the battle of Moscow and caused sudden worsening of the situation of the German Army on the eastern front.

"On 1 December, [1941] Army Group Center made a last all-out attack to take Moscow, but the balance of forces favored the defender. ... At down of 3 December, Zhukov's Siberian divisions [100,000 men with 300 tanks and 2000 artillery pieces] crushed through the extended flanks of the [German] Army Group Center." (Stephen Badsey, "World War II Battle Plans" 2000, p. 98).

The German General Staff estimated that if the Germans had some 45-50 divisions more, they would not have lost the battle of Moscow. Ironically this is the number of divisions with which Poland defended itself in 1939. As mentioned before Poland saved Russia by refusing to join in the German attack on the Soviet Union - a fact, which the Russians hate to admit. On the other hand, when the leaders of the Ukrainian nationalists, including Stepan Bandera, who were willing to fight on the side of Nazi Germany, proclaimed the independence of Ukraine in Lvov (Lwów, Lviv) in 1941, they were arrested and imprisoned in the bunker of Sachsenhausen Concentration Camp near Berlin.

In 1940, when Hitler was victorious in France, he was in euphoria and he ordered Adolf Eichmann to prepare a “four year plan” to evacuate all European Jews under German occupation and deport them, using French and British navy, to a super ghetto, to be supervised by Hermann Goering, on the island of Madagascar (this plan is available on the Internet). It is possible that after Hitler lost the crucial battle of Moscow and realized that Germany may lose the war. He decided then to commit the genocide of the Jews, as a preventive measure, so that the Jews would not benefit and exploit defeated Germany. Similar Nazi logic was used in 1945, during the mass murder of prisoners evacuated from concentration camps.

During the Summer of 1941 Abraham Stern, the leader of Irgun Zwei Leumi, to which Yitzak Shamir (Yezernitzky) belonged, sent a message to Beirut to contact the German Nazis gevernment and offer them the following proposal: “The establishment of the historical Jewish state, on the nationalist and totalitarian basis, tied by treaty to the German Reich, in accordance with the preservation and strengthening of future German power position in the Near East.” In the fall of 1941 Stern was determined to renew his connections with the Nazis and made a second attempt to contact them in December 1941. It was shortly before Stern was murdered by the British in Tel Aviv in February 1942. His second attempt to make contact with the Nazis failed. Yitzak Shamir was then a member of the command of Stern’s group and chose as his assistant Ghiladi. Later Shamir decided that Ghiladi had to be killed. (Avishai Margalit, “Yitzak Shamir - His Violent Career” The New York Review of Books, May 14, 1992, p.21)[Ghiladi who was an assistant to the future prime minister Yitzak Shamir may or may not be the same Naeim Giladi, author of “Ben-Gurion’s Scandals: How The Haganah and The Mossad Eliminated Jews.” www.dandelionbooks.net Tempe, Arrizona ISBN 1-893302-40-7 (LCCP No 2003100608).]
Hitler took his own life on April 30, 1945, when the news came that the powerful German army group “Mitte,” under the command of field marshal Ferdinand Schoerner (1882-1973) was destroyed south of Berlin. Earlier on April 4, 1945 Hitler promoted Schoerner to Field Marshal and nominated him as the new Commander-in-Chief of the German Army (Oberbefehlshaber des Heeres). Hitler ordered Schoerner to establish in Bavaria in the Alps a fortress in Dbersdorf on the summit of Obersaltzberg mountaun. Schoerner was favorite of Goebbels, who praised him highly in his diary entries from March and April 1945.

The Marshal Schroener’s force, the German army group “Mitte,” had been defeated by the 2nd Polish Army in a battle near Bautzen (Budziszyn) on April 21-27. It was the bloodiest battle fought by Poles in World War II. 26,000 German soldiers of the Berlin rescue force were killed there and 314 of their best tanks and 135 self-propelled guns were lost. 27,000 Germans were taken prisoner, most of them wounded in combat. The Soviets excluded the battle of Bautzen from Polish textbooks, in order not to give Polish soldiers credit for their victory.

The First Polish Army organized by the Soviets was the only non-Soviet force to capture Berlin, after it broke through the fortifications of “Die Pommernstellung” or “Wa 2; Pomorski.” Second Polish Army fought the battle of Bautzen against the Berlin Army “Mitte” which included the rebuilt Hermann Goering Pantzer Division, the GrossDeutchlandCorps and other famous German formations. Both Polish Armies had traditional Polish uniforms, except for the fact that Polish white eagle on their banners and caps did not have the traditional royal crown.

Despite horrible losses inflicted on Poland and the tragic loss of over six million people or 20% of the population, Poland survived the war, the betrayal by Roosevelt and Churchill in Teheran in 1943 and in Yalta and Potsdam in 1945 and the years of post-war terror of Jakub Berman and other communist collaborators.

Poles remember that during the Soviet invasion of Poland in 1920, Lenin attempted to overrun Poland and form a Moscow-Berlin axis, in order to start a world wide communist revolution. In preparation for the arrival of the Bolshevik Army in Germany local communists took over the government of the state of Bavaria and the city government of Berlin in 1919. General Mikhail Tukhachevsky gave the historic order to the Red Army on July 4, 1920: “To the west, over the corpse of ‘White Poland,’ on the road to the worldwide conflagration.” (Pogonowski, Iwo Cyprian. “Poland an Illustrated History,” New York: Hippocrene Books Inc., 2000. Page 17.)

The realistic defensive doctrine of Józef Pi 2;sudski helped to save the Polish nation, the only one in Europe to fight Hitler and Stalin, against all odds and at a critical junction of history Poland defended itself against Hitler’s Germany. Poland formed an underground state under German occupation and had government in exile during the war. Now Poland is a free country and has the same borders, which it had already one thousand years ago. Among Poland’s 38 million people, there is the smallest number of ethnic minorities among European countries. Hopefully Poland will have a chance to live in peace as a member of NATO and of the European Union. This outcome is very different from what Hitler planned for Poland.

Iwo Cyprian Pogonowski

WWW.pogonowski.com

Panie Leszku

Poczyta 2;em trochę w internecie o Prof. Pogonowskim i chcia 2;bym nawiązać z

Nim kontakt mailowy.Czy móg 2;by Pan mnie zarekomendować jako jednego z

nielicznych polskich Żydów, który jest na tyle rozgarnięty, że wie kto wróg,

a kto przyjaciel i dla którego Polska to najwyższe dobro, Ojczyzna, której

tak jak moi przodkowie nigdy się nie wyrzeknę.

Pozdrawiam i życzę dobrego dnia czyli po hebrajsku JOM TOW, Jerzy Bander

Katyn Your Freedom and Ours .... occupied and the truth about what happened to the officers Katyn is being suppressed

2009-12-16T10:41:00.000-08:00

Katyn Your Freedom and Ours .... occupied and the truth about what happened to the officers Katyn is being suppressed

"The Communist Movement and ideology played an important part In Jewish life, particularly in the 1920s, 1930s and during and after World War II
Jews became the leading element in the legal and illegal Communist Parties..
Jews were instructed to change their names so as "not confirm right-wing propaganda that presented Communism as an alien, Jewish conspiracy"

-Front cover Volume 5, 1971 Encyclopedia Judaica, published Jerusalem, Israel
Under the entry for "Communism":Vol. 5, page 792

by Henry Makow Ph.D.

"Defiance", yet another movie about Jewish victimhood and heroism opened in 1800 US theaters last week.

This story of Jewish partisans fighting Nazis adds to a growing Holocaust film genre that includes Sophie's Choice, Shindler's List and The Pianist.

But one incredible Jewish story of genocide continues to elude Hollywood. This is the execution of 20,000 Polish Officer POW's, (devout Roman Catholics who represented much of the Polish elite,) by the Bolshevik Jewish-led NKVD in the Katyn forest in 1940.

Why has Hollywood ignored this story? My opinion is that, with six degrees of separation, Hollywood, (and indeed America) is ultimately run by the spiritual descendants of these murderers.

Thus we are brainwashed to ignore genocides that don't fit the Nazi-Jew paradigm. Movies are essential to this programming. Part of an ongoing psychological war on the Christian European majority, we are made to identify with minorities. If we object, we are counted as Nazis. I will expand later when I briefly review Hollywood's current fare.

Andrej Wajda, 82, Poland's most celebrated film director, lost his father at Katyn. In 2008, Wajda made a movie about this genocide and its effect on the victims' families. Financed by Polish TV, the film, "Katyn," was a major artistic and commercial success in Poland. It was nominated for an Oscar for Best Foreign Film in 2008, but still has not found wide distribution outside Poland.

It didn't win the Oscar. The award went to a Jewish Holocaust movie, "The Counterfeiters," a "true story" from Germany. It described the moral dilemma faced by a Jewish master-counterfeiter forced to forge British and US currency. ("Should I sabotage this process?") I saw this movie. It is an enjoyable piece of propaganda which helps the audience identify with Jews. In real life, I doubt if the hero had any such moral qualms. Even in the film, he filled his own pockets.

KATYN

Here is the trailer for "Katyn". I haven't seen the movie but I did stumble across information that illustrates why this is the stuff of which epics are made.

First, some background from Wikipedia: "Since Poland's conscription system required every nonexempt university graduate to become a reserve officer, the Soviets were able to round up much of the Polish intelligentsia. Those who died at Katyn included an admiral, two generals, 24 colonels, 79 lieutenant colonels, 258 majors, 654 captains, 17 naval captains, 3,420 NCOs, seven chaplains, three landowners, a prince, 43 officials, 85 privates, and 131 refugees. Also among the dead were 20 university professors; 300 physicians; several hundred lawyers, engineers, and teachers; and more than 100 writers and journalists as well as about 200 pilots. In all, the NKVD executed almost half the Polish officer corps."

In 1945, Maurice Shainberg was the Assistant to KGB Col. Grigory Zaitzev who was the Commandant of the main Katyn work camp. In his book, "Breaking from the KGB," (1986) Shainberg, a Polish Jew, tells how he discovered Zaitzev's Katyn diary in the safe. Shainberg had misgivings about Communism and identified with his fellow Poles. He took great personal risks to copy sections of the diary. The Zaitzev Diary was dynamite because the Soviets always claimed the Nazis had committed the war crime.

The diary appears authentic except for one major discrepancy. Zaitzev pretends the slaughter was necessitated by lack of transport to remove the prisoners in advance of the Nazi onslaught in June 1941. In fact, Stalin and Beria gave the order to murder the Poles in early March and the executions took place in April and May 1940. Only 4250 were actually shot in Katyn forest. The remainder were executed in prisons elsewhere. Many were taken out in barges on the White Sea and drowned.

Otherwise, the diary describes how the Soviets tried to indoctrinate and intimidate the Poles into betraying their culture and their country (as the Western-elite has done today), by forming a puppet class in a future Soviet-dominated Poland. The Poles refused and that is the reason they were slaughtered.

THE ZAITZEV DIARY

When Zaitzev got his assignment, he was warned that the Poles were all "educated religious fanatics" always singing patriotic songs and hymns with their chaplain. Zaitzev was confident he could teach them to "pray to a new God."

The prisoners worked cutting trees from 6 a.m. to 6 p.m. In the evening they boycotted the indoctrination sessions. They had no desire to assist in building the future Soviet Poland.

One officer explained: "As a Pole I know my nation. None of us have the desire to dictate to other people, and we don't want other people to dictate to us. We are neither a Fascist or a Communist nation, but a devoutly Catholic one."

Once during a speech, the Polish Army Chaplain Jozwiak lifted up the crucifix he wore and began to chant a prayer. The prisoners followed suit. That night, Jozwiak was taken to the Interrogation Chamber.

"The use of electrical currents on Father Jozwiak's eyes and body didn't help. Nor was the Chinese method successful, where the prisoner was stripped from the waist down and forced to sit over an open cage of starving rats. We couldn't allow the priest to go back to the other prisoners in the condition he was left in, so we finished him off." (Shainberg, p. 165)

The NKVD thought the priest's example would have a sobering effect on the POW's but instead they curtailed their work. The NKVD retaliated by decreasing rations which made the prisoners too weak to work. When the NKVD started shooting prisoners who didn't work; the others turned on the guards with their axes and 192 Poles were shot.

Now the Poles were more defiant than ever. When a collaborator lectured to them, they began to chant a prayer: "We Polish soldiers and prisoners of the Soviets have been brought here to foreign lands to die. We beg of you, Mother of God, to take care of our nation...Save us from German and Soviet imprisonment. We are offering ourselves as a sacrifice for the independence of our fatherland..."

Of course this is the kind of self sacrifice and patriotism that our Masters don't want us to see.

"Our task was impossible," Zaitzev wrote. "People who have never met these Poles will not understand how difficult it was to change their attitude toward us. No beating or abuse would make them stop their singing. They are a hard and proud people. Every day they get physically weaker but their anger and hatred increased."

Polish historian Krzystztof Siwek tells me that Poland has declared April 13 a National Day of Rememberance of the Katyn martyrs. "A joint Polish-Russian commission was formed to develop an official position of both sides. Most of controversies remain unresolved. Russians fear that admitting fully to the crime against humanity would allow the victims' families to demand compensations and other penalties as in the case of Germany."

MOVIES AS PROPAGANDA

The goal of Illuminati Jewish bankers and their Masonic gentile collaborators is to meld the world's population into a single servant class in a "New World Order." This requires the destruction of the four legs of human identity: race, religion, nation and family.

The Illuminati bankers established the USSR as a preccursor to the New World Order. The execution of the Polish elite was necessary to the longterm plan. The Nazis, also an Illuminati Jewish creation, treated Polish and other national elites in a similar fashion.

The Illuminati are Luciferian. They wish to substitute their rule for God's natural and spiritual (moral) order. They need to destroy the Western European Christian heterosexual middle class to fulfill their agenda. Culture is a function of money and the Illuminati control credit. Thus our culture maintains a conspiracy of silence about the gradual subversion of Western Civilization by its own traitorous elite.

Instead the focus, in movies for e.g., is on minorities. Clint Eastwood's "Gran Torino" is about a redneck who learns to love Asian immigrants kids. Oscar nominated "Slumdog Millionaire" is about Bombay street kids. Sean Penn's "Milk" is about a crusader for homosexual rights. Oscar nominated "The Reader" combines pedophilia and German guilt for the Holocaust. "Revolutionary Road" presents a negative view of marriage and the 1950's, a period when the nuclear family recovered. (I liked this movie, but not the message.) "Doubt" is about homosexuality in the Catholic Church. French Best Foreign Language nominee "The Class" is about immigrant youths and how lovable they are. And on it goes, movies are propaganda for the Illuminati agenda.

When the movie is about white Americans, as in "Benjamin Button," no collective identity can be upheld, no universals revealed. Life must be literally turned upside down, in this case reversed from old to young, before it has any interest for the screenwriter, Eric Roth. This diverting but ultimately vacuous movie is a triumph of make-up. It has nothing important to say to Americans at this critical moment.

So there should be no surprise that a film about Christian martyrs and patriots coming from an anachronism called a nation like Poland will be quietly swept under the carpet by Hollywood.
Heaven forbid that the sheep figure out that the same fate may await them.

Niemcy wsopólpracowali z Jaruzelskim, komunistami, sowietami, przeciwko Polsckiej SOLIDARNOSCI!

2009-12-14T09:48:00.002-08:00

Niemcy wsopólpracowali z Jaruzelskim, komunistami, sowietami, przeciwko Polsckiej SOLIDARNOSCI!
BARDZO WAZNE FAKTY HISTORYCZNE ukrywane PRZEZ "polskie" wladze.
Rzerzym PRAWDE. Nie dajmy sie balamucic przez media polskojezyczne!
Inz. Jerzy Skoryna
NIEMCY
Paczki zamiast wolności
Bogdan Musiał - Rzp. 12-12-2009, ostatnia aktualizacja 12-12-2009 15:13
Kanclerz Helmut Schmidt w trakcie rozmów z Erichem Honeckerem wyraził zrozumienie dla prowadzenia stanu wojennego w Polsce. Ten ostatni nie omieszkał przekazać jego słów Wojciechowi Jaruzelskiemu

źródło: forum/dpa
Helmut Schmidt i Erich Honecker podczas wizyty kanclerza RFN w NRD. Grudzień 1981 r.
W przekonaniu wielu niemieckich polityków i intelektualistów Polacy są narodem romantycznym, niemyślącym realistycznie, żyjącym mitami, wręcz infantylnym, a do tego niemającym zdolności organizacyjnych. W styczniu 1982 r. Helmut Schmidt, ówczesny kanclerz RFN, podczas rozmów z sekretarzem stanu USA Alexandrem Haigiem na temat stanu wojennego w Polsce, wyraził wątpliwości co do „zdolności organizacyjnych narodu polskiego, ze względu na jego inklinacje do romantyzmu”. Co ważne, miał przy tym na myśli nie Wojciecha Jaruzelskiego i reżim komunistyczny, lecz „Solidarność” i miliony jej członków.
Nic dziwnego, że ówczesny rząd zachodnioniemiecki wspierał, a nawet subwencjonował wręcz reżim komunistyczny w Polsce. Aby to zilustrować, przyjrzyjmy się, jak Niemcy Zachodnie zareagowały na powstanie „Solidarności” oraz w szczególności na wprowadzenie stanu wojennego w Polsce. A przecież te właśnie wydarzenia były początkiem końca reżimów komunistycznych w Europie Wschodniej
i Środkowej.
Honecker i Schmidt wspierają stan wojenny
W 1981 r. w Niemczech Zachodnich rządziła koalicja SPD i FDP. Przewodził jej socjaldemokratyczny polityk, kanclerz Helmut Schmidt, który jest postrzegany
w dzisiejszych Niemczech jako mąż stanu wielce zasłużony dla pokoju oraz rozwoju demokracji w świecie. Po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce
13 grudnia 1981 r. Helmut Schmidt oraz wielu innych niemieckich polityków,
w szczególności socjaldemokratycznych, a także czołowych publicystów, wykazało nie tylko zrozumienie dla wprowadzenia stanu wojennego, lecz wręcz poparło ten zbrodniczy czyn. Fakt ten po obydwu stronach Odry nie tylko stopniowo wyparto
z pamięci, ale dzisiaj twierdzi się nawet coś przeciwnego.
13 grudnia 1981 r. Helmut Schmidt przebywał z oficjalną wizytą w NRD. Pomimo nadchodzących wieści o wprowadzeniu stanu wojennego nie przerwał rozmów
z Erichem Honeckerem, szefem reżimu komunistycznego w NRD, który zarządził po powstaniu „Solidarności” nie tylko zmasowaną antypolską i antysolidarnościową oszczerczą kampanię, lecz także żądał zbrojnego rozprawienia się z tym ruchem społecznym.
Z chwilą wprowadzenia stanu wojennego Honecker i jego towarzysze wsparli polskich towarzyszy nie tylko słowem, lecz także dostawami środków i sprzętu do zwalczania demonstracji ulicznych i strajków. Pierwsza dostawa miała miejsce już 14 grudnia 1981 r. i zawierała 350000 „Reizwurfkörper” (świece dymne i inne środki miotające do zwalczania demonstracji) oraz dziesięć samochodów pancernych. Dwa dni później towarzysze z NRD dostarczyli 20 000 pałek policyjnych, 1000 tarcz i inny sprzęt dla milicji oraz oddziałów ZOMO. Całość dostaw – a ostatnie zamówienie polscy towarzysze złożyli w sierpniu 1982 r. – osiągnęła wartość 6,6 mln marek wschodnioniemieckich.
Wieść o wprowadzeniu stanu wojennego zaskoczyła, lecz nie oburzyła Helmuta Schmidta. W trakcie rozmów z Honeckerem Schmidt wyraził mianowicie – według słów komunistycznego przywódcy – swoje wsparcie i zrozumienie dla wprowadzenia stanu wojennego. Ten ostatni nie omieszkał oczywiście przekazać tych słów Wojciechowi Jaruzelskiemu.

Niemcy wsopólpracowali z Jaruzelskim, komunistami, sowietami, przeciwko Polsckiej SOLIDARNOSCI!

2009-12-14T09:48:00.001-08:00

Oświęcim i Brzezinka, cz. 1/4 Cala prawda roszczenia zydowskie wobec Polski

2009-11-30T15:39:00.001-08:00

Oświęcim i Brzezinka, cz. 1/4 Cala prawda roszczenia zydowskie wobec Polski

Iwo Cyprian Pogonowski OSZCZERSTWA BRUMBERGA W PRESTIŻOWYM PIŚMIE AMERYKAŃSKIM ,,FOREIGN AFFAIRS”

2009-11-30T15:00:00.001-08:00

Iwo Cyprian Pogonowski OSZCZERSTWA BRUMBERGA W PRESTIŻOWYM PIŚMIE AMERYKAŃSKIM ,,FOREIGN AFFAIRS”

Państwowe Muzeum Oświęcim - Brzezinka - Auschwitz - Birkenau

Tadeusz Wojtkowski - Prezes Towarzystwa Historycznego Stop

Janusz Marszałek - założyciel pierwszej w Polsce prywatnej wioski dziecięcej, prezes spółki akcyjnej "Maja"

Marek Rawecki - Zespół ds. Studium zagospodarowania przestrzennego strefy ochronnej Państwowego Muzeum w Oświęcimiu

Jan Knycz - Przewodniczący Rady Miejskiej w Oświęcimiu

Edward Moskal - Prezes Kongresu Polonii Amerykańskiej

Profesor Iwo Cyprian Pogonowski

Rada Polityki Zagranicznej USA (The Council on Foreign Relations in Washington) wydaje dwumiesięcznik pt. Sprawy Zagraniczne (Foreign Affairs Magazine), w którym jest wyznaczany zakres alternatyw polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych. Rada Polityki Zagranicznej USA zajmuje dominującą pozycję dzięki ciągłości swego istnienia i składu członków, którzy zaliczają się do najwybitniejszych naukowców i dyplomatów Stanów Zjednoczonych. Od Drugiej Wojny Światowej rada ta wybrała każdego ministra spraw zagranicznych USA, niektórzy z nich nie byli osobiście znani prezydentom, którym mieli służyć. Wrześniowy i październikowy numer Spraw Zagranicznych zawiera oszczerczy artykuł o Polsce p.t. Polacy i Żydzi Abrahama Brumberga, w którym z aprobatą cytowane jest zdanie z książki ,,Sąsiedzi” J. T. Grossa: "zbrodnicze refleksy społeczeństwa polskiego skierowane przeciw Żydom nie były przypadkowymi zdarzeniami...." Wypowiedz ta jedynie zmienia podmiot napaści podczas gdy jest równoznaczna ze znaną opinią Hitlera o Żydach jako rasie urodzonych zbrodniarzy.

Zamieszczenie tak oszczerczego i antypolskiego artykułu w "Sprawach Zagranicznych" bezpośrednio po oficjalnej wizycie prezydenta Kwaśniewskiego w USA oznacza, że polityka amerykańska w stosunku do Polski nie uległa poprawie mimo przyjaznych spotkań obu prezydentów przed kamerami telewizyjnymi.

Od dawna znana rasistowska i wroga postawa Brumberga wobec Polski jest bardzo podobna do stanowiska nazistów wobec Żydów w czasie Drugiej Wojny Światowej. W artykułach ,,Poles and Jews” oraz ,,Murder Most Foul” Brumberg potępia Naród Polski razem z jego tradycją tolerancji i walki o wolność. Brumberg stara się przedstawić Polaków jako degeneratów, których jedynym celem w życiu jest znęcanie się nad Żydami. Jest to analogiczne do nazistowskiego obrazu Żydów prze wojną, których jedynym celem w życiu miało być szkodzenie aryjczykom. Nie ulega wątpliwości, że rasistowski artykuł Brumberga, jak i wspomniana książka Grossa prowadzą do wzajemnej nienawiści i utrudniają zjednoczenie się ludzi w szacunku do ofiar minionych krzywd, niesprawiedliwości i zbrodni systemów totalitarnych.

Należy raz jeszcze zaznaczyć, że Rada Polityki Zagranicznej USA (The Council on Foreign Relations in Washington) wyznacza kierunek polityki zagranicznej USA i ma więcej wpływu na stosunki Stanów Zjednoczonych z innymi państwami niż mają tak parlament, jak i prezydent USA. Wydanie w obecnej chwili artykułu pełnego pogardy i oszczerstw pod adresem Polski oznacza poparcie przez Rade Polityki Zagranicznej USA kampanii wymuszenia okupu od Państwa Polskiego, i to na bez porównania większą skalę, niż okup który niedawno zapłaciła Szwajcaria. Kampanią tą, o czym już pisałem we wcześniejszych artykułach, kieruje Światowa Żydowska Organizacja Roszczeniowa (World Jewish Restitution Organization of the World Jewish Congress).

Po wojnie, żydowski ruch roszczeniowy ( World Jewish Restitution Organization of the World Jewish Congress) odniósł sukcesy w zdobywaniu kolosalnych sum od rządu niemieckiego, a ostatnio uzyskał on od banków szwajcarskich sumę tysiąc dwustu pięćdziesięciu tysięcy milionów dolarów (miliarda dwustu pięćdziesięciu tysięcy) niby jako odszkodowanie za sprzeniewierzenie trzydziestu dwu milionów dolarów w 755 kontach przedwojennych (według oficjalnej komisji bankiera amerykańskiego Volckera). Uważa się, że tak wielka suma była okupem banków szwajcarskich zagrożonych bojkotem i utratą prawa do funkcjonowania na rynku nowojorskim. Ostatnio ruch roszczeniowy uzyskał od władz niemieckich blisko połowę całego funduszu odszkodowań za pracę niewolniczą w Niemczech bez sporządzenia odpowiedniej listy imiennej. Stało się to ku oburzeniu jeszcze żywych setek tysięcy weteranów pracy niewolniczej w Niemczech. Ludzie ci zdają sobie sprawę, że obecnie przy życiu nie ma więcej jak dziesięć tysięcy żydowskich weteranów pracy niewolniczej, ponieważ było ich już tylko około pięćdziesięciu tysięcy w 1945 roku na terenie Niemiec.
Teraz aby móc w dalszym ciągu funkcjonować i wymuszać odszkodowania od następnego państwa, ruch roszczeniowy musi udowodnić opinii światowej, jakie to jeszcze inne państwo brało udział w zagładzie Żydów. Tak wiec teraz przyszła kolej na Polskę, w której nieruchomości (tereny, budynki, etc.) jako członka NATO i potencjalnego członka Unii Europejskiej wnet będą bez porównania więcej warte niż są w dniu dzisiejszym. Tak więc wartość rynkowa przedwojennych posiadłości żydowskich w Polsce pójdzie w górę, wielokrotnie wyżej niż jest ich obecna wartość – stanowi to łakomy kąsek dla ,,przedsiębiorstwa Holokaust”.

Zdobycie prawa własności do tych obiektów przez żydowski ruch roszczeniowy może być spowodowane presją amerykańską na Polskę. Obiekty te przedstawiają około 15% do 20% całego polskiego majątku narodowego i będą wkrótce warte ponad sto tysięcy milionów dolarów (sto miliardów dolarów), tak że zdobycie kontroli nad nimi uczyniłoby ruch roszczeniowy (World Jewish Restitution Organization of the World Jewish Congress) największym potentatem finansowym i politycznym w Polsce. Ruch ten w krótkim czasie mógłby zmienić Polskę w satelitę Izraela i mieć ją w rezerwie na ponowną kolonizację przez Żydów, zwłaszcza jeśli ich życie w Izraelu stanie się nie do zniesienia.

Po Polsce żydowski ruch roszczeniowy najprawdopodobniej zainteresuje się Węgrami, Czechami, Słowacją, a następnie byłymi republikami sowieckimi Ukrainą, Białorusią, Litwą i Łotwą, w miarę jak kraje te odbudują się gospodarczo i będą mogły wstępować do NATO i do Unii Europejskiej, co jak wiemy nie wydaje się odległą perspektywą.

Żydowski ruch roszczeniowy jest popierany przez syjonistyczne lobby, które już zorganizowało pogróżki członków amerykańskiego parlamentu pod adresem Polski - senator Hilary Clinton jest jednym z prowodyrów w akcji tych pogróżek. Niedawno członkowie Sejmu polskiego, którzy usiłowali ograniczyć wysokość odszkodowań żydowskich byli oskarżeni przez Światowy Związek Żydów (World Jewish Congress) o "anty-amerykanizm" – oszczercze oskarżenie bardzo szkodliwe dla Polski, gdy jest ona tak bardzo uzależniona od dobrej woli rządu amerykańskiego. Oskarżenia te są wygłaszane mimo tego że w czasie niedawnej formalnej wizyty prezydenta Kwaśniewskiego, prezydent Bush powiedział, że Polska jest najbardziej proamerykańskim krajem w NATO.

Powtórzenie Schematu Propagandy Nazistowskiej

Żydowski ruch roszczeniowy (World Jewish Restitution Organization) zdobywa wielki rozgłos, który daje mu darmową światową reklamę. Od lat było wiadomo, że w czerwcu 1941 roku rząd niemiecki zdecydował się rozpowszechniać propagandę mającą przekonać świat, że niemiecka inwazja na Sowiety była entuzjastycznie witana przez ludność, która doświadczyła sowieckiego terroru. Niemiecka propaganda głosiła, że ludność terenów przyfrontowych z zemsty masowo mordowała komunistów i Żydów. Mordy te były opisywane jako reakcja ludności miejscowej na wcześniejsze sowieckie prześladowania.

Żeby zapewnić sukces swojej propagandzie nazistowski rząd niemiecki nakazał (rozkaz R. Heydricha z 29 czerwca 1941 roku) oddziałom egzekucyjnym zacierać wszelkie ślady swej obecności przy egzekucjach, nie robić dziennych raportów, jak również zakazane były zdjęcia pamiątkowe, które żołnierze niemieccy często sobie robili ze swoimi ofiarami. Brak niemieckiej dokumentacji dotyczącej masowych egzekucji przyfrontowych pozwolił ludziom z żydowskiego ruchu roszczeniowego ponownie zastosować przeciwko Polakom ten sam nazistowski schemat propagandowy oskarżający o zbrodnie niemieckie miejscową ludność. Ruch roszczeniowy (World Jewish Restitution Organization) w ten sposób – wykorzystując prowokację nazistów - "udowadnia" winę Narodu Polskiego w zagładzie Żydów.

Sprawa Jedwabnego zdominowała polskie środki przekazu i promieniowała na cały świat, który dowiadywał się o niej głównie z wypowiedzi przedstawicieli ruchu roszczeniowego. Zbrodnia z 10. VII. 1941 roku miała być dowodem polskiej winy narodowej w zagładzie Żydów. W korespondencji ze mną na ten temat profesor Józef Wieczyński, główny redaktor pięćdziesięciotomowej encyklopedii Rosji użył trafnego terminu "bitwa o Jedwabne." Ta medialna "bitwa o Jedwabne" dała żydowskiemu ruchowi roszczeniowemu kolosalną ilość bezpłatnej reklamy na światową skalę. Bitwa ta pozostanie faktycznie nierozegrana do czasu przeprowadzenia badań medycyny sądowej dwu masowych grobów w Jedwabnem co pozwoli dokładnie udowodnić plan i metodę zbrodni, jak również ilość ofiar i powód śmierci każdej z nich.

Szczegóły Tragedii w Jedwabnem

Dziś wiadomo, że 10 lipca 1941 roku Niemcy terrorem poprowadzili Żydów jedwabieńskich na miejsce ich masakry. Zastrzelili około 50ciu i spalili żywcem około 250 (nie 1600, czy 1800 jak to doniosła prasa amerykańska na podstawie fałszywych informacji zawartych w książce Sąsiedzi J. T. Grossa, który zignorował sowieckie i niemieckie źródła archiwalne).
Niemcy zorganizowali sobie do pomocy Volksduetch'ow (zdrajców i szpiegów), grupę prymitywnych kryminalistów miejscowych i z okolicy, oraz - jest nie wykluczone - że tez kilku "mścicieli." Ci ostatni, jeżeli rzeczywiście tam byli to prawdopodobnie byli przekonani, że niektórzy z Żydów jedwabieńskich narazili ich samych i ich rodziny na ciężkie prześladowanie przez NKWD i zsyłki do Gułagu. Dodatkową grupę Polaków Niemcy zmusili groźbami zastrzelenia i ciosami kolb karabinów do sprowadzenia Żydów do czyszczenia bruku na rynku.
Jeszcze żyją świadkowie tej szczegółowo zaplanowanej niemieckiej egzekucji kilkuset Żydów jedwabieńskich z 10 lipca 1941 roku. Wtedy Niemcy zmusili około 300 Żydów do maszerowania w niby pogrzebie betonowej głowy Lenina straconej z pomnika w rynku.
Niemcy podzielili Żydów na dwie grupy. Pierwsza grupa była złożona z około 50 mężczyzn, na tyle silnych, że mogliby się rozpaczliwie bronić. Druga grup była złożona z około 250 osób, głównie kobiet, dzieci i starców.

Podczas gdy druga grupa była zatrzymana w tyle, pierwszej grupie Niemcy kazali wejść do malej stodoły, do której klucze skonfiskowali poprzedniego dnia, kiedy to opróżnili stodołę z przechowywanych w niej maszyn rolniczych. Pierwszej grupie Niemcy kazali kopać rów w klepisku stodoły by niby tam pochować głowę Lenina. (Gross napisał błędnie, że scena ta odbywała się na cmentarzu żydowskim). Kiedy rów był wykopany Niemcy otworzyli ogień do pierwszej grupy Żydów i prawdopodobnie kazali Polakom żeby pochowali rozstrzelanych Żydów. Głowę Lenina umieszczono na zwłokach w grobie pierwszej grupy ofiar. Wtedy Niemcy kazali drugiej grupie wejść do stodoły, którą wkrótce polali benzyną i podpalili

Stefan Boczkowski, Roman Chojnowski i pięciu innych świadków zeznało, że widzieli jak Niemcy palili stodołę pełną Żydów. Niemiecka półciężarówka podjechała z żołnierzami niemieckimi i puszkami z benzyna. Część żołnierzy zeskoczyła, a pozostali podawali im puszki, których zawartość wylali na ściany stodoły i podpalili. Płomienie gwałtownie ogarnęły stodołę.

Pirotechniczna analiza wskazuje, że Niemcy musieli użyć około 400 litrów benzyny na mniej więcej 100 metrach kwadratowych ścian stodoły żeby została natychmiast objęta płomieniami, które spowodowały śmierć ofiar zamkniętych w stodole. Ludność miejscowa nie miała wtedy w ogóle dostępu do benzyny. Ludzie mieli małe ilości nafty do lamp naftowych. Nafta do lamp zapala się przy temperaturze ponad 50 stopni Celsjusza. Trudno by było za pomocą nafty wywołać tak nagły pożar, bo nafta po prostu nie pali się tak gwałtownie jak benzyna.

Następnego dnia Niemcy zmusili okolicznych rolników do wykopania rowu wzdłuż stodoły i pogrzebania w nim rozkładające się i wydające okropny zapach ciała ludzi z drugiej grupy w świeżo wykopanym grobie.

Instytut Pamięci Narodowej ustalił w 2001 roku, że ciała ofiar masakry Żydów z 1941 roku są pochowane wyłącznie w wyżej wymienionych grobach. Niestety, ekshumacja grobów została przerwana na skutek prośby rabina. Kompletne badanie zwłok według zasad medycyny sadowej i procedury kryminalnej oparte na całkowitej ekshumacji pogrzebanych wszystkich ofiar nie zostało dokonane. Tak wiec niewiadomo ile osób zostało pogrzebanych i jaki był powód śmierci każdej z nich. Na podstawie pojemności obu grobów oceniono w przybliżeniu ilość ofiar na około 200-300 osób. Przy braku kompletnej ekshumacji i dokładnej analizy w oparciu z o zasady medycyny sadowej jakiekolwiek ostateczne sprawozdanie IPN jest bezwartościowe, bo brak ustalenia powodu śmierci każdej z ofiar i dokładnej ich ilości.

Postkomunistyczna Lewica a Prawda Historyczna

Post-komunistyczny prezydent Polski i jego post-komunistyczny premier dają poparcie ruchowi roszczeniowemu za pomocą polityki przeproszeń i skruchy za morderstwa takie jak masakra jedwabieńska, za którą oczywiście odpowiedzialny są Niemcy. Nic dziwnego że taka polityka nie tylko wzmocniła żądania Rosjan żeby Polska przeprosiła za niedopełnioną zbrodnię ludobójstwa na jeńcach rosyjskich w 1920 roku, ale również wzmacnia żądania niemieckie mające na celu obalenie ustaleń poczdamskich i warunków kapitulacji Niemiec, zwłaszcza tych które dotyczą mienia poniemieckiego w Polsce zachodniej i północnej.

Pamięć narodowa Polaków, jak i innych narodów dziś wyzwolonych spod sowieckiej dominacji zachowała obraz nieproporcjonalnie wysokiego udziału mniejszości żydowskiej i jej centralnej roli w narzucaniu jarzma sowieckiego przez stalinowski aparat terroru na kraje satelickie po Drugiej Wojnie Światowej. Ten niezaprzeczalny fakt historyczny był potwierdzony przez główne na świecie pismo kontrolowane przez Żydów - New York Times.

Absurdalna wersja tragedii jedwabieńskiej, stworzona przez J. T. Grossa i powtarzana przez Abrahama Brumberga jest teraz rozgłaszana na łamach dwumiesięcznika Sprawy Zagraniczne. Dwumiesięcznik ten dziś głosi na cały świat kłamstwa i oszczerstwa, które przedstawione są jako prawda historyczna. Rząd polski może obalić te fałsze przez dokonanie ekshumacji obydwu grobów ofiar masakry Żydów w Jedwabnem. Potrzebne jest publiczne obalenie tych kłamstw faktami materialnymi otrzymanymi przez ekshumacje - te fakty jak widać, ruchowi roszczeniowemu i jego sprzymierzeńcom są niewygodne i dlatego kompletna ekshumacja nie została przeprowadzona według wymogów medycyny sadowej. Dopiero po kompletnym przebadaniu zawartości obydwu grobów prawda będzie mogła być oficjalnie ogłoszona. Stanie się to najprawdopodobniej wtedy kiedy Polska będzie rządzić władza złożona z patriotycznych Polaków, wolnych od wpływów post-komunistycznej lewicy.

Iwo Cyprian Pogonowski, były więzień Gestapo, numer 28865 w Sachsenhausen, autor: Poland, an Illustrated History – Polska – Historia Zilustrowana (Hippocrene Books, New York, 2000), Jews in Poland, a Documented History – Żydzi w Polsce – Udokumentowana Historia (Hippocrene Books, New York, 1993), Poland, a Historical Atlas – Polska – Atlas Historyczny (Hippocrene Books, 1987)

Poland Russia Natural Gas Contract 2009

2009-11-26T07:36:00.001-08:00

Poland Russia Natural Gas Contract 2009

Porozumienie gazowe między Polską a Rosjąred. Wiktor Stanis 2;aw Micha 2;owski - redaktor naczelny kwartalnika "Gazociągi" (2009-11-25)Aktualności dnia
s 2;uchaj
zapisz
Zobacz również inne publikacje związane z tym tematem: AUDYCJE:

Porozumienie gazowe między Polską a Rosją- [2009-11-25]
red. Wiktor Stanis 2;aw Micha 2;owski - redaktor naczelny kwartalnika "Gazociągi"

Kto zap 2;aci za gazociąg?- [2008-04-07]
red. Stanis 2;aw Michalkiewicz

Kto zap 2;aci za rurociąg?- [2008-04-05]
red. Witold Stanis 2;aw Micha 2;owski

ARTYKU 1;Y:

Umowa gazowa uzależni Polskę - [2009-11-26]

Gazociąg można jeszcze powstrzymać - [2009-08-25]

Zapomnieli o rezolucji - [2009-08-25]

Just a year ago, Gazprom seemed all-powerful. The Russian gas producer was the third-largest corporation in the world, sat on a hoard of cash and had single-handedly blocked gas to a large part of Europe in the middle of winter without fear of losing business.

A lot has changed since – with both Gazprom and its customers strapped for cash amid the global downturn, the Russian behemoth is now under pressure to lighten its heavy-handed touch and become more accommodating with them.

The main market force reshaping the Russian monopoly's attitude has clearly been the economic crisis, which has decimated energy demand from Europe's massive industrial sector. But while the recession has hit businesses everywhere, Gazprom is also a victim of its own rigid practices.

Because the company pegs its prices to the oil market, its customers are paying 50 per cent more than those buying on the spot market, which means new customers have no incentive to sign a deal with it. Furthermore, Gazprom has so far insisted on an inflexible contract system called “take-or-pay” which risks driving demand away.

Under these contracts, Gazprom's European customers must buy a fixed amount of natural gas at a price pegged to crude oil for a duration of 20 to 30 years. The take-or-pay clause means that even if customers take less – which is exactly the case amid the downturn – they still have to pay.

Demonstracja w Poznaniu ks prof. Paweł Bortkiewicz UAM, WSKSiM (2009-10-23) Aktualności dnia

2009-10-23T08:27:00.001-07:00

Demonstracja w Poznaniu ks prof. Paweł Bortkiewicz UAM, WSKSiM (2009-10-23) Aktualności dnia

słuchaj
zapisz

W 1995 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego (rozprawa habilitacyjna: Zachowanie wartości moralnych w sytuacjach granicznych. Studium na podstawie polskiej łagrowej literatury pamiętnikarskiej) na Akademii Teologii Katolickiej. Na tej uczelni, już pod nazwą Uniwersytetu im. kardynała Stefana Wyszyńskiego, pełnił funkcję kierownika katedry Historii Teologii Moralnej. Obecnie jest wykładowcą Wydziału Teologicznego UAM i kierownikiem Zakładu Katolickiej Nauki Społecznej tamże. Po odejściu z wydziału Tomasza Węcławskiego w 2007 r. został także kuratorem Zakładu Teologii Fundamentalnej i Ekumenicznej. Od 2002 r. dziekan Wydziału Teologicznego - po wygaśnięciu kadencji 31 sierpnia 2008 r., następnego dnia objął funkcję prodziekana ds. nauki i współpracy naukowej. Decyzją Prezydenta RP z dnia 14 lutego 2007 roku uzyskał tytuł naukowy profesora.

Jest członkiem Polskiej Akademii Nauk
Prodziekan ds. nauki i współpracy międzynarodowej

ks. prof. dr hab. Paweł Bortkiewicz TChr

Witamy na oficjalnym kanale serwisu President Kaczynski of Poland

2009-10-19T09:07:00.001-07:00

Witamy na oficjalnym kanale serwisu President Kaczynski of Poland

Po pierwsze dziękujemy za to, że nas odwiedzacie i to tak licznie. Dzięki Wam w pierwszym miesiącu funkcjonowania znaleźliśmy się w pierwszej trójce najczęściej subskrybowanych kanałów YouTube.pl. To dla nas duże wyróżnienie, za które dziękujemy. Opublikowane filmy obejrzeliście już ponad 18 tysięcy razy, a liczba ta rośnie z godziny na godzinę.

Dziękujemy również za bardzo żywą reakcję i liczne opinie. W miarę możliwości staramy się odpowiadać na wszystkie Wasze pytania i uwagi. Część z nich dotyczy ograniczenia możliwości oceniania i komentowania. Zapewniamy, że nasza decyzja nie wynika ze złej woli. W tej chwili nie jesteśmy w stanie skutecznie moderować dyskusji, a z drugiej strony nie możemy wziąć odpowiedzialności za wszystkie wpisy, jakie mogłyby zostać opublikowane pod oficjalnym szyldem głowy państwa. Z tego powodu zdecydowaliśmy na razie poprzestać na innych formach kontaktu.

Będziemy rozwijać nasz kanał zgodnie z Waszymi uwagami. Jesteśmy przy tym otwarci na nowe pomysły i zmiany.

Dlatego czekamy na wszystkie sugestie i rady za pośrednictwem formularza kontaktowego. Zapewniamy, że każda wiadomość jest czytana, a najlepsze pomysły na pewno wykorzystamy przy rozbudowie tej oraz oficjalnej strony Prezydenta

Witamy na oficjalnym kanale serwisu www.prezydent.pl

2009-10-19T09:01:00.000-07:00

Jedwabne: The Politics of Apology and Contrition, Defamation. The Price of Poland's Heroism

2009-10-15T11:23:00.000-07:00

Jedwabne: The Politics of Apology and Contrition, Defamation. The Price of Poland's Heroism

Jedwabne: The Politics of Apology and Contrition, Defamation: The Price of Poland's Heroism
Presented at the Panel “Jedwabne – A Scientific Analysis”
Polish Institute of Arts and Sciences in America, Inc.
Annual Meeting, June 8, 2002

Georgetown University, Washington DC

A Historic Narrative

Today, as we are contemplating the tragedy of Jedwabne of sixty years ago, it is a bitter irony to see what has been called the "politics of apology and contrition" being used by post-communist leaders in an attempt to re-write the historical record. This irony is particularly cruel to my generation of Polish survivors of Nazi and Soviet terror.

It is entirely fitting and proper that Mr. Miller, the Prime Minister of Poland, remember with reverence the sufferings of Jewish people in Poland and elsewhere. It is not appropriate, however, to falsely implicate innocent nation for the crime of Jedwabne, and to exonerate German perpetrators, by convenient selective memory of the historical facts, and in process to obscure the crimes of the communist party.

The great heroic deeds of Poland of the 20th century benefited the entire world. Such was the derailing of Lenin's world revolution based on the Moscow- Berlin axis in 1920 as well as derailing of Hitler's strategy for domination of the entire world in 1939. Poland's heroism lived on in the wartime combat of Polish soldiers, airmen, and seamen, as well as Europe's largest resistance movement and the very existence of the Polish underground state under enemy occupation. Polish armed resistance continued during the postwar years of pacification by the Soviet terror apparatus.

After World War I the Poles declared their independence on Nov. 11, 1918. To keep their independence, the Poles had to win borderland wars. By far the most important was the Polish victory, led by Marshal Józef Pilsudski, over Lenin's Red Army in 1920. Lenin had attempted to overrun Poland and form a Moscow-Berlin alliance in order to stage a worldwide communist revolution. Germans resented their defeat in World War I; at the time millions of Germans were ready to accept a communist government in return for the re-annexation of western and northern Poland, once those lands would be occupied by the Soviets. The Polish victory deprived Lenin of a chance for a worldwide revolution. The Soviets then retaliated with terror and eventually murdered more Polish nationals than did the Germans, during the World War II, in 1939-1941. In the Spring of 1940 alone the NKVD executed 21,857 members of Polish leadership community. About four-fifths of all victims were betrayed to the NKVD by local leftists mostly of Jewish background.

In 1939 Poland again decisively shaped world's history, as Germany and Japan had signed the Anti-Comintern Pact in 1936 and Japan attacked the USSR in 1938. Hitler, in an advanced stage of Parkinson's disease, was in a hurry to start an anti-Soviet crusade to build his "1,000 year Reich" from Riga to the Black Sea and control world's main oil resources for his "war of the engines." Poland, a physical barrier between Germany and the USSR, was to become an impediment on Hitler's road to the domination of the world.

Hitler, warned by his generals that Germany had insufficient military manpower for his grandiose schemes, strived in 1935-1939 to have on his side Poland's potential 3,500,000 soldiers. The Berlin government felt that combining German and Polish forces in Europe with Japanese forces in Asia would bring a decisive victory over the USSR German control over the world's main oil fields was essential to secure Hitler world domination.

The Polish Minister of Foreign Affairs Józef Beck, while following the strategic advice of the late Marshal Pilsudski, held both the Germans and the Soviets at bay as long as it was possible. The Polish refusal in January 1939 to join the Anti-Comintern Pact derailed Hitler's plans and caused him to lose his chance to join Japan in the attack on the USSR. Poland, Great Britain, and France exchanged common defense guarantees on March 31, 1939. Hitler signed Fall Weiss plan on April 11 and ordered the attack on Poland on September 1, 1939.

On July 25, 1939, Poland gave Great Britain and France each a copy of a linguistic deciphering electro-mechanical device for the German secret military code system Enigma, complete with specifications, perforated cards, and updating procedures. Thanks to the Polish solution for breaking the Enigma, the British project Ultra was able to interpret German secret messages during the entire war of 1939-1945. The invasion of Normandy would not have been possible without it. In 1999, the American code expert David A. Hatch of the Center of Cryptic History, NSA, Fort George G. Meade, Maryland wrote that "the breaking of the Enigma by Poland was one of the cornerstones of Allied victory over Germany."

As we all know, despite the crucial Polish contributions and sacrifices for the Allies' victory, Poland was betrayed by Roosevelt and Churchill first at Teheran and then at Yalta; it was handed over to become a Soviet satellite state, after a ruthless pacification by the communist terror apparatus which followed German mass executions.

The Tragedy of Jedwabne Explained by the Evidence of Two Graves and German Archives

Thus, on July 10, 1941 German executioners collected Jews of Jedwabne in the town square and drove them by physical violence to the site of their murder. First they shot some 50 Jews and then burned alive 250 others (not 1600 or 1800 as inaccurately reported in the American press on the basis of false information published by J. T. Gross who ignored Soviet and other sources as well as German archives in his book Neighbors).

The executioners of the Einsatztrupen enlisted help of several ethnic Germans (the "Volksdeutche" known as traitors and spies), and a group of primitive and illiterate criminals, both local and from out of town, as well as possibly a few "avengers." The latter must have believed that they and their relatives had suffered murderous persecution by Soviet security officers and deportation to the Gulag because of the betrayal by some of the Jews living in Jedwabne. German executioners forced an additional number of Poles, at gunpoint, with blows of rifle butts, and with threats, to help bring Jewish victims to the town square (the marketplace) ostensibly to clean the pavement.

According to eyewitnesses still living today, uniformed Germans committed this wartime atrocity. They forced some 300 Jews to march in a mock-funeral procession while carrying a concrete head of Lenin that had been removed from a monument.

The Germans of the Einsatzgrupen divided the marchers into two groups. The first group consisted of some 50 Jews, men strong enough to put up a fight. The second group was formed from the approximately 250 remaining Jews, mostly old people, women, and children.

While the second group was held back, the first group was directed into a 62.4 by 23 feet wooden barn. The keys to the barn were confiscated a day earlier by uniformed Germans, who removed agricultural machinery from it and prepared it for the execution of the Jews next day. (The daughter of the owner of the barn repeatedly testified about this facts, most recently on the CBS "60 minutes" on March 24, 2002.)

The 50 Jewish men were ordered to dig a large grave inside the barn, ostensibly for burying Lenin's concrete head. (J. T. Gross wants his readers to believe that the head of Lenin was buried in the Jewish cemetery.) As the diggers stood near the grave, the Germans shot them and then ordered several Poles to drag into the shallow grave the bodies of the Jews, some slain and some wounded but possibly still alive. Lenin's concrete head was placed on top of the victims in the grave #1. The German executioners then ordered the second, more defenseless, group into the barn, which moments later would be turned into a gigantic funeral pyre.

Stefan Boczkowski, Roman Chojnowski and five other eyewitnesses reported seeing the following: A small German military truck loaded with soldiers and gasoline canisters quickly pulled up to the barn crowded with Jews. Some of the soldiers jumped down from the truck, and those soldiers staying in the truck handed them the canisters, whose contents they poured on all outer walls of the barn. The flames engulfed the barn at once. Pyrotechnic analysis indicates that the Germans used approximately 100 gallons (over 400 liters) of gasoline to soak some 1000 square ft. of walls of the barn in order to engulf all of it with fire, burn it and in process suffocate the victims (by inhalation of the hot smoke). Later (reportedly the next day) the Germans ordered Poles at gunpoint to bury the partly burned bodies emanating a horrible odor. Remains of about 250 victims were buried in the grave #2 located along the barn (the high content of water in human bodies requires temperature of some 800 degrees Centigrade for more than thirty minutes in order to obtain a complete cremation).

At that time there was no gasoline available to the local population of Jedwabne (only a small amount of hydrocarbons in form of kerosene for lamps was available to the rural population). Such small amounts of kerosene (as mentioned by J. T. Gross) with its flashpoint of about 50 degrees Centigrade could not produce a sudden fire to engulf the entire barn at once.

In the 2001 investigation by the Polish government bodies of the victims of the July 10, 1941 massacre were found buried in the graves #1 and #2. Thorough search and drilling some 170 test cores in the vicinity found no other graves of the 1941 massacre of the Jews in Jedwabne; however, at the request of an Orthodox Rabbi who objected, rigorous forensic studies and full exhumation of all victims and the determination by autopsy of causes of death of every one of them was prematurely terminated. Thus, only an approximate number of victims could be estimated by the size of the two graves. Unfortunately these unanswered questions inevitably discredit the veracity of the final report of the official investigation by the Polish government's agency, the Institute of National Memory (IPN).

The veracity of Grosses book and the film Neighbors is further compromised by a baseless, non-corroborated claim that a cut off head of a Jewish female was kicked around in Jedwabne. Jerzy Robert Nowak, the author of the book 100 Lies By Gross (published in Poland) claims that after its publication he determined additional factual errors in Neighbors.

"The book of Prof. Gross can not be considered as a serious scholarly work: it is rather a tendentious propagandistic pamphlet. He jumps to farfetched conclusions before examining the existing evidence." wrote to the New York Times M. K. Dziewanowski, Professor of History, author of: History of Soviet Russia, 5th edition, Prentice Hall, 1996.

As Alexander B. Rossino, historian at the Holocaust Museum in Washington, D.C. writes in an article to be printed in Polin, Volume 16, 2003:

"The evidence collected by the West Germans, including the positive identification of [Hauptsturmfuehrer Herman] Schaper by witnesses from Lomza, Tykocin, and Radzilów, suggested that it was indeed Schaper's men who carried out the killings in those locations. Investigators also suspected, based on the similarity of the methods used to destroy the Jewish communities of Radzilów, Tykocin, Rutki, Zambrów, Jedwabne, Piatnica, and Wizna between July and September 1941 that Schaper's men were the perpetrators... The method used to kill the Jews of Jedwabne was exactly the same that had been employed by the Gestapo [Einsatsgrupen] to kill the Jews of Radzilow only three days earlier."

During the initial investigation of 1964, German investigator Opitz in Ludwigsburg, Germany, concluded that Hauptsturmfuerer Hermann Schaper's Einsatskommando conducted the mass execution of Jews in Jedwabne. Nonetheless, Schaper gave conflicting answers to his interrogators. First, he lied that in 1941 he had been a truck driver and he used false names. Later he claimed to have been an administrative officer, and another time a hunter of double agents, when the Gestapo was busy finding and killing communist commissars and Jews.

Court documents at Ludwigsburg archives show that the chief of the German civilian administration in the Nazi occupied Lomza district, Count van der Groeben testified that Schaper conducted mass executions of Jews in his district, which included the town of Jedwabne. That notwithstanding, legal proceedings against Schaper were terminated Sept. 2, 1965 despite positive identification of the defendant by Jewish survivors of the execution in Radzilow and Tykocin.

In 1974 Schaper's case was reopened and in 1976 a German court in Giesen, Hessen, pronounced the then 68 year old Schaper guilty, together with four other members of the kommando SS Zichenau-Schroettersburg, of executions of Poles and Jews. Schaper was sentenced to a six-year prison, but was soon released for medical reasons. (The facts of Schaper's dossier are quoted from article by Thomas Urban, reporter of the Suddeutsche Zeitung; Polish text in Rzeczpospolita, Sept 1-2, 2001.)

To make any legal sense now in 2002 the Polish Government should have demanded either the extradition or deposition under oath of Schaper by a German court and not an interview which has no legal meaning and can not give legally binding information. However, the Polish government's agency IPN gave the press a report that "Hauptsturmfuehrer Hermann Schaper confirmed known facts."

An Evil Empire and the "Politics of Apology and Contrition"

President Reagan was right: Soviet Union was "an evil empire," with its communist party that ruled, among other places in the Soviet sphere of influence, Poland with an iron fist for half a century. Now, with a shiny new name of "the Leftist Democratic Union (SLD)," new apologists for the old communist past are starting to act like new emperors, blaming the nation for the crimes of their communist predecessors of the former evil empire. Let me proclaim: these new emperors have no clothes!

You see, Mr. Miller, like the current president of Poland, Mr. Kwasniewski, has an ax to grind. They are both former high officials of the communist party. Yes, this was the party of the same communists whose NKVD security forces, the mainstay of the Soviet terror apparatus, staged the Kielce pogrom in 1946.

At that time Ostap Dluski, the head of the department of foreign affairs of the Central Committee of the Communist Party (PPR), wrote on September 25, 1946 a personal letter to Stanislaw Skrzeszewski, the Polish communist ambassador in Paris, ordering him to carefully plan, organize, and finance with state funds a defamation campaign for the purpose of generating in France a wide- spread condemnation of the "Polish perpetrators" of the Kielce pogrom.

On one hand the NKVD was staging pogroms in all satellite states in order to drive out of East-Central some 700,000 Jews. Those that would arrive to Palestine were to abolish the British mandate there and to foment Jewish-Arab wars in order to interfere with the flow of oil to the west. On the other hand the communist propaganda used the accusation of Polish anti-Semitism to "justify" the need for a protracted stay of the Red Army in Poland long after the war was over. Similarly, the present Polish president and the prime minister distribute internationally the propaganda of the responsibility of the Polish nation for the crime of Jedwabne to obscure communist crimes in Poland.

Mr. Miller and Mr. Kwasniewski are apologists for, the same communists who persecuted Jews in Poland in 1968 under the orders of Jiri Andropov then the head of the Soviet terror apparatus. They are the same communists who oppressed the Polish people for half a century. And they managed to extend their dominance even today.

So what is an ambitious post-communist to do about such an evil and embarrassing past? Why not blame these crimes not on the communist leaders who carried them out, but on the people subjugated by those leaders. That appears to be the strategy embodied by the "politics of apology and contrition," as practiced in Poland today. One of the latest manifestations of this was on January 10, 2002, when Mr. Miller spoke to the conference of presidents of major Jewish organizations in New York. He betrayed the Polish citizens whom he is supposed to represent by apologizing on the international scene in the name of the Polish nation for crimes committed by the communists and the Nazis.

Mr. Miller and Mr. Kwasniewski are trying to establish that the Polish people were the exterminators of Jews in Poland, while first the Nazis and then the Soviet-installed communist leadership stood around as innocent and helpless bystanders. It is a bizarre behavior for a president and a prime minister of Poland to insist and broadcast to the world that the Polish nation, when under the brutal subjugation of the Nazis, is responsible for the killing of a community of Jews in Jedwabne.

Mr. Kwasniewski, as the current president of Poland, issued his apology during the inquiry into the crime of Jedwabne by an agency of the Polish department of justice thereby violating the independence of the judiciary. For domestic consumption he worded his apology as his personal and in the name of those who want to apologize. However, people throughout the world understood that the president of Poland accepted the full responsibility of the Polish nation for the crime in Jedwabne with all the consequences of the international law.

In order to strengthen the international propaganda effect of the presidential apology the followers of the post-communist leadership now make public acts of contrition and confess publicly to their personal feeling of guilt and remorse and say that they feel permanently tainted by the allegedly Polish crime of Jedwabne, in spite of the fact that because of their age they could not have had any experience of the terror in wartime Poland. These acts of fake contrition contribute to disorientation in America, where people often believe that Poland fought on the side of Hitler; especially, after they participated in the obligatory Holocaust Studies, in which the role of the Jewish Ghetto Police and Administration serving Gestapo is omitted.

The Nazis, according J. T. Gross, unsuccessfully tried to save some of the Jewish victims in Jedwabne, but he insists, that the locals would not let them. Blaming the Polish people for both Nazi-and Soviet-era atrocities against Jews attempts to complete the picture of a hopelessly evil Polish populace - picture that is a familiar sight on American television and in the movies, in which Poles and Poland have had the worst image of all central European nationalities. This also is a picture that is grotesque in its wickedness, transparent in its self-serving post-communist motive, and it is a falsehood in contradiction to the facts that cannot stand against the historical test of time.

Unfortunately the dominant liberal and post-communist press in Poland frequently falsely reported and distorted many known facts. This widespread phenomenon resulted in an addition to the Polish vocabulary of a new word "przeklamanie" meaning "media lies."

In Jedwabne the local reaction to the current investigation of the crime is full of distrust. It is said that when the investigators dug up the first three skulls, they found in each of them a bullet hole. Apparently about at that point the investigators stopped the exhumation under the pretext that two Rabbis objected to further disturbance of the remains. Now it appears to many people in Jedwabne that bullet holes in these skulls were not what investigators were looking for. The decision to stop the exhumation and forensic studies disqualifies the entire investigation of this horrible crime. "The truth is, to be sure, sometimes hard to grasp, but it is never so illusive as when it is not wanted" (as remarked by Herman H. Dinsmore, All the News That Fits, Arlington House, 1969).

At the present time practically all the forensic evidence remains buried. Under these circumstances the only remedy is to complete the forensic exhumation of the two graves and the surrounding area in order to properly document the murders of Jedwabne as Dr. Moor-Jankowski explained in the preceding presentation.

story by Professor Ivo Pogonowski
Iwo Cyprian Pogonowski

Born Sept. 3, 1921
Lwów, Poland

in Dec 1939 left Warsaw. Dec 30, 1939 arrested by Ukrainians serving the Gestapo in Dukla, then transferred to Barwinek, Krosno, Jaslo, Tarnów, Oswiecim, arrived in Oranienburg-Sachsenhausen on Aug. 10, 1940.

April 19, 1945 started on the Death March of Brandenburg from Sachsenhausen; escaped gunfire of SS-guards and arrived to Schwerin and freedom on May 2, 1945.

September 1945 arrived in Brussels, Belgium; obtained admission as a regular student at the Catholic University: Institute Superieur de Commerce, St. Ignace in Antwerp.

in 1954 graduated in Civil Engineering at the top of his class. Was invited to join honorary societies: Tau Beta Pi (general engineering honorary society), Phi Kappa Phi (academic honorary society equivalent to Phi Beta Kappa), Pi Mu (mechanical engineering honorary society), and Chi Epsilon (civil engineering honorary society). Taught descriptive geometry at the University of Tennessee;

in 1955 graduated with M.S. degree in Industrial Engineering.

in 1955 started working for Shell Oil Company in New Orleans. After one year of managerial training was assigned to design of marine structures for drilling and production of petroleum.

in 1960 started working for Texaco Research and Development in Houston, Texas as a Project Engineer. Authored total of 50 American and foreign patents on marine structures for the petroleum industry;
wrote an article: The Rise and Fall of the Polish Commonwealth - A Quest for a Representative Government in Central and Eastern Europe in the 14th to 18th Centuries. Started to work on a Tabular History of Poland.

in 1972 moved to Blacksburg, Virginia. During the following years worked as Consulting Engineer for Texaco, also taught in Virginia Polytechnic Institute and State University as Adjunct Professor in the College of Civil Engineering teaching courses on marine structures of the petroleum industry. Designed and supervised the construction of a hill top home for his family, also bought 500 acre ranch (near Thomas Jefferson National Forest) where he restored 200 years old mill house on a mountain stream.

in 1978 prepared Polish-English, English-Polish Dictionary with complete phonetics, published by Hippocrene Books Inc. The dictionary included a Tabular History of Poland, Polish Language, People, and Culture as well as Pogonowski's phonetic symbols for phonetic transcriptions in English and Polish at each dictionary entry; the phonetic explanations were illustrated with cross-sections of speech (organs used to pronounce the sounds unfamiliar to the users). It was the first dictionary with phonetic transcription at each Polish entry for use by English speakers

in 1981 prepared Practical Polish-English Dictionary with complete phonetics, published by Hippocrene Books Inc.

in 1983 prepared Concise Polish-English Dictionary with complete phonetics, published by Hippocrene Books Inc. Wrote an analysis of Michael Ch ci ski's Poland, Communism, Nationalism, Anti-Semitism. Also selected crucial quotations from Norman Davies' God's Playground - A History of Poland on the subject of the Polish indigenous democratic process.

in 1985 prepared Polish-English Standard Dictionary with complete phonetics, published by Hippocrene Books Inc. Also prepared a revised and expanded edition of the Concise Polish-English Dictionary with complete phonetics, also published by Hippocrene Books Inc.

in 1987 prepared Poland: A Historical Atlas on Polish History and Prehistory including 200 maps and graphs as well as Chronology of Poland's Constitutional and Political Development, and the Evolution of Polish Identity - The Milestones. An introductory chapter was entitled Poland the Middle Ground. Aloysius A. Mazewski President of Polish-American Congress wrote an introduction. The Atlas was published by Hippocrene Books Inc. and later by Dorset Press of the Barnes and Noble Co. Inc. which sends some 30 million catalogues to American homes including color reproduction of book covers. Thus, many Americans were exposed to the cover of Pogonowski's Atlas showing the range of borders of Poland during the history - many found out for the firsttime that Poland was an important power in the past. Total of about 30,000 atlases were printed so far.

In 1988 the publication of Poland: A Historical Atlas resulted in a number of invitations extended by several Polonian organizations to Iwo Pogonowski to present Television Programs on Polish History. Pogonowski responded and produced over two year period 220 half-hour video programs in his studio at home (and at his own expense.) These programs formed a serial entitled: Poland, A History of One Thousand Years. Total of over 1000 broadcasts of these programs were transmitted by cable television in Chicago, Detroit-Hamtramck, Cleveland, and Blacksburg.

in 1990-1991 translated from the Russian the Catechism of a Revolutionary of 1869 in which crime has been treated as a normal part of the revolutionary program. Started preparation of the Killing the Best and the Brightest: A Chronology of the USSR-German Attempt to Behead the Polish Nation showing how the USSR became a prototype of modern totalitarian state, how this prototype was adapted in Germany by the Nazis.

in 1991 prepared Polish Phrasebook, Polish Conversations for Americans including picture code for gender and familiarity, published by Hippocrene Books Inc.

in 1991 prepared English Conversations for Poles with Concise Dictionary published by Hippocrene Books Inc. By then a total of over 100,000 Polish-English, English-Polish Dictionaries written by Pogonowski were sold in the United States and abroad.

in 1992 prepared a Dictionary of Polish, Latin, Hebrew, and Yiddish Terms used in Contacts between Poles and Jews. It was prepared for the history of Jews in Poland as well as 115 maps and graphs and 172 illustrations, paintings, drawings, and documents, etc. of Jewish life in Poland. This material was accompanied by proper annotations.

in 1993 prepared Jews in Poland, Rise of the Jews as a Nation from Congressus Judaicus in Poland to the Knesset in Israel, published by Hippocrene Books Inc. in 3000 copies. Foreword was written by Richard Pipes, professor of history at Harvard University, and Pogonowski's school mate in the Keczmar school in Warsaw. Part I included: a Synopsis of 1000 Year History of Jews in Poland; the 1264 Statute of Jewish Liberties in Poland in Latin and English translation; Jewish Autonomy in Poland 1264-1795; German Annihilation of the Jews. In appendixes are documents and illustrations. An Atlas is in the Part III. It is divided as follows: Early Jewish Settlements 966-1264; The Crucial 500 Years, 1264-1795; Competition (between Poles and Jews) Under Foreign Rule, 1795-1918; The Last Blossoming of Jewish Culture in Poland, 1918-1939; German Genocide of the Jews, 1940-1944; Jewish Escape from Europe 1945-1947 - The End of European (Polish) Phase of Jewish History (when most of world's Jewry lived in Europe). Pogonowski began to write a new book starting with the Chronology of the Martyrdom of Polish Intelligentsia during World War II and the Stalinist Terror; the book in preparation was entitled Killing the Best and the Brightest.

in 1995 prepared Dictionary of Polish Business, Legal and Associated Terms for use with the new edition of the Practical Polish-English, English-Polish Dictionary and later to be published as a separate book.

in 1996 Pogonowski's Poland: A Historical Atlas; was translated into Polish; some 130 of the original 200 maps printed in color; the Chronology of Poland was also translated into Polish. The Atlas was published by Wydawnictwo Suszczy ski I Baran in Kraków in 3000 copies; additional publications are expected. Prepared Polish-English, Eglish-Polish Compact Dictionary with complete phonetics, published by Hippocrene Books Inc.

in 1997 finished preparation of the Unabridged Polish-English Dictionary with complete phonetics including over 200,000 entries, in three volumes on total of 4000 pages; it is published by Hippocrene Books Inc; the Polish title is: Uniwesalny S ownik Polsko-Angielski. Besides years of work Pogonowski spent over $50,000 on computers, computer services, typing, and proof reading in order to make the 4000 page dictionary camera ready; assisted in the preparation of second edition of Jews in Poland, Rise of the Jews from Congressus Judaicus in Poland to the Knesset in Israel published in fall of 1997. Prepared computer programs for English-Polish Dictionary to serve as a companion to the Unabridged Polish-English Dictionary printed by the end of May 1997.

in 1998 Pogonowski organized preparation of CD ROM for the Unabridged Polish-English Dictionary, Practical English-Polish Dictionary, Polish Phrasebook for Tourists and Travelers to Poland, all published earlier by Iwo C. Pogonowski. The Phrasebook includes 280 minutes of bilingual audio read by actors. Started preparation for a new edition of Poland: A Historical Atlas. New Appendices are being prepared on such subjects as: Polish contribution to Allied's wartime intelligence: the breaking of the Enigma Codes, Pune Munde rocket production; Poland's contribution to the international law since 1415; Poland's early development of rocket technology such as Polish Rocketry Handbook published in 1650 in which Poles introduced for the first time into the world's literature concepts of multiple warheads, multistage rockets, new controls in rocket flight, etc. Poland's Chronology is being enlarged to reflect the mechanisms of subjugation of Polish people by the Soviet terror apparatus. Continued preparation of the Killing the Best and the Brightest: A Chronology of the USSR-German Attempt to Behead the Polish Nation, including the 1992 revelations from Soviet archives as well as the current research in Poland. Continued preparation of two-volume English Polish Dictionary, a companion to the Unabridged Polish-English Dictionary published in 1997. Reviewed Upiorna Dekada by J. T. Gross.

in 1999 Pogonowski continued writing Poland - An Illustrated History and preparing for it 21 maps and diagrams and 89 illustrations.

in 2000 Pogonowski prepared, in a camera ready form, Poland - An Illustrated History; it was published by Hippocrene Books Inc. NY 2000 and recommended by Dr. Zbigniew Brzezinski, National Security Advisor under President Carter, as "An important contribution to the better understanding of Polish history, which demonstrates in a vivid fashion the historical vicissitudes of that major European nation."

The Warsaw Ghetto 1943 Gaza Palestine 2009 Children found themselves in the firing line

2009-10-14T13:10:00.001-07:00

The Warsaw Ghetto 1943 Gaza Palestine 2009 Children found themselves in the firing line

The Warsaw Ghetto 1943 Gaza Palestine 2009 Children found themselves in the firing line
Change Player Size Watch this video in a new windowWarsaw Uprising 1944

Warsaw 1944: Warsaw Uprising Part I

Warsaw 1944: Warsaw Uprising Part II

WARSAW RISING The forgotten soldiers of WWII part 1 by CNN

WARSAW RISING The forgotten soldiers of WWII part 2 by CNN

A real hero - Witold Pilecki - A Volunteer for Auschwitz

Against The Odds - Pilecki Excerpt

The humanitarian crisis continues in Gaza - 13 Jan 09

Israeli army 'using white phosphorus' - 12 Jan 08
Human rights groups say Israel is indiscriminately using white phosphorus in Gaza's densely populated areas.

When ignited, the chemical can burn the flesh off of a person, down to the bone.

Israel says the use of white phosphorus is permitted under international law, although it hasn't openly admitted using the chemical.

Gaza: The Killing Zone - Israel/Palestine

9 January 2009: Children make up more than half of Gaza's 1.5 million inhabitants, and as such have found themselves in the firing line since Israel began its offensive against Hamas. Using unprecedented force, the Israeli army has launched raid after raid against the tiny, overcrowded territory, with the inevitable consequence that children have figured heavily among the casualty numbers. According to UN figures, more than 250 children have been killed and 1,080 wounded — about a third of the total casualties — since the offensive began on December 27. Here we look at the impact of the conflict on Palestinian children

warsaw getho

Israel to Get $30bn US Defense Aid

RAMALLAH/GAZA CITY, 30 July 2007 — Prime Minister Ehud Olmert yesterday announced a new $30 billion US defense aid package to preserve Israel’s regional military superiority, as he appreciated Washington’s wishes to boost moderate Arab states through weapons sales.

“This is an increase of 25 percent for the military aid to Israel from the United States. I think this is a significant and important increase in defense aid to Israel,” Olmert said at the opening of the weekly Israeli Cabinet meeting.

Olmert added that the aid package was offered during his meeting with US President George W. Bush in Washington on June 20.

“This would mean a lot to Israel’s security, and this is a good opportunity to thank President Bush and Secretary of State Condoleezza Rice,” Olmert said.

Other Israeli ministers stressed during the Cabinet meeting Israel’s need to secure its “quality advantage” over its neighbors in the Mideast and the US’ major role in maintaining this advantage.

“Defense aid to Israel is still a top priority for the United States,” Olmert told the Cabinet, adding that Israel enjoys more financial assistance than other countries in the Middle East.

“We have renewed agreements and a renewed commitment from the Americans that would help preserve our advantage over the Arab countries,” Olmert said, referring to reports by the New York Times and the Washington Post that the US is mulling a $20 billion arms deal with Gulf states and increasing military aid to Egypt to $13 billion over 10 years.

The deal with Gulf states includes advanced satellite-guided bombs, upgrades to their fighter jets and new naval vessels. It has reportedly raised concerns in Israel and among its supporters in the Congress. However, Olmert said that Israel fully understood the US’ need to support the moderate states in the region.

“We understand the US’ need to assist the moderate Arab states, which are standing in one front with the United States and us in the struggle against Iran,” Olmert said, referring to its nuclear program.

Israeli security officials called the increase in military aid “an unusual achievement.”

According to Israeli diplomatic sources, the final details about the new aid package to the Jewish state will be worked out during the visit by US Undersecretary of State for Political Affairs Nicholas Burns to the region, adding that his visit is slated for mid-August.

US defense aid to Israel began in 1973 but a regular 10-year aid plan — with the previous one expiring this summer — was institutionalized in 1977 as part of the Egypt-Israel peace agreement, the official said.

The military aid is made up of 75 percent US military hardware, ranging from ammunition to warplanes, with the other 25 percent in cash, which goes mainly toward securing new Israeli-made weapons.

Support Our Allies - They Support Us?
"...For Your Freedom and Ours..."
Gen. T. Kosciuszko (Poland and America's Patriot)
POLAND IS GETTING ONLY 25-40 $ MILLIONS per year

- Poland sent combat troops to Iraq, Afghanistan , Kosovo, Panama, Haiti, Polish Army's Peacekeepers in Golan Heights, Americans during the war.
- Polish troops are responsible for security in 1 of the 4 zones in Iraq
- 20,000 soldiers from 17 countries served under Polish command
Poland sent its elite commando unit, GROM, which means thunder. It helped secure the port at Umm Qasr, which was vital to delivering aid to Iraq. The unit also secured nearby oil platforms before they could be sabotaged.

In the first Gulf War, Polish intelligence officers snuck into Iraq to rescue a group of CIA operatives trapped behind enemy lines.

Poland's secret agents disguised CIA agents as Polish construction workers and smuggled them out of Baghdad.
This was not the first time Polish soldiers risked their lives for our freedom. Generals Casimir Pulaski and Tadeusz Kosciuszko were two of the first foreigners to fight in the American Revolution. Kosciuszko designed and oversaw the construction of West Point. After that, he returned to Poland, where he led a democratic uprising. As a result of that fight, Poland had the first written democratic constitution in Europe, second in the world only to the U.S.

USA DEPORTED POLISH WOMAN IN US SINCE 1989 PERFECT CITIZEN FORMER SOLIDARITY, PERFECT MOTHER, NO CRIMES

I have to bring to your attention. What kind of:
How autocratic our Homeland Security in US is.

New US military aid to Israel and the Lieberman-Kyl amendment bring the US closer to war with Iran, say Greens
GREEN PARTY OF THE UNITED STATES
http://www.gp.org

For Immediate Release:
Monday, October 8, 2007

Contacts: Scott McLarty, Media Coordinator, 202-518-5624, mclarty@greens.org
Starlene Rankin, Media Coordinator, 916-995-3805, starlene@gp.org

Greens: Bush has no credibility on Iran, but Democrats and Republicans are lining up behind Bush's next military disaster

WASHINGTON, DC -- Green Party leaders strongly cautioned that the combination of a $30 billion military aid package for Israel and growing threat of a US or US-backed Israeli attack on Iran could trigger a major regional conflagration in the Middle East.

"There's little doubt that the $30 billion in US taxpayers money sent to Israel will be used for two things: to maintain Israel's illegal and murderous military occupation of Palestinian lands, and to prepare for a military assault on Iran," said Paul "zool" Zulkowitz, a member of the Green Party's Peace Action Committee (GPAX). "The new military aid for Israel and the Lieberman-Kyl amendment, passed on September 26 with strong bipartisan support, have brought the the US closer to war with Iran."

Greens stressed that White House claims that Iran is assisting Shiite militias in Iraq and plans to produce nuclear weapons for possible use against Israel or western nations have been contested. Iran has denied such intentions; Greens noted that such use would amount to suicide for Iran.

"The Bush Administration, after its deceptive rationales for invading Iraq, should have no credibility on Iran or any other foreign policy," said Justine McCabe, Connecticut Green and co-chair of the party's International Committee. "Unfortunately, Democrats -- especially presidential candidates like Hillary Clinton and Barack Obama -- have signed on to the AIPAC-Neocon-Republican line that an attack on Iran is 'not off the table.' If a global war starts because Bush ordered an attack, it'll be a bipartisan disaster, like the Iraq and Afghanistan wars and the continuing Middle East crisis."

In one scenario, confirmed by Newsweek, Vice President Cheney considered asking Israel to launch a missile attack either on a nuclear power site in Natanz, Iran, or on an alleged Syrian-Iranian-North Korean nuclear installation in northern Syria, which might result in a retaliatory strike that would motivate a larger US military assault on Iran. Israel has already launched an air strike on the suspected Syrian site in September.

"The Lieberman-Kyl amendment designates Iran's Revolutionary Guard Corps as a 'foreign terrorist organization.' The amendment makes the Iran military a target in President Bush's 'war on terror.' This is a major step towards a military confrontation with Iran, whether the attack comes from the US or Israel or both," said John V. Walsh, delegate from the Massachusetts Green-Rainbow Party to the Green Party's National Committee.

The Green Party has called for an international effort towards nuclear disarmament of all Middle Eastern and western Asian nations, including Israel and Pakistan, which are known to possess nuclear weapons, as part of a greater global nuclear disarmament project. Greens have called the Bush Administration hypocritical for condemning Iran while expanding US nuclear weapons programs and after removing the US from antinuclear treaties. The party has called for the US to rejoin the Anti-Ballistic Missile Treaty, ratify the Comprehensive Test Ban Treaty, and eliminate American nuclear weapons. Greens have also accused the Bush Administration of squandering pro-US sentiment that exists among many Iranians in its attempt to vilify their country.

The Green Party has sharply criticized both Democrats and Republicans for maintaining support for Israel's six-decades-long violations of civilian human rights and bowing to the demands of AIPAC and certain Christian rightwing lobbies that the US endorse the Israeli government's military ambitions and ethnic policies. (Israel has placed the Gaza Strip under siege and threatens to cut off water and fuel supplies, to punish civilians over rocket attacks launched by militias.)

The Green Party calls for negotiation by both sides in the Israeli-Palestinian conflict; a cut-off in US military aid to Israel; and an economic boycott of Israel until the latter recognizes full human rights, including the right of return for Palestinians and abolition of internal apartheid laws. Greens have called for support for Israeli and Palestinian groups seeking peaceful resolution, observance of human rights, and a halt to all violence and coercion directed against civilians.

PROBLEM ZAMACH TERRORYSTYCZNYCH NA TERENIE USA (ASPEKT PRAKSEOLOGICZNY) Wojciech Szymkowicz Pod kierunkiem prof. zw. dr hab

2009-10-14T11:25:00.001-07:00

PROBLEM ZAMACH TERRORYSTYCZNYCH NA TERENIE USA (ASPEKT PRAKSEOLOGICZNY) Wojciech Szymkowicz Pod kierunkiem prof. zw. dr hab
U N I W E R S Y T E T S Z C Z E C I Ń S K I

W Y D Z I A Ł H U M A N I S T Y C Z N Y
I N S T Y T U T P O L I T O L O G I I

zymkowicz

PROBLEM ZAMACH TERRORYSTYCZNYCH NA TERENIE USA OD 1993 ROKU
(ASPEKT PRAKSEOLOGICZNY)

Praca magisterska napisana
w Zakładzie Heurystyki i Prakseologii,
Pod kierunkiem prof. zw. dr hab.
Benona Zbigniewa Szałka

Szczecin 2003

Oświadczam, że przedłożoną pracę magisterską napisałem samodzielnie w oparciu o załączone piśmiennictwo.

S p i s T r e ś c i

Wstęp..................................................................................................................................4

Rozdział I. Wprowadzenie do problematyki. Wybrane akty terrorystyczne na terytorium USA od 1993 roku..............................................................................................................6
1. Pojęcie terroryzmu.................................................................................................6
2. Akty terroryzmu wewnętrznego...........................................................................11
3. Akty terroryzmu międzynarodowego.................................................................. 14
4. Działalność terrorystyczna Theodora Kaczyńskiego „Unobombera”..................18

Rozdział II. Klasyfikacja terroryzmu................................................................................19

Rozdział III. Działania antyterrorystyczne........................................................................32
1. Wprowadzenie...................................................................................................32
2. Prawo w walce z terroryzmem...........................................................................33
2.1. Prawo wewnętrzne Stanów Zjednoczonych................................33
2.1.1 Wstęp...........................................................................................33
2.1.2 Prawo federalne USA..................................................................33
2.1.3 Prawo Stanowe............................................................................35
2.2 Prawo międzynarodowe................................................................36
3. Działania polityczne i dyplomatyczne................................................................41
4. Działania operacyjne..........................................................................................45
5. Działania militarne.............................................................................................50
6. Defensywne środki zwalczania terroryzmu........................................................52
7. Jednostki specjalne.............................................................................................55

Rozdział IV. Polityka USA wobec terroryzmu..................................................................58
1. Stany Zjednoczone a terroryzm w skali globalnej.............................................58
2. Forum ONZ i inne płaszczyzny wykorzystywane do zwalczania terroryzmu..60
2.1 Forum ONZ..........................................................................................................60
2.2 Grupa G –7..........................................................................................................63
2.3 Sojusz Północnoatlantycki..................................................................................65
2.4 Spotkania na szczycie.........................................................................................66

Zakończenie...........................................................................................................68

Piśmiennictwo........................................................................................................70

Wstęp

Nowoczesny terroryzm, który pojawił się w drugiej połowie XX wieku, stał się jedną z plag współczesności. Oceny tego zjawiska dokonywane są w specjalistycznej literaturze różniąc się od siebie w sposób zasadniczy.
Jedni autorzy uważają bowiem, że terroryzm będzie w przyszłości przybierał na sile, a akty terrorystyczne będą coraz bardziej brzemienne w skutkach. Z kolei inni badacze uważają, że mamy do czynienia z końcem terroryzmu.
Trudności występują także w samym rozumieniu pojęcia „terroryzm”, o czym będzie mowa szerzej w rozdziale pierwszym niniejszej pracy traktującej między innymi o problemach w definiowaniu pojęcia „terroryzm”.
Problem przemocy politycznej i terroryzmu wydawać się może zespołem niewiadomych, celowych i niezamierzonych przekłamań, dociekań opartych o słabe podstawy.
Zarówno państwo jak i grupy terrorystyczne robią zwykle wiele, aby zniekształcić społeczny i indywidualny odbiór terroryzmu w sposób przez siebie pożądany, manipulując zarówno z semantyczną zawartością pojęcia jak i konkretnymi faktami. Na zniekształcenie rzeczywistego obrazu terroryzmu pewien wpływ mają także media, które otaczają terroryzm nimbem. Stąd też naukowe próby zrozumienia zjawiska terroryzmu napotykają na trudne przeszkody.
Ponadto sama specyfika przedmiotu jakim jest terroryzm - utrudnia jego zrozumienie, a badacze skazani są na konieczność domniemań i interpretacji dostępnych informacji, które czasami mają wątpliwą wiarygodność.
Niniejsza praca koncentruje się na terroryzmie w Stanach Zjednoczonych w latach dziewięćdziesiątych. Stąd też przytoczono kilka opisów wybranych aktów terrorystycznych jakie miały miejsce w USA. Oczywiście jest to dowolny wybór, a w tym okresie w Stanach Zjednoczonych miały miejsce także inne akty terrorystyczne.
Ponadto opisując działania antyterrorystyczne skoncentrowano się na działaniach podejmowanych przez Stany Zjednoczone, takich jak między innymi działania militarne, polityczne, operacyjne.
Praca zawiera także rozdziały o charakterze ogólnym, w oderwaniu od terroryzmu związanego ze Stanami Zjednoczonymi. Mają one na celu przybliżenie i lepsze zrozumienie tej problematyki.
Te części pracy , które dotyczą problemu terroryzmu w ogólności, traktują o pojęciu terroryzmu (a w szczególności o trudnościach w ustaleniu tego pojęcia), a także o podziałach terroryzmu na różnorodne typy w zależności od przyjętego kryterium.
Jednym z głównych zamierzeń autora jest zwrócenie uwagi na relację: skuteczność działań antyterrorystycznych a wielkość nakładów na nie.

Rozdział I
Wprowadzenie do problematyki. Wybrane akty terrorystyczne na terytorium USA od 1993 roku

1. Pojęcie terroryzmu

Już od wielu lat międzynarodowe gremia polityczne próbują wypracować powszechnie uznaną definicję terroryzmu. Terroryzm jako zjawisko złożone i dynamiczne, nie poddaje się łatwemu zdefiniowaniu. Poszczególne przypadki mogą zaprzeczać pozornie wyczerpującym adekwatnym definicjom.
Do dnia dzisiejszego nie udało się wypracować jednej, powszechnie akceptowanej definicji tego pojęcia. Razem problemów w ustaleniu powszechnie akceptowanej definicji było zastosowanie analizy statystycznej na podstawie dziesiątek poszczególnych definicji. Polegała ona na tym, że ze 109 definicji naukowych autorytetów przedmiotu wybierano te elementy które najczęściej się powtarzały. I tak najczęściej występującym wyrazem było „przemoc (siła)”. Które występowało 83,5 % definicji, następnie słowo „polityczny” (jako atrybut) w 65 %, słowo „strach” w 51 %, następnie odpowiednio : „ groźby” – 47 %, „efekt psychologiczny i oczekiwane reakcje” – 41,5 %, „istnienie rozbieżności między celem i ofiarą” – 37,5 %, „działanie celowe, planowane, systematyczne, zorganizowane” – 32 %, „metody walki, strategii, taktyki” – 30,5 %.
Najczęściej przyjmowanym więc wyróżnikiem była więc przemoc. W pewnych przypadkach skuteczne może okazać się samo grożenie przemocą, niekoniecznie jej bezpośrednie jej bezpośrednie stosowanie. Z kolei przemocą nazywamy stosowanie fizycznego przymusu; planowe i celowe doprowadzenie do bezpośredniego dla zdrowia i życia ludzi oraz dla integralności obiektów fizycznych.
W literaturze przedmiotu przedstawione są także poglądy zgodnie z którymi definicje terroryzmu niekoniecznie muszą być oparte na przemocy, ale jej wyróżnikiem jest szeroko pojęty element zastraszenia. I tak Krzysztof Karolczak twierdzi że czyn terrorystyczny nie zawsze musi być związany ze stosowaniem przemocy lub groźbą jej użycia (nie jest ważne jakim sposobem następuje osiągnięcie końcowego efektu czyli wymuszenie określonego działania w kontekście politycznym). Czyn terrorystyczny, zdaniem tego autora, polega na stworzeniu sytuacji i zagrożenia, która sprzyja wyrażeniu postulatów politycznych i daje potencjalne gwarancje ich realizacji.
Powyższy pogląd na pojęcie terroryzmu w oderwaniu od przemocy jednak do rzadkich nie należy, na co także wskazuje wymieniona wyżej analiza statystyczna przeprowadzona w oparciu o ponad sto definicji terroryzmu opracowanych przez autorytety w tej dziedzinie. Ponadto gdyby przyjąć tę definicję to należało by zaliczyć do działań terrorystycznych np.: zwykły szantaż polityczny. Szantaż taki np. w postaci groźby wykorzystania kompromitujących danego polityka informacji z jego życia prywatnego – jako pozbawiony elementu przemocy, albo groźby jej użycia nie przystaje do najpowszechniej prezentowanych w literaturze definicji terroryzmu z zastosowaniem pojęcia przemoc.
Zdaniem Krzysztofa Karolczaka jako terroryzm należało by zdefiniować także palenie kukieł polityków bowiem zachowanie takie jest czynem, który poprzez zastraszenie dąży do wymuszenia określonego zachowania politycznego, a więc wyczerpuje znamiona czynu terrorystycznego. Ponadto autor ten poza wspomnianym wyżej szantażem politycznym, demonstracjami ulicznymi, pojęciem terroryzmu obejmuje też nieczyste rozgrywki polityczne (także takie które nie mają nic wspólnego z przemocą lub groźbą jej użycia jako przykład podaję tu aferę Oleksego z 1995 roku).
Jednak zdecydowana część autorów co zostało już wcześniej sygnalizowane, pojęcie terroryzmu nierozerwalnie łączy z pojęciem przemocy. Bez realnej lub potencjalnej (groźby, ostrzeżenia) przemocy nie można mówić o terroryzmie. Naturą terroryzmu jest właśnie generowanie grozy, realnej obawy o integralność fizyczną.
Drugim słowem, które najczęściej występowało przy statystycznej analizie 109 definicji o terroryzmie było wyróżnienie „polityczne”. Niektórzy autorzy twierdzą że określenie terroryzmu ma zawsze charakter polityczny. Inni autorzy obok terroryzmu politycznego wyróżniają jeszcze terroryzm wojenny i psychiczny.
Jeżeli przyjąć, za większością autorów, że terroryzm ma kontekst polityczny to należy uznać że najważniejsza jest motywacja sprawców i długoterminowy cel działalności. Jeżeli motywacja sprawców ma polityczne podłoże lub cel ich działalności ma polityczny kontekst to mamy do czynienia z terroryzmem. Z drugiej strony jeżeli pobudki lub cel działalności sprawców nie mają charakteru politycznego, to wtedy nie mamy do czynienia z terroryzmem ale np. z bandytyzmem. Ponadto próbując określić definicję terroryzmu należy ustalić które cele, działania, postępowania mają charakter polityczny. Cel polityczny to cel związany z władzą polityczną. Terroryzm zmierza do szeroko pojmowanej zmiany politycznej. Zmiana ta może dotyczyć zmianę ustroju. W tym przypadku działania takie mają charakter typowo polityczny, a niektórzy autorzy określają ten typ terroryzmu określają jako terroryzm rewolucyjny. Zmiana polityczna nie musi mieć jednak tak radykalnego charakteru. Może dotyczyć zmiany polityki rządu w jakiejś kwestii, zmiany elit politycznych bądź też zapobieżenie – wbrew naciskom takim zmianom. Ten typ terroryzmu niektórzy autorzy określają jako terroryzm subrewolucyjny.
Przytoczone wyżej stwierdzenie, że cel polityczny to cel związany z władzą polityczną, ma charakter ogólny i nieprecyzyjny. Z jednej strony wiele zjawisk, i zachowań, niewątpliwie zdefiniować możemy jako polityczne. Z drugiej strony występują także obszary które z całą pewnością nie mają charakteru politycznego. Po za tym istnieje duży obszar działań, zjawisk co do których zdefiniowanie jako polityczne lub niepolityczne jest tylko arbitralnym wyborem określonego obserwatora, co do tych zjawisk (można je określić że znajdują się w tak zwanej „szarej strefie”) trudno ustalić czy dane zjawisko zawiera w sobie wystarczający silny aspekt polityczny tak, że można je jako polityczne zdefiniować. Zależy to od rozmaitych warunków zewnętrznych takich jak system polityczny, system ekonomiczny, kultura polityczna. W systemach totalitarnych, mających tendencje do polityzacji niemal każdego aspektu życia społecznego, prawie każde zjawisko może być odczytane jako polityczne.
Trudność z ustaleniem pojęcia „polityczny” automatycznie przekłada się na trudność w ustaleniu pojęcia terroryzmu, które odwołuje się właśnie do kontekstu politycznego.
Dla przybliżenia pojęcia terroryzmu przydatne jest także wyjaśnienie pojęć terror oraz polityka terroru. W „Leksykonie Politologii” mianem terroru określa się sposób działania państwa, określona praktyka polityczna oparta na wykorzystaniu przez aparat państwowy różnorodnych form i metod stosowania przemocy łącznie z fizyczną eliminacja przeciwnika, której celem jest szerzenie grozy czy też strachu wśród członków społeczeństwa i wywołania w efekcie psychozy niepewności i zagubienia. Wydaje się jednak, iż cele te pozostają instrumentalnymi wobec innego zasadniczego, a mianowicie utrzymania się przy władzy grupy stosującej terror. Terror stosują m.in. państwa totalitarne jako część strategii zastraszania, likwidacji oporu oraz zmuszania społeczeństwa do bezwzględnego posłuszeństwa.
Z kolei polityka terroru jest to świadome stosowanie przez państwo poprzez jego wyspecjalizowane agendy na jego terytorium (ewentualnie na terytorium okupowanym) przemyślana i długofalowa taktyka mająca cele polityczne. Z jednej strony może być tak, że różnego rodzaju dyktatury czy też reżimy totalitarne nie stosują się do własnego porządku prawnego i wtedy polityka terroru może mieć charakter częściowo pozaprawny. W tym przypadku terror jest otwarcie stosowany przez państwo. Z drugiej strony terror może być jedynie inspirowany przez państwo. Z drugiej strony terror może być jedynie inspirowany przez państwo, które nie chce z różnych powodów stosować otwartej polityki terroru. Bywa też tak że obie te formy współwystępują. Przykładem może być Kosowo, gdzie państwową politykę terroru wspierał klasyczny masowy terror uzbrojonych bojówek. Z podobną sytuacją można się spotkać w niektórych państwach Ameryki Łacińskiej.
Według Małej Encyklopedii PWN mianem terroru określa się :
- strach, grozę
- stosowanie przemocy, okrutne krwawe rządy
Według Słownika Kopalińskiego terror to : strach, groza, trwoga, zastraszenie, prawo pięści, prawo miecza
Przykładem polityki terroru jest łamanie praw człowieka poprzez masowe aresztowania , tortury, egzekucje czy też wysiedlenia.
Terroryzm natomiast stanowi zjawisko odrębne od terroru i polityki terroru. Terroryzm stanowi bowiem pozaprawną zorganizowaną metodę działania opartą na usprawiedliwionej politycznie przemocy. Od polityki terroru odróżnia go brak brak masowego i jawnego działania oraz pozainstytucjalność (pozaprawność). Z uwagi na to, że terroryzm stosowany jest w sprzeczności z prawem wewnętrznym i międzynarodowym oraz że nie jest tak masowym zjawiskiem jak terror oznacza, że terroryści zmuszeni są do działania w sposób zakonspirowany.
Poza wyżej opisanymi pojęciami „terror” oraz „polityka terroru” dla zrozumienia terroryzmu warto przytoczyć definicje innych pojęć pozostających w związku z przedmiotem niniejszej pracy.
Departament Stanu USA przez pojęcie grupy terrorystycznej rozumie każdą grupę praktykującą lub posiadającą znaczną frakcję, która praktykuje terroryzm międzynarodowy. Rząd USA stosuje tę definicję grupy (organizacji) terrorystycznej – w celach statystycznych i analitycznych – od 1983 roku.
Obok organizacji terrorystycznych (mówimy o nich wtedy, gdy głównym bądź jedynym przedmiotem ich działalności jest praktykowanie terroryzmu) w literaturze wyróżnia się jeszcze organizacje stosujące terroryzm. Z tymi drugimi mamy do czynienia, gdy od czasu do czasu odwołują się do praktyk terrorystycznych, ale nie jest to głównym (bądź jedynym) przedmiotem ich działalności. Stopień wewnętrznego sformalizowania organizacji terrorystycznych może być różny. Od organizacji wysoce zorganizowanej i zdyscyplinowanej aż po organizacje tworzone do konkretnej sprawy (tworzone ad hoc).
Kolejnym pojęciem wiążącym się z terroryzmem jest pojęcie incydent terrorystyczny, według amerykańskiej instytucji FBI incydentem terrorystycznym jest akt przemocy lub wiarygodnego zagrożenia jej użyciem przeprowadzony z pogwałceniem prawa, którego głównym celem jest zastraszenie społeczeństwa lub rządu aby umożliwić realizację określonych celów politycznych (z tym, że celem politycznym może być jedynie demonstracja własnych przekonań politycznych).
Zamach terrorystyczny to z kolei taki incydent terrorystyczny, w którym zastosowano przemoc. Jest to więc pojęcie węższe niż incydent terrorystyczny, które oznacza także akty terrorystyczne wiążące się z samym zagrożeniem u życia przemocy bądź też z udaremnioną próbą zamachu.
Typowe metody terrorystyczne oznaczają między innymi zamachy samobójcze, stosowanie materiałów wybuchowych w celu pozbawienia życia ludzi w (przypadkowych lub określonych) albo dokonania zniszczeń materialnych, porwanie ludzi lub środków transportu, opanowanie strategicznych budynków branie zakładników a także grożenie wyżej wymienionymi praktykami.
Kampania terrorystyczna jest celową i zaplanowaną serią zamachów terrorystycznych przeprowadzonych przez dany podmiot zwykle w krótkim okresie czasu i na dużą skalę. Ma ona na celu maksymalne nasilenie poczucia zagrożenia (aby poczucie zagrożenia było na określonym terenie jak najpowszechniejsze i permanentne) lub demonstracje siły.

2. Akty terroryzmu wewnętrznego

19 kwietnia 1995 roku potężna eksplozja wstrząsnęła Federalnym Budynkiem Alfreda P. Murraha w Oklahoma City. Zginęło 168 osób, w tym 19 dzieci.
Początkowo o ten zamach terrorystyczny podejrzewano terrorystów islamskich, jednak prawda była inna i jednocześnie szokująca dla amerykańskiego społeczeństwa. Sprawcą zamachu okazał się bowiem młody Amerykanin Timothy McVeigh, 29 – letni, były sierżant armii amerykańskiej .
Atak na Oklahoma City spowodował upadek mitu o jedności Ameryki. Amerykanie z trwogą i zdumieniem przekonali się, że istnienie trwałych zasad współżycia społecznego, które różnią Stany Zjednoczone od szarpanych politycznymi konfliktami regionów świata, być może nie jest już aktualne.
Bezpośrednią motywacją ataku przeprowadzonego w Oklahoma City w drugą rocznicę tragedii w Waco było pragnienie zemsty za tamte wydarzenia. 19 kwietnia 1993 roku w miejscowości Waco śmierć poniosło 76 członków tzw. Gałęzi Dawidowej (radykalnej sekty religijnej, której przewodził charyzmatyczny „guru” David Koresh) w wyniku nieudanej i niepotrzebnej interwencji sił federalnych. Władze federalne uznały wtedy, że członkowie sekty zgromadzili wielkie ilości nielegalnej broni. Przystąpiono do masowego szturmu, w czasie którego używano nawet czołgów. Znaczna część społeczeństwa amerykańskiego odebrała tragedię w Waco jako skutek nadmiernie rozbudowanych kompetencji rządu federalnego.
Postawa Timothiego Mc Veigha wpisuje się w nurt amerykańskiej skrajnej prawicy manifestującej swą niechęć do rządu federalnego.
Tego typu prawicowe grupy zostały pod koniec lat osiemdziesiątych rozbite lub znacznie osłabione, jednak z uwagi na silnie zakorzenioną w Stanach Zjednoczonych ochronę wolności słowa i religii władze miały trudności ze ściganiem tego typu ekstremistów.
Jednak po przełamaniu tego kryzysu, począwszy od 1992 roku rozszerzały się wpływy zbrojnych grup skrajnej prawicy. Przyczyną tego procesu był upadek ZSRR i zniknięcie tym samym największego zagrożenia. Wielu Amerykanów zaczęło wówczas myśleć o powrocie do tradycyjnego izolacjonizmu, a główny komunistyczny wróg został zastąpiony wrogiem w postaci federalnej administracji (która to jest gotowa zdaniem ekstremistów sprzedać wolność i niepodległość Ameryki). Na rozwój ugrupowań ekstremistycznych skrajnej prawicy wpływ – poza wcześniej wspomnianą nieudaną interwencją służb federalnych w Waco w 1993 roku – miały takie wydarzenia jak zamieszki rasowe w Los Angeles oraz niefortunna interwencja sił federalnych w Ruby Ridge (stan Idaho), na skutek którego zginęła żona i syn białego separatysty R. Weavera, oskarżonego o handel nielegalnie przerobioną bronią. Powyższe wydarzenia utwierdziły wielu Amerykanów w przekonaniu o coraz większej władzy administracji federalnej zagrażającej wolności poszczególnych obywateli. To z kolei ułatwiło rekrutację grupom skrajnej prawicy.
W październiku 1992 roku zwołano w Estes Park (Kolorado) konwencję rozmaitych ruchów prawicowych i religijnych, od neonazistów, sympatyków chrześcijańskiej Tożsamości, członków KKK i Passe Comunitatus, przez członków ruchów broniących prawa do posiadania broni, aż po radykalnych antyaborcjonistów.
Najważniejszym przykładem tego typu grupy są tzw. Narody Aryjskie – jedna z najgroźniejszych grup skrajnej prawicy w Stanach Zjednoczonych utworzona w 1974 roku. Charakteryzował ją skrajny separatyzm (wyrażający się między innymi chęcią utworzenia „białej ojczyzny” w pięciu stanach północnozachodnich), rasizm, antysemityzm oraz paranoiczna wizja rządu USA jako Syjonistycznego Rządu Okupacyjnego. Szczególnie groźny był odłam radykalny tej organizacji tzw. „Porządek” (The Order).
Natomiast począwszy od 1993 roku nastąpił ogromny wzrost liczby paramilitarnych ugrupowań, tzw. milicji i wzrost liczby ich członków (ogółem kilkadziesiąt tysięcy osób w całych Stanach Zjednoczonych). Zdecydowana większość milicji nie stosuje przemocy, ani też nie nawołuje do jej stosowania. Jednak są pewne grupy uciekające się do terroryzmu takie jak na przykład Militia of Montana, West Wirginia Montain Militia, Viper Militia z Arizony i inne. Mają one płynne struktury, funkcjonują w myśl zasady „oporu bez przywództwa” sformułowanej we wcześniej wspomnianej konwencji z Estes Park.
W ten sam nurt amerykańskiej skrajnej prawicy wpisuje się także działalność ekstremistycznych grup antyaborcyjnych. Grupy te są najczęściej (chociaż nie zawsze) powiązane z ruchami „patriotów” organizacyjnie, strukturalnie lub ideowo.
Konflikt na tle aborcji tlił się w amerykańskim społeczeństwie co najmniej od roku 1973, kiedy to Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych wydał orzeczenie, że „prawa stanowione nie mogą zabronić kobiecie prawa do aborcji w czasie pierwszych trzech miesięcy ciąży” .
W marcu 1993 roku M.F. Grifin zamordował lekarza dokonującego aborcji w klinice na Florydzie.
W końcu grudnia 1994 roku policja w Wirginii aresztowała 22 letniego J. Salvi, który zamordował dwie kobiety i ranił 5 innych osób w dwóch klinikach aborcyjnych w Masschusetts. Prezydent Bill Clinton określił ten akt mianem „terroryzmu wewnętrznego” .
W styczniu 1997 roku doszło do zamachu bombowego na klinikę aborcyjną w Atlancie i dwukrotnego ataku na klinikę w Tulsie w stanie Oklahoma. Natomiast w 24 rocznicę wydania przez Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych, wspomnianego wyżej, orzeczenia legalizującego aborcję doszło do wybuchu w pobliżu kliniki planowania rodziny w Waszyngtonie. Do ataków tych przyznała się organizacja religijnych fundamentalistów – Armia Boga. Organizacja ta wysłała do prasy list, w którym „zapowiedziała kolejne ataki przeciwko klinikom aborcyjnym i homoseksualistom oraz zagroziła rozpętaniem totalnej wojny przeciwko rządom federalnym” .
70 – stronicowy poradnik tej organizacji (która nie jest organizacją jednolitą, a raczej luźnym związkiem terrorystów stosującym przemoc przeciwko klinkom aborcyjnym) znaleziono u wielu osób oskarżonych o akty terrorystyczne przeciwko lekarzom lub klinikom aborcyjnym w całych Stanach Zjednoczonych. Poradnik ten opisuje sposoby konstruowania bomb, używanie zapalników czasowych, blokowania alarmów elektronicznych, usuwania odcisków palców itp .
Co trzecia klinika, w której w Stanach Zjednoczonych wykonuje się aborcję, spotyka się z groźbami, próbami podpaleń oraz przypadkami pobicia pracowników lub zastraszania klientów. W latach 1993 - 1995 bomby wybuchły w 15 klinikach.
Opisane wyżej działania ruchu skrajnej prawicy zdaniem badaczy w perspektywie krótko i średnioterminowej wydają się największym zagrożeniem w USA. W szczególności te spośród nich, które są inspirowane rasistowską ideologią Chrześcijańskiej Tożsamości. Ruchy tego typu, działając w oparciu o strategię „oporu bez przywódców” mają spore szanse na odniesienie sukcesu w zakresie destabilizacji wewnętrznej sytuacji politycznej i nagłośnienia swych dążeń .

3. Akty terroryzmu międzynarodowego

26 lutego 1993 roku potężna eksplozja wstrząsnęła budynkiem Word Trade Center w Nowym Jorku. Zginęło 6 osób, a ponad tysiąc zostało rannych. Straty ekonomiczne przekroczyły 600 mln dolarów. Eksplozja wyrwała dziurę w podziemnym garażu o średnicy 30 na 30 metrów i wypełniła dymem 110 pięter. Wszystkie ofiary śmiertelne stanowili Amerykanie.
Federalne Biuro Śledcze (FBI) po przeprowadzeniu żmudnego śledztwa, w trakcie którego z policją współpracował jeden z potencjalnych terrorystów palestyński emigrant Selemich, zatrzymało islamskich sprawców zamachu i ich duchowego przywódcę, inspiratora podłożenia ładunku wybuchowego – szejka Omara Abdel Rahmana. Następnym celem terrorystów - jak ujawniło śledztwo – miała być siedziba Organizacji Narodów Zjednoczonych.
W styczniu 1995 roku w czasie procesu organizatora zamachu na World Trade Center, szejka Omara Abdela Rahmana amerykański prokurator federalny stwierdził: „To jest akt wojny (case of war). Wrogiem w tej wojnie były Stany Zjednoczone. Polem bitewnym tej wojny były ulice, budynki, tunele Nowego Jorku. Bronią były samochody – pułapki i bomby domowej roboty. Sprawa nie dotyczy religii ani wielkich spraw współczesności. Jest to prosty przypadek ludzi, którzy planowali wojnę miejskiego terroryzmu” .
Natomiast na procesie czterech osób związanych z zamachem (skazano ich na kary dożywotniego pozbawienia wolności), sędzia stwierdził: „chodziło o przewrócenie dwóch 110 – piętrowych wież WTC, symbolu amerykańskiego bogactwa i doprowadzenie do śmierci dziesiątek tysięcy ludzi”. Dalsze wydarzenia mające miejsce w 8 lat od pierwszego zamachu na World Trade Center pokazały, że słowa sędziego okazały się prorocze .
Zamach na World Trade Center z 1993roku stanowi przykład „nowoczesnego” modelu działania terrorystów pod istotnymi względami odmiennego niż „model klasyczny”.
Atak został bowiem przeprowadzony przez niejednorodną grupę „indywidualnych komórek”, które były luźno kontrolowane z Bliskiego Wschodu. Atak z 1993 roku był związany z działaniami małych grup fanatycznych islamistów, którzy dokonują indywidualnych aktów przemocy w nadziei ustanowienia ogólnoświatowego porządku opartego na prawie i wierzeniach islamskich .
Na konferencji pod tytułem „Terroryzm: przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, która odbyła się na Uniwersytecie w Chicago w 1995 roku, eksperci opisywali nową organizację grup terrorystycznych jako ugrupowań ad hoc. Nowy model zorganizowania grup terrorystycznych polega na znacznie bardziej zdecentralizowanym podejściu do planowania i działań terrorystycznych. Zakłada on montowanie grup terrorystycznych w celu przeprowadzenia określonego ataku, a następnie szybkie rozwiązanie ich i powrót terrorystów do aktualnych krajów pobytu lub miejsc schronienia.
Poza tym cechą charakterystyczną tych nowych grup terrorystycznych jest to, że często nie biorą one na siebie odpowiedzialności za swoje czyny, albo przyjmują odpowiedzialność za działania innych grup. Ten nowy sposób prowadzenia działalności terrorystycznej komplikuje po pierwsze identyfikację terrorystów po dokonaniu zamachu terrorystycznego, a po drugie utrudnia proces infiltracji tych grup terrorystycznych jako płynnych i pozbawionych jasno zdefiniowanych struktur organizacyjnych .
Atak z 1993 roku na World Trade Center wywołał w społeczeństwie amerykańskim szok. Amerykanie bowiem przez całe dziesięciolecia żyli w przekonaniu, że w swoim kraju są bezpieczni od groźby międzynarodowego terroryzmu. Atak ten zmienił poziom społecznego poczucia zagrożenia, w czym zapewne swoją rolę odegrały także media. Społeczeństwo amerykańskie zakładało, że może być atakowane poza granicami Stanów Zjednoczonych, ale na terytorium USA atak na taką skalę jak w 1993 roku wydawał się niemożliwy.
Atak na WTC z 1993 roku wpłynął także na politykę amerykańskiej administracji. Prezydent Bill Clinton nie miał wyboru, musiał uznać walkę z terroryzmem za priorytet swojej polityki. Terroryzm znów stał się „tematem numer jeden”. W licznych oficjalnych dokumentach i wypowiedziach Clinton podkreślał wagę terroryzmu międzynarodowego, często wymieniając go na pierwszym miejscu wśród innych zagrożeń, takich jak przemyt narkotyków, zanieczyszczenie środowiska, czy też kryzys demograficzny.
11 września 2001 roku miał miejsce największy pod względem liczby ofiar atak terrorystyczny w historii świata.
Tego dnia cztery grupy terrorystów (łącznie 19 osób) porwały cztery samoloty pasażerskie. Dwa z nich uderzyły w wieżowce WTC, trzeci w budynek Pentagonu w Waszyngtonie, natomiast w czwartym samolocie pasażerowie, dzięki telefonom komórkowym, zorientowali się w sytuacji. W wyniku bójki, jaka wywiązała się z terrorystami samolot rozbił się w Pennsylwanii. Nikt nie przeżył tej katastrofy. Czwarty samolot przeznaczony był najprawdopodobniej na rozbicie o Biały Dom lub Kapitol w Waszyngtonie .
Od 1968 roku zanotowano 10000 aktów międzynarodowego terroryzmu, ale do ataku na World Trade Center tylko 14 z nich pochłonęło więcej niż 100 ludzi. Łączna liczba ofiar z ataku z 11 września 2001 roku wynosi około 3000. Atak z 11 września wkomponowuje się w ogólną tendencję międzynarodowego terroryzmu, a mianowicie spadek liczby poszczególnych ataków i wzrost liczby ofiar danego ataku terrorystycznego.
Terrorystom trudno było pokonać pułap kilkuset ofiar w określonym zamachu. Stąd też upowszechniła się opinia, że w końcu terroryści sięgną po broń masowego rażenia (biologiczną, chemiczną, a nawet atomową). Jednak atak z 11 września jakby zadał kłam tej opinii dowodząc, że możliwe jest uśmiercenie kilku tysięcy osób pod warunkiem skoordynowania ataków. Skoordynowane ataki na kilka obiektów nie są jednak niczym nowym w historii. Jako przykład tego typu akcji można podać jednoczesny atak na ambasady amerykańskie w Kenii i Tanzanii w 1998 roku, umieszczenie bomby przez palestyńskich terrorystów w dwóch samolotach linii lotniczych Pan Am, czy też próbę porwania i zniszczenia 12 samolotów na Filipinach w 1994 roku, przez ludzi Ramizi Yousefa .
Skoordynowane ataki dają terrorystom szansę osiągnąć wyższy poziom przemocy, postrzega się je jako wielki wyczyn oraz demonstrację umiejętności organizacyjnych. Ataki z 11 września musiały być doskonale skoordynowane i dokonane w krótkich odstępach czasu, w przeciwnym bowiem razie obsługa naziemna szybko zorientowałaby się w sytuacji, wzmocniła ochronę lotnisk oraz wstrzymała starty. Wstrzymanie startów samolotów pasażerskich faktycznie nastąpiło, ale okazało się być zastosowanym zbyt późno. Ponadto – gdyby ataki nie były skoordynowane i dokonane w zbyt długich odstępach czasu – myśliwce armii amerykańskiej z pewnością zestrzeliły by samoloty przed osiągnięciem przez nie celu.
Do sterroryzowania pasażerów samolotów potrzebna była terrorystom broń. Jedna z wersji zakłada, że współpracujący z terrorystami personel na lotnisku wcześniej ukrył broń w samolocie bądź też podał ją po przejściu przez nich kontroli osobistej. Druga z wersji zakłada, że terroryści posługiwali się plastikowymi nożami (można je było wnieść) oraz grozili, że na pokładzie znajduje się bomba .
Wszystkie cztery zespoły terrorystów z pewnością były w stałym kontakcie, tak aby ataki mogły być odwołane praktycznie w ostatniej chwili. Aby całość akcji się powiodła potrzebna była ładna pogoda zarówno w Nowym Jorku jak i w Waszyngtonie, bowiem w przeciwnym razie cele mogłyby zostać zasłonięte przez chmury lub mgłę.
Zamachy z 11 września wyróżnia ponadto charakter zamachowców – samobójców. Do zamachu twierdzono bowiem, że zamachowcy – samobójcy są jak gdyby rodzajem pocisków sterowanych, które trzeba kontrolować aż do końca akcji. W związku z tym takie samobójcze ataki wyprowadza się w bezpośredniej bliskości celu. Bez wsparcia psychologicznego dla takich ludzi ich determinacja szybko gaśnie. Jednak zamachy z 11 września nie potwierdziły tej opinii. Większość zamachowców bowiem mieszkała w USA od co najmniej kilku miesięcy. Na pozór normalnie funkcjonowali w społeczeństwie. Mieli wiele czasu i okazji aby się wycofać, a jednak tego nie zrobili. Nie ma dotychczas żadnych informacji aby ktokolwiek się wycofał ze spisku .
Po drugie, o ile typowym zamachowcem – samobójcą z Bliskiego Wschodu jest ubogi, słabo wykształcony, młody (między 20 a 30 lat) to zamachowiec z 11 września jest lepiej wykształcony, starszy i bardziej dojrzały. Charakter tych zamachów stoi także w pewnej sprzeczności w przedstawionym w literaturze poglądem, że wraz z dojrzałością, wykształceniem i poprawą warunków życia idzie zmniejszenie skłonności samobójczych. Wobec powyższego postuluje się w literaturze aby dotychczasowe ( przed zamachami z 11 września) pojęcie zamachowca – samobójcy przedefiniować. Ponadto wydaje się prawdopodobne, że spośród 19 zamachowców aż 13 nie zdawało sobie sprawy z tego, że biorą udział w samobójczej misji. Uzasadnieniem tej hipotezy jest okoliczność, że znaleziono tylko 6 listów pożegnalnych. Być może pozostali terroryści byli przekonani, że tylko mają porwać samoloty .

4. Działalność terrorystyczna Theodora Kaczyńskiego „Unobombera”

Przykładem zupełnie innej (inaczej motywowanej) działalności terrorystycznej jest działalność Theodora Kaczyńskiego popularnie zwanego „Unobomberem”.
Ten były profesor matematyki na Harwardzie był przekonany o potrzebie zerwania z technologiczną ścieżką rozwoju, bowiem w jego mniemaniu było ono źródłem nieszczęścia i cierpień ludzkości. Theodor Kaczyński postulował „powrót do natury”.
W związku z powyższym uważał, że ludzie nauki, pracownicy akademiccy i biznesmeni są szczególnie odpowiedzialni za plagi współczesnego świata związane z jego technologicznym rozwojem .
Jego działalność terrorystyczna polegała na wysyłaniu listów – pułapek do pracowników akademickich i biznesmenów. W latach 1978 – 1996 wysłał łącznie 29 tego typu listów w wyniku czego śmierć poniosły 3 osoby a 23 zostały ranne .
Theodor Kaczyński został aresztowany latem 1996 roku, a w 1998 roku skazano go na cztery kary dożywotniego pozbawienia wolności i jedną karę trzydziestu lat pozbawienia wolności.
Działalność terrorystyczna „Unobombera” wskazuje jak przy zastosowaniu niewielkich nakładów terrorysta może uzyskać imponujące efekty. I tak na przykład po ogłoszeniu przez niego, że zamierza wysadzić samolot startujący z Zachodniego Wybrzeża Stanów Zjednoczonych wybuchła panika, lotniska zostały sparaliżowane, a wysłanie przesyłek wstrzymane. Poczta Amerykańska wprowadziła – ze względu na działalność Theodora Kaczyńskiego – bardzo kosztowny system zabezpieczeń polegających na prześwietlaniu przesyłek pocztowych .

Rozdział II
Klasyfikacja terroryzmu

Jednym z podstawowych podziałów terroryzmu jest podział na terroryzm międzynarodowy i wewnętrzny.
Według Departamentu Stanu USA terroryzm międzynarodowy to terroryzm angażujący obywateli lub terytorium więcej niż jednego kraju. Natomiast terroryzm wewnętrzny angażuje obywateli i terytorium jednego państwa.
Z kolei wg amerykańskiego federalnego biura śledczego „terroryzm międzynarodowy jest to bezprawne użycie siły lub przemocy popełnione poprzez grupę lub jednostki, które mają powiązania z organizowanymi siłami lub których działalność przekracza granice państwowe, skierowane przeciwko osobom bądź własności w celu zastraszenia lub wymuszenia dokonanego na rządzie, ludności cywilnej lub jakiejkolwiek jej części, z zamiarem osiągnięcia celów politycznych lub społecznych”. Natomiast terroryzm wewnętrzny – wg FBI – „obejmuje grupy lub jednostki bazujące lub działające w całości na terytorium USA i Puerto Rico bez zagranicznej orientacji i których czyny wymierzone są w populację lub rząd USA” .
Na tle powyższego podziału na terroryzm międzynarodowy i wewnętrzny rysują się pewne problemy z definiowaniem poszczególnych aktów terrorystycznych jako międzynarodowych czy też wewnętrznych.
Po pierwsze mogą wystąpić rozbieżności w rozumieniu pojęcia „działalność przekraczająca granice państwowe”. Czy stanowi takie „przekroczenie granic” atakowanie obywateli kraju innego niż sprawca przebywających na terenie kraju którego obywatelem jest sprawca? Czy atak na amerykańskich turystów przebywających w państwie którego obywatelem jest terrorysta jest aktem terroryzmu międzynarodowego czy też wewnętrznego?
Po drugie mogą też wystąpić wątpliwości interpretacji wyrażeń „angażowanie” (zawartego w definicji Departamentu Stanu USA) oraz powiązanie z siłami zagranicznymi (zawartego w definicji amerykańskiego Federalnego Biura Śledczego). Przykładowo działalność terrorystyczna IRA w Irlandii Północnej, jako wymierzona przeciwko obywatelom kraju którego obywatelem także jest sprawca i dokonywana na terenie tego kraju nie przekracza granic państwowych – posiada więc cechy terroryzmu wewnętrznego. Z drugiej jednak strony działalność ta jest finansowo wspierana przez obywateli USA irlandzkiego pochodzenia, natomiast militarnie przez rząd Libii. W tym więc aspekcie możemy mówić o terroryzmie międzynarodowym z uwagi na „pewne powiązania z zagranicznymi siłami” (definicja FBI) czy też „angażowanie” obywateli innych państw (definicja Departamentu Stanu USA) .
Ze względu na trudności w zdefiniowaniu terroryzmu (tak jak to ilustruje wyżej przytoczony przykład IRA) jako międzynarodowy czy też wewnętrzny w literaturze przedmiotu wprowadza się pojęcie terroryzmu wewnętrznego sponsorowanego międzynarodowo. O takim terroryzmie mówimy wtedy, gdy występuje mniej lub bardziej istotne wsparcie zewnętrzne (ze strony obcego państwa lub grupy), mimo tego że konflikt ma charakter wewnętrzny i są spełnione kryteria terroryzmu wewnętrznego (w rozumieniu wyżej opisanym). Istotnym wyróżnieniem tego terroryzmu jest jednak to, że mimo jakiegoś wsparcia podmiot zewnętrzny nie ma żadnego wpływu na decyzje danej grupy terrorystycznej. Wsparcie udzielone przez dany podmiot może mieć różny charakter od finansowego poprzez militarnego aż po ideologiczny .
Kolejnym podziałem terroryzmu jest podział na terroryzm państwowy i sponsorowany.
O terroryzmie państwowym mówimy wtedy gdy :
a) państwa stosują terroryzm bezpośrednio, tzn. akty terrorystyczne są przeprowadzone przez funkcjonariuszy państwowych
b) państwa stosują terroryzm pośrednio posiłkując się w tym przypadku grupami tworzonymi ad hoc. Akty terrorystyczne przeprowadzone są przez celowo wynajętych ludzi, którzy jednak nie są (w przeciwieństwie do pierwszego wariantu) funkcjonariuszami państwowymi.

W nawiązaniu do wcześniej przedstawionego podziału na terroryzm międzynarodowy i wewnętrzny, wyróżniamy także w ramach terroryzmu państwowego – terroryzm państwowy międzynarodowy i terroryzm państwowy wewnętrzny.
Ten ostatni typ terroryzmu stosowany jest przez państwo i skierowany przeciwko własnym obywatelom na własnym terytorium. Ma on na celu najczęściej zastraszenie lub usunięcie osób postrzeganych jako wrogowie polityczni.
Natomiast terroryzm państwowy międzynarodowy to terroryzm angażujący terytorium lub ludność więcej niż jednego państwa.
Terroryzm sponsorowany występuje w dwóch odmianach . Po pierwsze państwa zlecają działania i kontrolują organizacje terrorystyczne. W takim przypadku autonomia danej organizacji terrorystycznej – wobec kontroli określonego państwa – jest w znacznym stopniu ograniczona. Organizacje te są uzależnione od wsparcia (finansowego, militarnego, ideologicznego) danego państwa.
Drugi wariant terroryzmu sponsorowanego polega na tym, że państwa wspierają organizacje terrorystyczne, ale ich nie kontrolują. Autonomia działań takich organizacji nie jest ograniczona, więc decyzje pozostają w ich gestii. Wsparcie ze strony państw uzasadnione jest albo ideologicznie albo jedynie taktycznie bowiem w uznaniu państwa działanie danej organizacji jest dla niego korzystne.
W literaturze przedmiotu dotyczącej terroryzmu wyróżnia się także pojęcie „guerrilla”. Guerrilla oznacza partyzantkę.
Według Samuela Huntingtona „ guerrilla jest formą działań wojennych poprzez które strona strategicznie słabsza przejmuje ofensywę taktyczną w wybranych formach, miejscach i czasie. Guerrilla jest bronią słabszych.”
Guerrilla jest związana ze stosowaniem wobec regularnych sił zbrojnych, sił bezpieczeństwa i zorganizowanych bojówek, a także establishmentu w celach politycznych. Partyzanci (inaczej niż terroryści) nie uderzają celowo w cywilów po to aby wymusić ustępstwa ze strony rządu.
Cele do których zmierza guerrilla są celami typowo wojskowymi. Partyzanci zmierzają do wyparcia przeciwnika i przejęcia określonego terytorium, ustanowienia własnej administracji, utrzymania się na danym terytorium i prowadzenie niezakłóconej działalności politycznej .
Mimo powyższego, rozróżnienie między działalnością terrorystyczną a guerrillą nie zawsze jest proste. Bywają bowiem takie organizacje które stosują obie metody walki tzn. jednocześnie wojenną partyzancką i klasyczny terroryzm. Przykładem takiej organizacji może być tamilska LTTE.
W przeciwieństwie do partyzantów bazy terrorystów są całkowicie utajnione (wyjąwszy przypadek gdy znajdują się na terytorium wspierającego je państwa). Terroryści zmuszeni są natomiast do działania w zakonspirowanych grupach bez szans na podporządkowanie sobie określonego terytorium .
Jeszcze jednym z możliwych podziałów terroryzmu jest podział w oparciu i kryterium zobiektywizowanej oceny zamierzeń strategicznych. Na podstawie tego kryterium wyróżniamy:
a) terroryzm sprawczy bezpośredni, gdy grupa dąży do obalenia systemu politycznego dysponując określonymi zasobami materialnymi i ludzkimi, które czynią prawdopodobnym osiągnięcie tego celu. Przykładem może być Front Wyzwolenia Narodowego im. Sandino w Nikaragui;
b) terroryzm sprawczy pośredni, gdy grupa nie ma zamiaru przejąć władzy a jedynie próbuje wymusić określone zmiany. Dość często jej liderzy wykorzystują różnorodne metody oddziaływania na opinie publiczną oraz decydentów i to niekoniecznie oparte na stosowaniu przymusu (np. akcje propagandowe, wykorzystanie pośrednictwa legalnie funkcjonujących organizacji) ;
c) hołdowanie zasadzie „propagandy przez czyn”. Ugrupowania mają minimalne szanse na zmianę układu politycznego i chodzi im jedynie o swoisty przekaz informacji czy też zaprezentowania przesłania, że istnieje określona opcja ideowa i podobnie myślący mogący się przyłączyć czy wyrazić swe poparcie. Przykładem mogą być grupy anarchistyczne.
Włoski profesor Ferrante Pierantoni, specjalista w zakresie obrony cywilnej dokonał następującego podziału nowego terroryzmu na świecie:
a) ekoterroryzm – działa w imię populistycznych haseł ratowania ziemi przed obecnością na jej powierzchni obiektów i urządzeń, które mogą zagrażać ekologii (np. elektrownie atomowe, platformy wydobywcze ropy naftowej, magazyny paliw płynnych itp). Przykładem działań z tego nurtu terroryzmu może być wykolejenie w styczniu 1995 roku w Niemczech, pociągu wiozącego paliwo jądrowe na trasie Hannover – Hamburg (katastrofa tej jednostki nie spowodowała wycieku przewożonego paliwa);
b) terroryzm informatyczny – jest to forma terroryzmu związana z ogromną rolą jaką odgrywa we współczesnym świecie informatyka. Polega na włamywaniu się do komputerowych baz danych, wprowadzaniu do programów komputerowych zakłóceń i wirusów w celu wywołania chaosu i dezinformacji. Akty terrorystyczne tego typu mogą stać się przyczyną katastrof lotniczych i kolejowych o wielkich rozmiarach, a także sparaliżować systemy łączności systemów bankowych czy też systemów obronnych (w tym także systemów obronnych które kontrolują i sterują bronią masowego rażenia);
c) zdegenerowana partyzantka – występuje w krajach Trzeciego Świata, w których hasła wyzwolenia społecznego i narodowego są szczególnie nośne. Pod płaszczykiem działalności narodowowyzwoleńczej organizacje te współdziałają z grupami przestępczymi lub stanowią ich zbrojne ramię. Zajmują się handlem narkotykami, żywym towarem, ochroną przywódców organizacji przestępczych;
d) partyzantka miejska (gangi miejskie) – funkcjonuje w dużych miastach, tzw. betonowych dżunglach jakimi są miasta powyżej jednego miliona mieszkańców. Gangi te działają na obszarach miejskich, nad którymi władza utraciła kontrolę i jest wobec nich praktycznie bezradna. Taka sytuacja ma na przykład miejsce w Karaczi czy Rio de Janeiro. Gangi miejskie zagrażają centrom handlowym, finansowym czy też lotniskom międzynarodowym;
e) terroryzm mgławicowy – stanowi całkowicie nową postać terroryzmu. Nie ma bowiem żadnych form organizacyjnych czy też hierarchii. Organizacje terrorystyczne tworzą niewielkie grupy, formowane doraźnie w celu wykonywania określonego zadania. Przykładem na terroryzm mgławicowy może być grupa która dokonała zamachu na World Trade Center w 1993 roku;
f) mafia – zchierarchizowane i doskonale zorganizowane grupy przestępcze, dysponujące potężnymi środkami finansowymi oraz licznymi uzbrojonymi grupami wykonawczymi. Mają powiązanie z metropoliami światowymi, w których zakładają swoje bazy wypadowe i werbunkowe. Najbardziej rozwinięte są w krajach o niestabilnym układzie społeczno – politycznym (Afryka, Ameryka Południowa, Bliski Wschód);
g) terroryzm chaotyczny – jest to działalność grup, których członków łączy wspólnota, religia, lub narodowość lub wszystkie te czynniki jednocześnie. Takie formy terroryzmu występują ze szczególnym natężeniem w byłej Jugosławii, na Kaukazie oraz w azjatyckiej części byłego ZSRR. Grupy te czerpią zyski z handlu bronią i narkotykami
h) zorganizowana przestępczość – występuje w tzw. szarych rejonach (Meksyk, Peru, Turcja, Chiny, Kolumbia, Birma). Na części terytoriów tych krajów całkowicie włada ta forma terroryzmu, wprowadzając nawet swoją administrację
i) terroryzm religijny - stanowi ostatnio bardzo duże zagrożenie dla bezpieczeństwa. Wzrost aktywności organizacji terrorystycznych działających z pobudek religijnych był wiązany ze zbliżaniem się końca drugiego tysiąclecia. Organizacje takie są wyjątkowo niebezpieczne, ponieważ ich członkowie działają w sposób fanatyczny z determinacją większą niż przestępcy. Na przykład w 1994 roku sekta o nazwie „Przetrwanie Świata” usiłowała zatruć wodociąg zaopatrujący w wodę Waszyngton i Chicago. Policja odnalazła 120 cyjanku przygotowanego do tego celu.
Z kolei według kryterium głównego czynnika, wokół którego powstaje konflikt objawiający się aktami terrorystycznymi, można wyróżnić:
a) terroryzm nacjonalistyczny (etniczny, rasowy)
b) terroryzm religijny:
- trwały konflikt religijny
- terroryzm sekt religijnych o celach politycznych
c) terroryzm nacjonalistyczno – religijny
d) terroryzm „czystej ideologii”
- terroryzm lewacki
- terroryzm skrajnej prawicy
e) terroryzm uzasadniony innymi względami doktrynalnymi i światopoglądowymi (terroryzm parapolityczny)
Oczywiście powyższy podział terroryzmu ma znaczenie czysto umowne. W poszczególnych bowiem wypadkach trudno dany konflikt, organizację czy incydent zakwalifikować pod określony wyżej typ terroryzmu. Jest to skutkiem tego, że przyczyny konfliktów są czasami niejednoznaczne i wielopłaszczyznowe, w związku z czym mamy do czynienia z zespołem przyczyn danych aktów terrorystycznych spośród których trydno wydobyć przyczynę o charakterze dominującym.
Pierwszy z wymienionych typów terroryzmu, czyli terroryzm nacjonalistyczny, odnosi się do organizacji terrorystycznych , które walczą o uzyskanie niepodległości lub autonomii dla narodu (grupy narodowościowej lub etnicznej), z którego się wywodzą, względnie o przyłączenie części terytorium danego państwa do terytorium innego państwa. Konflikty tego rodzaju są najczęściej bardzo trwałe, gdyż chęć zdobycia własnego terytorium jest dla danej organizacji sprawą zasadniczą, a przy tym dana strona konfliktu walcząca o własne terytorium przejawia niską racjonalną ocenę sytuacji, co skutkuje znikomą wolą do zawierania koniecznych kompromisów.
Przykładem terroryzmu nacjonalistycznego są separatyści baskijscy, kurdyjscy czy też korsykańscy. Mimo tego, że Partia Pracy Kurdystanu jest ugrupowaniem lewackim, to jednak jej działalność należy zaliczyć do terroryzmu nacjonalistycznego. Głównym jej bowiem celem jest wymuszenie na władzach Turcji uznania autonomii lub niepodległości Kurdystanu, natomiast czynnik ideologiczny (lewacki) ma raczej znaczenie taktyczne .
Drugi rodzaj terroryzmu, czyli terroryzm religijny, można podzielić na tradycyjnie rozumiany ekstremizm religijny (mający charakter trwały) oraz terroryzm sekt religijnych o celach politycznych. W pierwszym przypadku członkami organizacji terrorystycznych są najczęściej ekstremiści religijni, którzy dążą do zaprowadzenia w swym kraju „porządku” opartego na dogmatach religijnych. Zmierzają do zaprowadzenia w swym państwie (ewentualnie w regionie i na całym świecie) systemu teokratycznego. Największą grupę organizacji, które można zaliczyć do organizacji tego typu są organizacje islamskich fundamentalistów (np. algierska GIA, egipska Grupa Islamska). Można jednak znaleźć przykłady organizacji inspirowane inną religią niż islam. Przykładem może być działalność hinduistycznych bojówek powiązanych z partią Bharatija Dżanata albo działalność grup chrześcijańskich grup integrystów amerykańskich.
Natomiast jeżeli chodzi o drugą odmianę terroryzmu religijnego, czyli terroryzm sekt religijnych o celach politycznych, to może się on rozprzestrzenić z uwagi na coraz szybszy rozwój technologiczno – cywilizacyjny powodujący określone skutki społeczne. Przykładem organizacji tego typu jest japońska organizacja Aum Shiuri Kyo .
Trzeci rodzaj terroryzmu, terroryzm nacjonalistyczno – religijny, można obecnie uważać za najgroźniejszy, ponieważ jego podstawy są niezwykle silne. Każdy akt terrorystyczny jest w tym wypadku dla terrorystów podwójnie usprawiedliwiony – z jednej strony przez narodową rację stanu, a z drugiej motywem religijnym. Konflikty tego typu przebiegają na linii dwóch lub więcej wrogich społeczeństw, zmuszonych z różnych przyczyn (np. historycznych) do zamieszkiwania na tym samym terytorium. Historia tego typu konfliktów pokazuje, że nie da się ich trwale rozwiązać przy użyciu tylko samych metod policyjno – wojskowych. Konieczne są jeszcze rozwiazania systemowe, wola kompromisu i rezygnacja ze skrajnych postaw – w przeciwnym razie konflikty tego typu są permanentnie odnawiane. Przykładem terroryzmu nacjonalistyczno – religijnego jest działalność organizacji terrorystycznej Hamas czy też terroryzm kaszmirski .
Terroryzm tzw. „czystej ideologii” dzieli się na terroryzm lewacki i terroryzm skrajnej prawicy.
Organizacje skrajnej lewicy posługują się retoryką zaczerpniętą z ideologii związanej z anarchizmem, maoizmem, trockizmem, leninizmem. Jest to motywacja doktrynalna sensu stricto. Przykładem terroryzmu lewackiego może być działalność RAF w Niemczech, japońskiej Czerwonej Armii, Action Directe. W przypadku np. RAF jedynym uzasadnieniem dla przemocy były wyłącznie idee polityczne zniszczenia kapitalistycznego porządku społeczno – ekonomiczno - politycznego Republiki Federalnej Niemiec.
Organizacje terrorystyczne nurtu skrajnej prawicy czerpią natomiast z ideologii neonazistowskiej, czy też z rozmaitych odmian faszyzmu. Organizacje te mają najczęściej kompleksową ideologię podkreślającą potrzebę ograniczania napływu cudzoziemców (lub też ich usunięcia) lub też proponującą odmienną wizję życia społeczno – politycznego. Ataki terrorystyczne tych organizacji skierowane są najczęściej przeciwko obcokrajowcom (jak na przykład w Niemczech), czasami jednak są skierowane przeciwko instytucjom własnego państwa (np. działające w Stanach Zjednoczonych grupy „prawicy chrześcijańskiej”). Mimo zachodzących różnic między organizacjami terrorystycznymi należącymi do nurtu skrajnej prawicy (w szczególności między terroryzmem skrajnie prawicowym europejskim a amerykańskim) istnieje między nimi także wiele podobieństw. Najlepszym podsumowaniem tego terroryzmu może być motto amerykańskiego Narodu Aryjskiego – „Jeden Bóg, jeden Naród, jedna Rasa” .
Z kolei terroryzm parapolityczny (a więc uzasadniony innymi względami niż wyżej wymienione typy terroryzmu) można podzielić na trzy główne postacie. Pierwszą z nich jest terroryzm związany z ruchem antyaborcyjnym. Spotykany jest głównie w USA i Kanadzie, a akty terrorystyczne dokonywane są głównie przeciwko klinikom dokonującym aborcji.
Następną odmianą terroryzmu parapolitycznego jest terroryzm ekologiczny. Przykładem organizacji terrorystycznej tego typu może być kanadyjska grupa Earth First !, czy też amerykańska grupa EMETIC. Akty terrorystyczne skierowane są przeciwko firmom zanieczysczającym lub modyfikującym środowisko naturalne .
Wreszcie ostatnią odmianą tego terroryzmu jest terroryzm związany z ruchem obrońców praw zwierząt. Szczególnie aktywną grupą jest ALF (Animal Liberation Front) działająca w Europie Zachodniej i Ameryce Pólnocnej. Akty terrorystyczne wymierzone są np. w instytucje badawcze eksperymentujące na zwierzętach.
Terroryzm parapolityczny jest inaczej nzywany terroryzmem ZPK, czyli terroryzmem zredukowanego pola konfliktu. Jest skierowany na wymuszenie ograniczonych (w porównaniu z innymi formami terroryzmu) koncesji. Ten typ terroryzmu, z uwagi na to, że akty terrorystyczne są skierowane przeciwko wyżej wymienionym klinikom, firmom czy też instytucjom, powoduje relatywnie niewiele ofiar w ludziach .

Następnym podziałem, pozwalającym lepiej zrozumieć zjawisko terroryzmu, jest podział na :
a) terroryzm klasyczny;
b) superterroryzm;
c) cyberterroryzm.
Pierwszy z nich, terroryzm klasyczny, jest w dalszym ciągu najbardziej rozpowszechnioną formą terroryzmu. Opiera się on na użyciu konwencjonalnych materiałów wybuchowych i zapalających oraz broni strzeleckiej różnego typu ewentualnie grożeniem użycia wyżej wymienionych środków. Mimo tego, że ta forma terroryzmu dominuje, to widoczne są przesłanki (np. atak terrorystyczny przy użyciu sarinu w tokijskim metrze) wzrastającego znaczenia pozostałych dwóch form terroryzmu, czyli superterroryzmu i cyberterroryzmu.
Superterroryzm to terroryzm z użyciem broni masowego rażenia (broni nuklearnej, radiologicznej, biologicznej i chemicznej).
W całej historii terroryzmu, aż do pamiętnego pod tym względem roku 1995 (atak w tokijskim metrze), wykryto bardzo niewielką liczbę prób czy też planów posłużenia się bronią niekonwencjonalną. Według B. Hoffmana : „spośród przeszło 8 tysięcy incydentów odnotowanych w chronologii międzynarodowego terroryzmu od 1986 roku mniej niż 60 zawiera wskazówki, że planując ataki, terroryści zamierzali użyć czynników chemicznych lub biologicznych, ukraść lub wyprodukować własne środki jądrowe”.
Znamienne pod tym kątem są słowa Zbiegniewa Brzezińskiego , według którego: „Może najbardziej uderza to, jak terroryzm wciąż pozostaje przestarzały technologicznie. Do tej pory większość ataków terrorystycznych dokonywano za pomocą instrumentów łatwych do zdobycia w zwykłym obrocie handlowym i w gruncie rzeczy takich samych jak 150 lat temu. Do zamachów i zastraszania służą nadal rewolwer i bomba. Jedynym jak do tej pory głośnym przypadkiem międzynarodowego terroryzmu o pewnym stopniu technologicznego zaawansowania był atak za pomocą gazu sarinu w tokijskim metrze”.
Brian M. Jenkins twierdził, że sięgnięcie przez organizacje terrorystyczne po broń masowego rażenia jest zwyczajnie zbyteczne, skoro terroryści posiadają środki wystarczające do zabicia i tak większej ilości osób i poczynienia większych zniszczeń niż rzeczywiście leży to w ich zamiarach. Zgodnie ze słowami tego badacza „terroryzm to teatr”, a terroryści chcą raczej zdobyć rozgłos niż zabić maksymalną liczbę osób. W związku z tym używanie przez nich broni masowego rażenia byłoby głupotą zw względu na potencjalne koszty, niebezpieczeństwo z tym związane i niewielkie oczekiwane korzyści.
Natomiast w 1998 roku ten sam Brian M. Jenkins skorygował swoje wcześniejsze założenia na temat ewentualności wystąpienia terroryzmu. Zdaniem tego badacza upadek ZSRR, chaos i mniej restrykcyjna kontrola nad arsenałem nuklearnym supermocarstwa powodują obawy, że materiały nuklearne (jak również sfrustrowani poziomem życia specjaliści) łatwo mogą posłużyć celom terrorystów. Ryzyko terroryzmu nuklearnego zwiększa także pojawienie się jawnych i nieoficjalnych potęg nuklearnych. W autorytarnych państwach atomowych sukcesja przybrać może gwałtowne formy, co z kolei może prowadzić do utraty kontroli nad arsenałem nuklearnym.
Jednak zdaniem Briana Jenkinsa i większości specjalistów zajmujących się terroryzmem, nie istnieje żaden trend, który konsekwentnie prowadzi ku terroryzmowi nuklearnemu. Nic nie zmusza bowiem terrorystów do odejścia od stosowania środków konwencjonalnych. Po drugie natomiast im większa komplikacja środków, tym większe prawdopodobieństwo niepowodzenia.
Mimo tych optymistycznych rozważań wielu specjalistów jednak jest zgodnych, że ryzyko wystąpienia superterroryzmu – chociaż wciąż niewielkie – zwiększyło się po upadku komunizmu.
Wreszcie ostatnia odmiana terroryzmu wyróżniana w oparciu o kryterium użytych środków użytych środków w ataku terrorystycznym to infoterroryzm.
Według M. G. Devosta, B. K. Houghtona i N. A. Pollarda : „terroryzm informacyjny jest celowym nadużyciem (abuse) cyfrowego systemu informacyjnego, sieci lub ich składników, w celu wsparcia bądź ułatwienia przeprowadzenia kampanii lub akcji terrorystycznej. W takim przypadku nadużycie systemu niekoniecznie wiąże się z bezpośrednią przemocą przeciwko ludziom, jednak wciąż może powodować poczucie zagrożenia”.
Istnieją dwa generalne rodzaje infoterroryzmu :
a) kiedy technologia informacyjna jest celem ataku;
b) kiedy technologia ta pełni funkcję narzędzia służącego do przeprowadzenia większej operacji
Pierwsza metoda oznacza, że terroryści mogą atakować systemy informatyczne w celu sabotażu, zarówno w sposób elektroniczny, jak i fizyczny, co oznacza zniszczenie lub zakłócenie w samym systemie informatycznym i jakiejkolwiek struktury informatycznej (np. energetycznej, komunikacyjnej itp.) zależnie od technologii będącej celem ataku.
Druga metoda oznacza, że terroryści mogliby manipulować i wykorzystywać system do wykonywania funkcji do jakich nie był przeznaczony, jak na przykład zakłócanie kontroli lotów.
W obecnych czasach infoterroryzm, podobnie jak superterroryzm, nie stanowi poważnego zagrożenia dla bezpieczeństwa i nie jest w najmniejszym nawet stopniu „konkurencyjnym” dla tradycyjnego terroryzmu.
Odnotowano zaledwie kilka przypadków wykorzystania sieci komputerowych do celów terrorystycznych. I tak: „w Japonii atakowano skomputeryzowane systemy kontroli pociągów dowożących do pracy, paraliżując wielkie miasta na całe godziny; manifest włoskich Czerwonych Brygad głosił niszczenie komputerowych systemów i instalacji jako środek zmierzający do zaatakowania serca państwa; sympatycy Sinn Fein pracujący na Uniwersytecie w Austin w Teksasie wysłali ważne szczegóły dotyczące instalacji brytyjskiego wywiadu wojskowego, baz wojskowych i posterunków policji w Irlandii Północnej poprzez Internet” .
Specjaliści od cyberterroryzmu podają przykłady różnych możliwych ataków terrorystycznych z wykorzystaniem sieci komputerowej.
I tak np.: terroryści włączają się do komputerowego systemu kierowania metrem, doprowadzając do zderzenia dwóch pociągów i w konsekwencji niemal do pewnej śmierci wielu ludzi; albo – terroryści włączają się do komputerowego systemu wytwórni żywności i zmieniając ilość żelaza w płatkach śniadaniowych doprowadzają do śmiertelnych zatruć, terroryści destabilizują system ekonomiczny poprzez włamanie do systemu komputerowego Rezerw Federalnych; albo terroryści zmieniają ciśnienie w miejskich gazociągach i doprowadzają do eksplozji gazu w jakimś punkcie miasta.

Rozdział III
Działania antyterrorystyczne

1. Wprowadzenie

Każde państwo posiada szereg instytucji, formacji wojskowych i policyjnych przygotowanych na walkę z terroryzmem. W terminologii anglojęzycznej funkcjonuje pojęcie combating terrorism oznaczające szerokie spektrum działań i akcji mających na celu całkowite zneutralizowanie groźby terroryzmu. Dzielą się one na obronne działania antyterrorystyczne (antiterrorism) oraz zaczepne działania antyterrorystyczne (kontrterroryzm).
Obronne działania antyterrorystyczne to przedsięwzięcia obronne, wywiadowcze i kontrwywiadowcze zapewniające zmniejszenie wrażliwości ludzi i obiektów na działania terrorystyczne. Obejmują one czynności wyspecjalizowanego personelu obronnego w celu uniemożliwienia niepowołanym osobom dostępu do ochranianego wyposażenia, instalacji, materiałów i dokumentów, a także ochronę przed szpiegostwem, sabotażem, uszkodzeniem i kradzieżą. W skład tych działań wchodzi również ochrona osób, realizowana przez fizyczne prowadzenie działań ochronnych oraz uświadomienie ochranianym drogą praktycznych treningów zagrożenia atakami terrorystycznymi.
Natomiast zaczepne działania antyterrorystyczne (zwane kontrterroryzmem) to: wszelkie akcje i przedsięwzięcia realizowane przez cywilne i wojskowe instytucje rządowe mające zapobiegać, powstrzymywać lub stanowić odpowiedź na akt terroru.
Mogą one obejmować takie przedsięwzięcia, jak uwolnienie zakładników, odzyskiwanie ważnych materiałów będących w posiadaniu terrorystów, niszczenia organizacji i grup terrorystycznych. Takie przedsięwzięcia realizowane są przez specjalistyczne podmioty (policyjne lub wojskowe) określone mianem podmiotów kontrterrorystycznych. Podejmują one działania w chwili gdy akt terrorystyczny zaistniał, wystąpiło zdarzenie o charakterze terrorystycznym a rozwiązanie powstałej sytuacji wymaga wprowadzenia siły .

2. Prawo w walce z terroryzmem

2.1 Prawo wewnętrzne Stanów Zjednoczonych

2.1.1 Wstęp

Stany Zjednoczone są krajem, którego dotyczy największa liczba zamachów
terrorystycznych. Według The Report of U.S. State Department w latach 1968-1986 dominowały akty terrorystyczne skierowane przeciwko dyplomatom (w 1960 roku było ich 40, a w 1981 – 222). W późniejszych latach najczęstszym przedmiotem aktów terrorystycznych były instytucje i urzędy. W 1987 roku na instytucje wojskowe i policyjne dokonano 231 zamachów terrorystycznych, natomiast na urzędy pocztowe 195.
Z tego też względu Stany Zjednoczone są stroną większości umów międzynarodowych, co więcej to właśnie USA najczęściej inicjują zawarcie określonych umów. Do prawa wewnętrznego tego kraju zostały inkorporowane odpowiednie przepisy konwencji międzynarodowych. Dotyczy to zarówno prawa wspólnego dla większości stanów jak i prawa stanowego.
Przykładem związków prawa wewnętrznego USA z prawem międzynarodowym są regulacje „Comprehensive Control Act” z 1984 roku, które inkorporują konwencje „ O zakazie brania zakładników „ przewidując karę dożywotniego pozbawienia wolności dla sprawców takich czynów.

2.1.2 Prawo federalne USA

W Stanach Zjednoczonych kwestie zwalczania terroryzmu regulowane są zarówno w prawie federalnym jak i w prawie stanowym. Prawo federalne wiąże wszelkie stany w USA i prawo stanowe – regulując te same kwestie – nie może być sprzeczne z prawem federalnym.
W prawie federalnym USA jest pięć podstawowych aktów prawnych , które w sposób bezpośredni regulują sprawy dotyczące zwalczania terroryzmu.
Pierwszym z nich jest „U.S.C.” czyli „U.S. Code, Crime and Criminal Procedure” będący 18 kodeksem karnym z 25 czerwca 1948 roku. W rozdziale 113 A, zatytułowanym „Terroryzm” zawarto postanowienia umożliwiające rozszerzenie zakresu stosowania prawa USA poza jego terytorium w ramach tzw. externational jurisdiction w wypadku najcięższych zbrodni skierowanych przeciwko obywatelom USA takich jak morderstwo, ciężkie uszkodzenie ciała i zabójstwo dokonane umyślnie lub nieumyślnie, a także usiłowanie takich czynów. Warunkiem objęcia takich czynów jurysdykcją Stanów Zjednoczonych jest dokonanie pisemnego stwierdzenia przez tzw. Attorney General lub jego zastępcę posiadającego uprawnienia oskarżycielskie, że przestępstwa te zostały popełnione z zamiarem wymuszania lub odwetu przeciwko rządowi bądź ludności cywilnej.
Kolejnym aktem prawnym dotyczącym zwalczania terroryzmu jest „Omnibus Diplomatic Security and Antiterrorism Act” z 27 sierpnia 1986 roku. Akt ten przewiduje zdarzenia skierowane przeciwko obywatelom Stanów Zjednoczonych dokonane w sposób terrorystyczny w wyniku których zostali oni zabici lub ranni. Akt ten przewiduje zasadę passive personality, czyli zasadę przewidującą możliwość wykonywania jurysdykcji wobec sprawców przestępstw popełnianych poza granicami USA, zależnej jednak od obywatelstwa ofiary. Powoływanie się na zasadę passive personality przydatne jest zwłaszcza w przypadku konfliktu zbrojnego, w którym działania armii skierowane są przeciwko ludności cywilnej .
Następnym aktem federalnym jest „Act to Combat International Terrorism” z 1984 roku. Zdefiniowano w nim pojęcie aktu terrorystycznego jako każdą działalność, która pociąga za sobą przemoc lub inny czyn niebezpieczny dla życia ludzkiego, stanowiący pogwałcenie prawa karnego USA lub innych państw, albo mogący stanowić takie pogwałcenie, jeśli został popełniony w obrębie jurysdykcji USA lub innych państw i zdaje się być popełniony z zamiarem zastraszenia lub zmuszenia osób cywilnych, wpłynięcie na politykę rządu przez zastraszenie lub przymus, oddziaływanie na zachowanie się rządu poprzez zabójstwo polityczne lub uprowadzenie osób.
Uzupełnieniem powyższego aktu jest FISA czyli Foreign Intelligence Surveillance Act, który rozszerza definicję aktu terrorystycznego na płaszczyznę międzynarodową. Zgodnie z nim aktem terrorystycznym może być także działalność całkowicie poza terytorium Stanów Zjednoczonych lub podjęta po przekroczeniu granic, ujawniająca zamiar stosowania przemocy i zastraszania, oraz w miejscu których sprawcy takich czynów działają lub wnoszą o azyl.
Ostatnim wreszcie aktem prawa federalnego, który obecnie już nie obowiązuje, był Anti-Terrorism Act z 1987 roku. Zgodnie z jego postanowieniami Organizacja Wyzwolenia Palestyny i jej członkowie są organizacją terrorystyczną i zagrażają interesowi Stanów Zjednoczonych oraz prawu międzynarodowemu i nie będą korzystać z przywileju działania na terenie USA. W kolejnych postanowieniach nałożono na urząd Attorney General obowiązek podjęcia niezbędnych działań prawnych i instytucjonalnych aby postanowienie to wprowadzić w życie .

2.1.3 Prawo stanowe

Poszczególne ustawodawstwa stanowe dotyczące zwalczania terroryzmu nie mogą być sprzeczne z opisanym wyżej prawem federalnym.
Generalnie prawo stanowe dotyczące odpowiedzialności za akty terrorystyczne charakteryzuje się stosowaniem wielości nazw do opisu zbliżonych stanów faktycznych. Konstrukcja tych przepisów jest w zasadzie podobna bowiem oparta jest na zespole zachowań mających zmierzać do wywołania określonego stanu w psychice człowieka. Wyjątkiem jest stan Kalifornia, którego ustawodawstwo przy przestępstwie groźby terrorystycznej wymaga działania także w celu społecznym i politycznym, co wydatnie zawężą krąg sprawców mogących dopuścić się takiego czynu. Pojęcie terroryzm występuje tylko w kodeksie karnym stanu Iowa. Dopuszcza się tego przestępstwa tylko ten, kto podejmuje działania z zamiarem inspirowania lub sprowokowania strachu lub wzburzenia poprzez akty przemocy lub zagrożenia takimi aktami.
W stanach Arkansas i Georgia kodeksy karne używają pojęcia akt terrorystyczny, przy czym w stanie Georgia zakresem tego pojęcia obejmuje się także używanie płonącego krzyża albo innego płonącego symbolu lub pochodni z zamiarem terroryzowania innej osoby. Za tego typu terroryzowanie grozi kara grzywny od 500 do 2500 dolarów lub kara pozbawienia wolności od 2 do 5 lat.
W stanach Pennsylwania, Hawaje, Delaware występuje w kodeksie karnym przestępstwo stosowania groźby terrorystycznej, ale tylko jeden stan przewiduje możliwość dopuszczenia się go nieumyślnie. Penalizacja tego przestępstwa jest różna w zależności od stanu, i tak: w Pennsylwanii kodeks karny przewiduje karę pozbawienia wolności do 5 lat lub karę grzywny do 10.000 dolarów, na Hawajach karę pozbawienia wolności do 1 roku i grzywnę, natomiast w Delaware karę pozbawienia wolności do 2 lat i grzywnę .
W następnych pięciu stanach kodeksy karne przewidują przestępstwo groźby terrorystycznej. W stanie Kalifornia grozi za nie kara pozbawienia wolności do 5 lat lub kara grzywny do 1000 dolarów, w stanie Teksas kara pozbawienia wolności do 1 roku lub kara grzywny do 2000 dolarów, natomiast w stanach Kansas, Minnesota i Utah kara pozbawienia wolności do 5 lat.
Ponadto do działalności terrorystycznej mogą mieć także zastosowanie te stanowe przepisy, które penalizują anarchizm i przestępczy syndykalizm, przesyłanie lub transportowanie materiałów wybuchowych, zastraszanie i wprowadzanie niepokoju, tzw. przestępcze stosowanie terroru i napaść z użyciem śmiercionośnej broni w przebraniu .

2.2 Prawo międzynarodowe

Jak już wcześniej we wstępie do podrozdziału 2.1. wspomniano Stany Zjednoczone są stroną większości umów międzynarodowych dotyczących zapobiegania i zwalczania terroryzmu. Sprawy zwalczania terroryzmu są więc regulowane nie tylko prawem wewnętrznym USA (wewnętrznym i stanowym), ale także umowami międzynarodowymi, których Stany Zjednoczone są stroną.
Umowy międzynarodowe odnoszące się do zwalczania terroryzmu można podzielić na kilka grup.
Pierwszą z nich są umowy międzynarodowe dotyczące terroryzmu lotniczego. Terroryzm lotniczy określony jest w terminologii anglojęzycznej jako hijacking (ang. high – jacking) lub skyjacking. Do tego typu umów międzynarodowych (do tzw. anti-skyjicking laws) zaliczyć można przede wszystkim:
a) Konwencję tokijską „W sprawie przestępstw i niektórych czynów
popełnionych na pokładzie statków powietrznych” z 14 września 1963 roku;
b) Konwencję haską „O zwalczaniu bezprawnego zawładnięcia statkami powietrznymi” z 16 grudnia 1970 roku;
c) Konwencję montrealską „O zwalczaniu bezprawnych czynów skierowanych przeciwko bezpieczeństwu lotnictwa cywilnego” z 23 września 1971 roku;
d) Konwencję z Chicago „O międzynarodowym lotnictwie cywilnym” z 1944 roku;
e) Konwencję nowojorską „Przeciwko braniu zakładników” z 18 grudnia 1979 roku.
Trzy pierwsze konwencje zostały opracowane i podpisane pod auspicjami ICAO (Międzynarodowa Konwencja Lotnictwa Cywilnego).
Konwencja tokijska z 14 września 1963 roku (weszła w życie 4 grudnia 1969 roku) formułuje pojęcie „bezprawnego zawładnięcia statkiem powietrznym” jako „czyn dokonany lub usiłowany przez osobę znajdującą się na pokładzie polegający na : zakłóceniu przemocą lub groźbą użycia przemocy eksploatacji statku powietrznego będącego w locie, zawładnięciu takim statkiem lub objęciem nad nim kontroli.”
Według Z.Galickiego przestępstwem bezprawnego zawładnięcia statkiem w rozumieniu Konwencji tokijskiej są tylko takie czyny, które łącznie spełniają następujące warunki:
a) porwanie lub przejęcie kontroli nad statkiem powietrznym musi być wynikiem bezprawnego użycia lub usiłowania przemocy;
b) statek powietrzny musi być w locie;
c) bezprawny akt musi być popełniony na pokładzie statku.
Pojęcie przemocy przy definiowaniu pojęcia „bezprawnego zawładnięcia statkiem powietrznym” zostało użyte w szerokim znaczeniu, gdyż obejmuje wszystkie formy zmuszania, w tym także z użyciem narkotyków i tzw. przemoc pośrednią, czyli postępowanie z osobą trzecią lub oddziaływanie na rzecz w celu zmuszenia do pewnego postępowania .
Z kolei groźby użycia przemocy według Konwencji tokijskiej musi być tego rodzaju, żeby mogły być obiektywnie ocenione jako zdatne do przełamania oporu.
Konwencja tokijska swym zakresem obejmuje przestępstwa przewidziane w prawie karnym oraz inne czyny mogące narazić na niebezpieczeństwo statek powietrzny osoby lub mienie znajdujące się na tym statku.
Przestępstwa podzielono w niej na „przestępstwa przeciwko prawu karnemu” (do których zalicza się również akty terrorystyczne) oraz „przestępstwa będące wykroczeniami, a nawet wykroczeniami dyscyplinarnymi”. Jest to więc szeroki zakres czynów .
Następna konwencja czyli Konwencja haska „O zwalczaniu bezprawnego zawładnięcia statkiem powietrznym” z 16 grudnia 1970 roku w bardziej jasny sposób oddziela przestępstwa niż Konwencja tokijska. Jej postanowienia dotyczą osób, które na pokładzie lecącego statku bezprawnie, przemocą, groźbą użycia przemocy lub inną formą zastraszenia dokonują zawładnięcia statkiem powietrznym, przejęcia nad nim faktycznej kontroli albo usiłują popełnić taki czyn; a także osób, które współdziałały z osobą, która popełniła taki czyn lub usiłuje go popełnić.
Konwencja haska jest obecnie głównym instrumentem zwalczania terroryzmu lotniczego, a jej przepisy stosuje się niezależnie czy statek powietrzny odbywał lot krajowy czy międzynarodowy. Zasada ta nie ma zastosowania tylko w przypadku, gdy miejsce startu, lądowania znajduje się na terytorium państwa, w którym samolot jest zarejestrowany.
Kolejna konwencja czyli Konwencja montrealska „O zwalczaniu bezprawnych czynów skierowanych przeciwko bezpieczeństwu lotnictwa cywilnego” z 23 września 1971 roku dotyczy osób które bezprawnie i umyślnie:

a) dokonały aktu przemocy wobec osoby znajdującej się na pokładzie statku powietrznego, jeżeli ten czyn zagrażał bezpieczeństwu statku
b) zniszczyły statek powietrzny będący w służbie lub go uszkodziły, czyniąc go niezdolnym do lotu lub stanowiąc przez to zagrożenie jego bezpieczeństwa
c) zniszczyły lub uszkodziły lotnicze urządzenia nawigacyjne lub zakłóciły ich działania, jeżeli czyn taki zagrażał bezpieczeństwu statku powietrznego
d) umieściły lub spowodowały umieszczenie w jakikolwiek sposób w samolocie będącym w służbie urządzeń lub substancji mogących ten samolot zniszczyć lub uszkodzić, czyniąc go niezdolnym do lotu, lub stanowiąc zagrożenie jego bezpieczeństwa w locie
e) przekazały informacje, wiedząc że są fałszywe, stwarzając w ten sposób zagrożenie bezpieczeństwa statku powietrznego w locie
Konwencja montrealska również zawiera zasadę uzależniającą jej zastosowanie od miejsca startu lub lądowania poza terytorium państwa rejestracji.
Następną grupą umów międzynarodowych regulujących kwestię zwalczania terroryzmu są umowy międzynarodowe dotyczące brania zakładników. Do tej grupy umów należy zaliczyć przede wszystkim :
a) konwencję nowojorską „o zakazie brania zakładników” z 18 grudnia 1979 roku
b) konwencję genewską „o ochronie osób cywilnych podczas wojny” z 12 sierpnia 1949 roku wraz z tak zwanymi protokołami dodatkowymi do tej konwencji przyjętymi 10 czerwca 1977 roku w Genewie (konwencje i protokoły jednak dotyczą tylko działań wojennych)
c) europejską konwencję „o zwalczaniu terroryzmu” podpisana w Strassburgu w ramach Rady Europy w dniu 28 stycznia 1977 roku;
d) konwencję „o zapobieganiu i kontroli aktów terroryzmu przyjmującego formę zbrodni przeciw osobom i związanego z tym wymuszenia o znaczeniu międzynarodowym” podpisaną 2 lutego 1971 roku w ramach OPA;
e) konwencję „o zapobieganiu i karaniu przestępstw przeciwko osobom korzystającym z ochrony międzynarodowej, w tym przeciwko dyplomatom” podpisana w Nowym Jorku w ramach ONZ w dniu 14 grudnia 1973 roku.
Zastosowanie mogą mieć tu także wymienione wcześniej umowy międzynarodowe dotyczące terroryzmu lotniczego, a także umowy międzynarodowe dotyczące terroryzmu morskiego
Najważniejszą umową dotyczącą kwestii brania zakładników jest konwencja „o zakazie brania zakładników” podpisana w Nowym Jorku w dniu 18 grudnia 1979 roku. Konwencja nie podaje definicji pojęcia „zakładnik”, ale określa pojęcie „branie zakładników”, która dopuszcza się – według konwencji – każdy kto uprowadza lub pozbawia wolności inną osobę, grożąc jej zabójstwem, okaleczeniem lub dalszym pozbawieniem wolności – przy czym sprawca musi działać w celu wymuszenia działania ze strony państwa, organizacji międzynarodowej, osoby fizycznej lub prawnej i uzależniać uwolnienie zakładników od spełnienia swych żądań”. Jedną z zasad tej konwencji jest zasada uniwersalności ścigania, w celu uniemożliwienia uniknięcia przez sprawcę odpowiedzialności karnej niezależnie od miejsca pobytu. Kolejną zasadą konwencji jest zasada „Aut Dedere, Aut Punire” zgodnie, z którą państwo – strona konwencji jest zobowiązana, bez jakichkolwiek wyjątków wszcząć postępowanie karne w stosunku do sprawcy przestępstwa, jeśli znajduje się on na jej terytorium a ekstradycja nie ma miejsca.
Ponadto konwencja nowojorska zobowiązuje państwa - strony do :
a) Podjęcia działań zmierzających do uwolnienia zakładników;
b) Poszanowania suwerenności państwa w trakcie działań mających na celu uwolnienie zakładników;
c) Zatrzymania sprawcy i zawiadomienie zainteresowanych państw oraz udzielenie im pomocy prawnej .
Mimo tego, że konwencja nowojorska nie zawiera definicji pojęcia „zakładnik” to można takie definicje spotkać w literaturze prawniczej (chociaż są to definicje na użytek konfliktów zbrojnych).
Zdaniem M. Flaminga : „zakładnicy to osoby przynależne do państwa nieprzyjacielskiego, które to osoby odpowiadają swoim życiem lub wolnością za wykonanie lub zaniechanie określonych czynności przez władze państwa macierzystego”.
Zdaniem S. Dąbrowskiej : „zakładnicy to osoby zatrzymane przez nieprzyjaciela z zamiarem ukarania, jeśli druga strona nie zastosuje się do zgłoszonych postulatów”.
Wprawdzie powyższe definicje opracowane zostały na użytek konfliktów zbrojnych, to jednak dokonując odpowiednich przekształceń można je rozciągnąć także na potrzeby opisywanych aktów terrorystycznych polegających na braniu zakładników.

3. Działania polityczne i dyplomatyczne

Stany Zjednoczone w zwalczaniu terroryzmu stosują politykę izolowania państw sponsorujących terroryzm, a także nakładają na takie państwa różne sankcje o charakterze wielo – i jednostronnym (zarówno polityczne jak i ekonomiczne).
Podstawowym narzędziem polityki USA w tym zakresie jest ustalenie przez Departament Stanu (który jest głównym organem administracji odpowiedzialnym za zwalczanie terroryzmu) listy państw sponsorów terroryzmu międzynarodowego. Pierwszą tego typu listę Departament Stanu USA sporządził w 1979 roku, jest ona corocznie aktualizowana (chociaż praktycznie jej skład nie ulega zmianie). Warunkiem uznania danego państwa za sponsora jest „świadome i ciągłe wspieranie przez dane państwo grup terrorystycznych o zasięgu międzynarodowym”. W 2002 roku na liście tej znajdowało się 7 państw: Syria, Libia, Irak, Iran, Kuba, Korea Północna i Sudan.
Umieszczenie danego państwa na liście Departamentu Stanu USA samo w sobie stanowi swego rodzaju sankcję bowiem negatywnie wpływa nie tylko na stosunki tego państwa ze Stanami Zjednoczonymi, ale także obniża jego prestiż na arenie międzynarodowej. Ponadto w stosunku do państw z przedmiotowej listy Stany Zjednoczone podejmują działania o charakterze ekonomicznym dotyczącym zakazu wzajemnego handlu (ze szczególnym uwzględnieniem handlu technologiami objętymi regulacjami Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej – MAEA). Zakaz ten został wprowadzony przez (Antiterrorism Act) z 24 marca 1993 roku. Jednocześnie ten sam akt przewiduje możliwość uchylenia sankcji (w całości lub w części) decyzją prezydenta ze względu na motywy humanitarne lub interes narodowy USA .
Natomiast od 1998 roku (na podstawie Justice for Victims of Terrorism Act z 21 lipca 1998 roku) żaden amerykański podmiot gospodarczy nie może angażować się w transakcje finansowe z jednym wymienionych na liście państw ani też z firmą przez nie kontrolowaną. Ponadto na podstawie tego aktu posiadane przez państwo - sponsora fundusze na terytorium USA mogą zostać zarekwirowane w celu wypłaty odszkodowań ewentualnym ofiarom działań terrorystycznych wspieranych przez to państwo .
Poza tym USA nakładają sankcje na konkretne państwa jak na przykład na Sudan w 1997 roku na podstawie Presidents Executive Order 13067 z 4 listopada 1997 roku, które polegają na zakazie udzielania pożyczek temu krajowi i sudańskim podmiotom gospodarczym a także pośrednictwa amerykańskich podmiotów w transakcjach z podmiotami sudańskimi (sankcje o podobnym charakterze zastosowano wobec Iranu, a w 1999 wobec Afganistanu). W związku z ujawnieniem udziału dyplomaty sudańskiego w przygotowaniach do ataku na budynki ONZ w Nowym Jorku na Sudan nałożono sankcje o charakterze politycznym, takie jak redukcja personelu USA w Chartumie i wydalenia części dyplomatów sudańskich z USA.
Obok listy państw - sponsorów terroryzmu Stany Zjednoczone na podstawie Antiterrorism and Effective Death Penalty Act (AEDPA) z 1996 roku wprowadziły kategorię tzw. „państw nie współpracujących w pełni” z USA w walce z terroryzmem międzynarodowym. Miała ona obejmować te kraje które – w opinii Stanów Zjednoczonych – nie wspierają wprawdzie terroryzmu, ale z drugiej strony nie uczestniczą aktywnie przeciw działaniu terroryzmowi oraz nie wprowadzają środków zapobiegających przewidzianej przez prawo międzynarodowe. Do tej pory jedynie Afganistan został zaliczony do kategorii takich państw. Uznanie państwa za „nie współpracujące w pełni” wiąże się z nałożeniem przez Stany Zjednoczone na to państwo embarga na to państwo w zakresie amerykańskiego sprzętu wojskowego. Mimo tego, że do tej pory jedynie Afganistan został zaliczony do przedmiotowej kategorii państw to jednak Narodowa Komisja do Spraw Terroryzmu w swoim raporcie z dnia 13 lipca 2000 roku postuluje jednak zachowanie tej kategorii wskazując na Grecję i Pakistan jako państwa odpowiadające jej kryterium. Komisja proponuje przy tym rozszerzenie sankcji poprzez wprowadzenie obowiązku wizowego dla obywateli tych państw oraz podkreśla, że kategoria ta mogła by stanowić swoisty okres próbny dla państw usuwanych z listy Departamentu Stanu USA .
Na podstawie tego samego aktu (Antiterrorism and Effective Death Penalty Act z 1996 roku) Departament Stanu USA został zobowiązany do sporządzenia generalnej listy zagranicznych organizacji terrorystycznych (Foreign Terrorist Organisations, FTO). Wcześniejsza lista z 1995 roku ograniczyła się do organizacji terrorystycznych zakłócających bliskowschodni proces pokojowy. Według wielu opinii lista FTO stanowi jedno z ważniejszych narzędzi amerykańskiej polityki przeciwdziałania terroryzmowi. Umieszczenie na tej liście powoduje poważne ograniczenia możliwości działania danej organizacji i zdobywania funduszy na terytorium USA. Przestępstwem jest jakakolwiek pomoc finansowa lub materiałowa obywateli oraz firm amerykańskich dla organizacji z tej listy. Poza tym środki finansowe takich organizacji znajdują się pod kontrolą amerykańskich służb finansowych, podlegają obowiązkowemu zamrożeniu.
Departament Stanu USA decyduje o umieszczeniu danej organizacji na liście FTO opierając się na trzech kryteriach :
a) Grupa musi mieć struktury poza Stanami Zjednoczonymi (chodzi bowiem o listę zagranicznych organizacji terrorystycznych);
b) Prowadzi regularną działalność terrorystyczną;
c) Jej działalność musi stanowić groźbę dla amerykańskich interesów narodowych i bezpieczeństwa obywateli .
Zgodnie ze stanem na 12 lutego 2003 roku na liście FTO znajduje się 36 organizacji terrorystycznych (głównie bliskowschodnich, ale także z Kolumbii, Peru, Grecji, Turcji, Japonii, Sri Lanki, Filipin i Hiszpanii). Przykładowe organizacje z listy (aktualizowanej przez Departament Stanu co dwa lata) to Al Kaida, Brygady Męczenników Al Akhsat, Hamas, Hezbollah – Partia Boga, Islamski Dżihad, Kraj Basków i Wolność (ETA), Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny (FWP), Prawdziwa IRA, Partia Pracujących Kurdystanu (PKK), Tamilskie Tygrysy, Ugrupowanie Bojowników Dżihadu.
W odpowiedzi na atak z 11 września 2001 roku prezydent Stanów Zjednoczonych George Busch wydał 24 września 2001 roku specjalny dekret zawierający wykaz 27 podmiotów, których środki finansowe podlegają natychmiastowemu zamrożeniu. W przeciwieństwie do listy FTO wykaz z 24 września 2001 roku zawiera nie tylko organizacje terrorystyczne, współpracujące z nimi instytucje charytatywne i przedsiębiorstwa oraz osoby prywatne podejrzane o działalność terrorystyczną (dzięki temu można było na przykład: zablokować prywatne karty kredytowe Osamy Bin Ladena i jego najbliższych współpracowników, a także odciąć terrorystów od niektórych legalnych środków finansowania. Ponadto dekret z 24 września 2001 roku wprowadza mechanizm tzw. secondary sanctions. Polega to na tym, że w stosunku do banków, które odmówią zamrożenia kont wskazanych podmiotów można wprowadzić sankcje w postaci ograniczenia działalności na terytorium Stanów Zjednoczonych .
Departament Stanu USA może podjąć przewidziane w dekrecie z 24 września 2001 roku działania nawet w przypadku braku dowodów dających całkowitą pewność co do uczestnictwa danej organizacji lub osoby w finansowaniu terroryzmu.
Stany Zjednoczone były zazwyczaj głównym inicjatorem wprowadzania sankcji wielostronnych, zwłaszcza jeśli chodzi o sankcje ustanowione w ramach ONZ. Po raz pierwszy dokonały tego (we współpracy z Wielką Brytanią i Francją) na początku lat 90 – tych wobec Libii. Sankcje te były odpowiedzią za udział służb wywiadowczych tego kraju w ataku terrorystycznym z końca lat 80 – tych. Następnie podobne działania w ramach ONZ zostały podjęte (również z inicjatywy USA) wobec Sudanu i Afganistanu.
Stany Zjednoczone nie ograniczyły się do działań w ramach ONZ, ale także apelowały o podjęcie określonych działań przeciw terroryzmowi także na forum innych organizacji, a zwłaszcza podczas spotkań grupy G 8, oraz organizacji regionalnych (takich jak na przykład Organizacja Państw Amerykańskich). Apele USA o sankcje wobec krajów wspierających terroryzm czasami pozostawały bez odpowiedzi, albo miały krótkotrwały charakter. I tak na przykład w 1997 roku w związku z udaremnieniem udziału agentów Iranu w jednym z ataków na desydentów irańskich w latach 80 – tych kraje Unii Europejskiej wycofały swoich ambasadorów z Iranu (spełniają częściowo noty Stanów Zjednoczonych) ale miało to charakter krótkotrwały (po niespełna roku ambasadorowie wrócili do Iranu). Natomiast apele o sankcje ekonomiczne wobec Iranu pozostały bez odpowiedzi .

4. Działania operacyjne

Cechą charakterystyczną polityki w latach 90 – tych Stanów Zjednoczonych był stały wzrost nakładów budżetowych przeznaczonych na walkę z terroryzmem, w tym na działalność instytucji operacyjnych. Wzrost tych nakładów następował także wtedy, gdy dochodziło do cięć budżetowych w innych dziedzinach. W 1998 roku na zwalcznaie terroryzmu przeznaczono w sumie 6,5 miliarda dolarów, w roku 2000 – 8,5 miliarda dolarów, natomiast w 2001 roku – 9 miliardów dolarów. Budżet FBI w końcu lat 90 – tych przekraczał 3 miliardy dolarów rocznie, z czego około 25 % przeznaczone było na zwalczanie terroryzmu .
Po ataku z 11 września 2001 roku Kongres zdecydował o przyznaniu dodatkowych 40 miliardów dolarów na działalność antyterrorystyczną, z czego około połowa została przeznaczona na odwetową działalność wojskową w Afganistanie.
Wzrostowi nakładów budżetowych na zwalczanie terroryzmu towarzyszy też przyrost personelu odpowiednich instytucji operacyjnych. Na przykład w Amerykańskim Biurze Śledczym liczba agentów wzrosła dwukrotnie w ciągu ostatniej dekady. Przyrost w FBI odnosi się przede wszystkim do jego placówek zagranicznych. W latach 90 – tych wzrosła także liczba tajnych agentów wewnątrz FBI co jest między innymi skutkiem programu Terrorist Information Rewards, w ramach którego oferowano do 2 miliardów dolarów, a od 1998 roku do 5 miliardów dolarów nagrody za informacje na temat terrorystów .
Przeciwdziałaniem terroryzmowi w latach 90 – tych w Stanach Zjednoczonych zajmowało się ponad 40 instytucji rządowych.
Na płaszczyźnie ministerialnej główną odpowiedzialność za przeciwdziałanie terroryzmowi ponoszą Departament Stanu oraz Departament Sprawiedliwości. Ten pierwszy koncentruje się na zwalczaniu terroryzmu międzynarodowego, natomiast Departament Sprawiedliwości przeciwdziała terroryzmowi wewnętrznemu (rozumianemu jednak szeroko jako każdy akt terroru lub działalności z nią związaną mając miejsce na terytorium Stanów Zjednoczonych – w tym więc rozumieniu obejmuje swą kompetencją pewne formy terroryzmu międzynarodowego).
Z kolei na płaszczyźnie operacyjnej przeciwdziałanie terroryzmowi spoczywa na służbach wchodzących w skład Intelligence Community, którymi są przede wszystkim CIA oraz FBI, a także: DIA (wywiad wojskowy), NSA (Narodowa Agencja Bezpieczeństwa), BIR (Biuro Wywiadu w Departamencie Stanu), NIU (Zespół Wywiadu Nuklearnego w Departamencie Energii) oraz wywiady poszczególnych sił zbrojnych, (sił lądowych , marynarki i lotnictwa).
Dwie główne służby wchodzące w skład Intelligence Community, czyli CIA, FBI podzieliły między siebie kompetencje w ten sposób, że CIA koncentruje się na terroryzmie zagranicznym jako problemie bezpieczeństwa narodowego USA, natomiast FBI zajmuje się raczej terroryzmem na obszarze Stanów Zjednoczonych.
Złożoność i dynamika zjawisk terroryzmu spowodowały jednak, że żaden organ Stanów Zjednoczonych nie był zdolny do samodzielnego planowania i koordynowania działań antyterrorystycznych. Departament Stanu USA skuteczny na płaszczyźnie dyplomatycznej okazywał się niewystarczająco skuteczny na płaszczyźnie operacyjnej. Sfery działania poszczególnych służb nakładały się na siebie, a poza tym za niektóre szczególne aspekty przeciwdziałania terroryzmowi ponoszą organy inne niż Departament Stanu czy Departament Sprawiedliwości. Przykładowo zapobieganie aktom superterroryzmu (czyli terroryzmu z użyciem broni masowego rażenia) na terenie Stanów Zjednoczonych, czy też zapewnienie bezpieczeństwa wojskom USA stacjonującymi poza granicami kraju leży w gestii Departamentu Obrony .
W związku z powyższym dużą wagę przywiązywano do właściwej komunikacji i współpracy między poszczególnymi instytucjami rządowymi zajmującymi się walką z terroryzmem. W tym celu tworzono (lub rozwijano wcześniej utworzone) struktury międzyagencyjne. Jednym z ważniejszych organów tego typu jest powstałe w 1986 roku Counter Terrorism Center (CTC) podporządkowane szefowi CIA, ale nie wchodzące w skład jego struktury. W ramach CTC współpracują przedstawiciele 10 różnych instytucji (głównie przedstawiciele służb stanowiących Intelligence Community, takich jak na przykład: CIA, FBI, DIA, NSA, a także Departamentu Stanu. CTC rozwija także współpracę z odpowiednimi służbami innych państw. Głównym zadaniem CTC jest gromadzenie i analiza wszelkich informacji uzyskiwanych przez administrację amerykańską na temat terroryzmu. W latach 90 – tych rola CTC wyraźnie wzrosła czego dowodzi między innymi wzrost nakładów budżetowych dla tej instytucji (w latach 1992 – 1996 budżet CTC uległ podwojeniu i przewyższał czterokrotnie zasoby CTC z roku jego założenia) .
Zdaniem części badaczy CTC wydatnie zwiększyło skuteczność amerykańskiego wywiadu w walce z terroryzmem. Między innymi właśnie dzięki operacjom CTC rozpracowano struktury Hezbollahu w Libanie, rozpoznano i ujęto sprawców zamachu World Trade Center w 1993 roku oraz aresztowano Ramzi Jousefa planującego równoczesne wysadzenie 11 amerykańskich samolotów nad Pacyfikiem oraz zamachy na Papieża w 1995 roku.
Obok sformalizowanej działalności służb rządowych i operacyjnych miały miejsce także koordynacje niesformalizowane, chociaż mają najczęściej charakter rutynowy.
Ponadto w 1998 roku utworzono podległe bezpośrednio Prezydentowi Stanów Zjednoczonych stanowisko Narodowego Koordynatora do Spraw Bezpieczeństwa, Infrastruktury i Przeciwdziałania Terroryzmowi. Jego głównym zadaniem jest koordynowanie wysiłków wszystkich instytucji rządowych zaangażowanych w walkę z terroryzmem (zwłaszcza pod kątem optymalizacji wykorzystania środków budżetowych) .
Mimo podejmowanych w tym kierunku działań nie udało się zapewnić w pełni efektywnej współpracy międzyagencyjnej. Świadczy o tym raport Narodowej Komisji do Spraw Terroryzmu (powołanej do oceny polityki USA w kwestii terroryzmu), według którego współpraca międzyagencyjna była niewystarczająca.
Najważniejszym przykładem niewydajności w zakresie współpracy międzyagencyjnej był atak z 11 września 2001 roku, który całkowicie zaskoczył Stany Zjednoczone. Jak wykazało późniejsze śledztwo co najmniej 2 spośród 19 terrorystów było już wcześniej poszukiwanymi przez FBI, ale mimo to nie udało się ich aresztować chociaż przebywali w USA od dłuższego czasu .
Na mocy wymienionego wcześniej AEDPA z 1996 roku znacznie zaostrzono przepisy wizowe i imigracyjne wobec „grup szczególnego ryzyka” (na przykład przybyszy z krajów arabskich). Na mocy tego aktu każda osoba powiązana z organizacja znajdującą się na liście FTO może obecnie zostać wydalona z USA lub też nie otrzymać wizy wjazdowej, przy czym wystarczającym powodem jest sam związek z takim ugrupowaniem
(natomiast w świetle AEDPA związek z organizacją terrorystyczną oznacza nie tylko bycie członkiem, przedstawicielem czy rzecznikiem danej organizacji, ale i na przykład nakłaniania do wsparcia finansowego grupy terrorystycznej bądź też legalnej organizacji z nią powiązanej). Co więcej osoba nieposiadająca amerykańskiego obywatelstwa może w tej sytuacji zostać osądzona i zmuszona do opuszczenia USA na podstawie tajnych dowodów (musi jedynie otrzymać odtajnienie i umożliwiające obronę streszczenie materiału dowodowego), które rozpatruje specjalnie w tym celu utworzony sąd – Alien Terrorist Removal Court. Mimo tego, że takie rozwiązanie poddane jest ostrej krytyce z punktu widzenia naruszenia praw człowieka, to jednak wysuwane są jeszcze postulaty, aby zaostrzyć prawo imigracyjne. I tak na przykład Narodowa Komisja do Spraw Terroryzmu proponuje w swym raporcie wprowadzenie narodowego systemu monitorowania statusu zagranicznych studentów argumentując iż część z nich, zwłaszcza z państw arabskich, współpracuje z organizacjami terrorystycznymi .
W 1998 roku Kongres zaakceptował proponowane przez administrację poszerzenie uprawnień FBI w dziedzinie podsłuchów, co wzbudziło – tak samo jak zaostrzenie prawa imigracyjnego – silną reakcję ze strony obrońców praw człowieka. Przed założeniem podsłuchu FBI musi jednak uzyskać zezwolenie departamentu sprawiedliwości. Według prawa wystarczy co prawda przedstawić dane o prawdopodobnym udziale podejrzanego w grupie terrorystycznej, to w praktyce Departament Sprawiedliwości wymaga mocniejszych dowodów.
Po zamachach z 11 września 2001 roku podjęto dalsze kroki mające zapobiegać aktom terroryzmu. Już następnego dnia po zamachu podjęto decyzję o wydłużeniu czasu tymczasowego aresztu osób podejrzanych o terroryzm z 24 do 48 godzin. Decyzja ta spotkała się z powszechną akceptacją w amerykańskim społeczeństwie.
Stany Zjednoczone na płaszczyźnie operacyjnej prowadzą szeroką współpracę z wieloma krajami. Służby wywiadowcze USA oraz innych państw podejmują działania, których celem jest wymiana informacji na temat organizacji terrorystycznych oraz metod ich działania co ma przede wszystkim umożliwić zapobieganie aktom terroru. Na skalę wymiany informacji operacyjnych wpłynął między innymi rozwój zagranicznych przedstawicielstw FBI i CIA, który miał miejsce w latach dziewięćdziesiątych. Wzorowo w tej płaszczyźnie przedstawia się współpraca Stanów Zjednoczonych z takimi państwami jak Wielka Brytania, Izrael i Kanada. Po 11 września 2001 roku współpraca w zakresie wymiany informacji została przez Stany Zjednoczone szczególnie zintensyfikowana. Krajowi temu udało się bowiem doprowadzić do wzmożonej wymiany informacji wywiadowczych z ponad setką państw w tym także z krajami takimi jak Rosja, Chiny oraz Indie .
Ponadto – jeżeli chodzi o płaszczyznę operacyjną w relacji do innych państw – Stany Zjednoczone rozwijają także współprace prawną. W szczególności USA kładą nacisk na tworzenie nowych lub doskonalenie starych porozumień ekstradycyjnych. W efekcie Stany Zjednoczone posiadały w latach dziewięćdziesiątych ponad setkę porozumień ekstradycyjnych, dzięki którym w ciągu 3 pierwszych lat prezydentury Billa Clintona dokonano więcej ekstradycji terrorystów do USA niż podczas 3 poprzednich kadencji. Należy przy tym podkreślić, że USA zintensyfikowały politykę ekstradycyjną nie tylko ze swymi bliskimi partnerami ale także z krajami oskarżanymi przez USA o bierną postawę wobec terroryzmu . I tak na przykład Pakistan (krytykowany za wątpliwe stanowisko wobec terroryzmu) wydał w USA w 1995 roku Ramzi Youssefa, głównego sprawcę ataku na World Trade Center w Nowym Jorku w 1993 roku. Natomiast Włochy i Grecja także oskarżane przez Waszyngton o bierną postawę wobec terroryzmu, wydały USA kilku podejrzanych o zamachy na obywateli Stanów Zjednoczonych .
Oprócz dwóch wyżej wymienionych działań Stanów Zjednoczonych w stosunkach z innymi państwami w zakresie walki z terroryzmem wymienić można jeszcze udzielanie pomocy przez USA krajom jej potrzebującym. W szczególności należy tu wymienić program ATA (Anti – Terrorism Assistance) założony w 1984 roku i od tego czasu systematycznie rozwijany. Budżet tego programu w 2001 roku liczył 38 mln dolarów i był dziewiętnastokrotnie większy niż w roku uruchomienia ATA. Od chwili założenia tego programu znacznie wzrosła także liczba uczestniczących w nim państw. W ramach ATA szkoli się personel obcych służb w zakresie wykrywania bomb, prowadzenia negocjacji z porywaczami, technik śledczych, zabezpieczenia dowodów itp. Pomoc udzielana jest tylko tym państwom, które w opinii USA nie naruszają praw człowieka. Adresatem są kraje szczególnie narażone na działalność terrorystyczną (na przykład Egipt, Peru), kraje uczestniczące w bliskowschodnim procesie pokojowym (Jordania) oraz te na terenie których stacjonują znaczne siły wojsk amerykańskich (Turcja) .
Poza programem ATA, USA rozwijają także inne programy szkoleniowe. Na przykład Centralne Biuro Śledcze utworzyło specjalne centra szkoleniowe dla służb innych państw w swej kwaterze głównej w Quantico w Wirginii oraz w Budapeszcie, gdzie szkoli się policję z państw Europy Środkowej i Wschodniej oraz byłego ZSRR przede wszystkim w zakresie przeciwdziałania terroryzmowi, ale także w zakresie zwalczania innych zagrożeń dla bezpieczeństwa (chodzi zwłaszcza o przestępczość zorganizowaną). Z innych programów można wymienić uruchamiany przez Departament Stanu w końcu lat dziewięćdziesiątych projekt szkoleń w dziedzinie kontroli granicznej TIP (Terrorist Interdiction Program) .

5. Działania militarne

Stany Zjednoczone są jednym z niewielu krajów (obok Izraela, Turcji czy Sri Lanki), które na ataki terrorystyczne odpowiedziały operacją wojskową. USA bowiem od lat siedemdziesiątych uznawały akcje militarne w odpowiedzi na akcje terrorystyczne za formę samoobrony zgodną z art. 51 Karty Narodów Zjednoczonych. W takiej interpretacji pomocna okazała się okoliczność, że sama Karta NZ nie zawiera definicji agresji, natomiast definicja przyjęta przez zgromadzenie ogólne ONZ w 1974 roku nie wyklucza uznania terroryzmu za formę napaści.
Pierwszą akcją Stanów Zjednoczonych w odpowiedzi na akt terrorystyczny był atak na Libię dokonany 16 kwietnia 1986 roku. W czasie tego ataku zbombardowano budynki rządowe i rezydencję Muamara Kadafiego zabijając około 100 osób. Akcja USA była odpowiedzią na zorganizowanie przez libijskich agentów zamachu bombowego na uczęszczaną przez żołnierzy amerykańskich dyskotekę w Berlinie gdzie zginęło 2 Amerykanów .
Następną akcją militarną Stanów Zjednoczonych było zbombardowanie kwatery głównej irackiego wywiadu w 1993 roku. Atak ten był odpowiedzią USA na ujawnienie przez wywiad amerykański planów władz w Bagdadzie zorganizowania zamachu na prezydenta Georga Busha w czasie jego wizyty w Kuwejcie.
Kolejną akcją militarną Stanów Zjednoczonych dokonaną w reakcji na akty terrorystyczne było zbombardowanie obozów treningowych terrorystów Osamy Bin Ladena w Afganistanie, oraz jego fabryki chemicznej w Sudanie. Naloty te stanowiły odwet za samobójcze ataki bombowe na amerykańskie ambasady w Kenii i Tanzanii .
Dwie pierwsze akcje militarne Stanów Zjednoczonych (na Libię w 1986 roku oraz na Irak 1993 roku) były zbliżone do siebie w tym sensie, że stanowiły odpowiedzi na wrogie, terrorystyczne plany czy też działania rządu suwerennego państwa. Stąd też można bronić tezy, iż zostały one podjęte w ramach samoobrony, choć oczywiście otwarte pozostaje pytanie czy naloty na Irak w 1993 roku są proporcjonalne do samych tylko planów (przygotowań) zamachu na prezydenta Georga Busha.
W przeciwieństwie do dwóch pierwszych operacji, naloty z 1998 roku wymierzone były przeciwko prywatnej osobie Osamy Bin Ladena, a nie rządom tych państw, na terytorium których miały miejsca bombardowania (czyli Sudanowi lub Afganistanowi), co oznacza, że dokonano ich z naruszeniem suwerennych praw tych państw (między innymi prawa do integralności i nienaruszalności terytorium) . Dodatkowo sytuację skomplikował fakt, że dane amerykańskiego wywiadu w oparciu o które podjęto decyzję o wyborze celów okazały się wątpliwe (m.in. w zbombardowanej przez Amerykanów fabryce w Sudanie w chwili nalotu produkowano lekarstwa, o czym Amerykanie wiedzieli) .
Po atakach z 11 września 2001 roku, mimo tego że powstały wcześniej kontrowersje co do zasadności zwalczania terroryzmu operacjami wojskowymi (w szczególności co do operacji z 1998 roku), w zasadzie bezdyskusyjnie uznano, że odpowiedzi na te ataki muszą przybrać formę operacji militarnej. Co do tej kwestii jednym tonem wypowiadali się przedstawiciele administracji oraz kongres , który już 14 września przyjął rezolucję zezwalającą na użycie przez prezydenta sił zbrojnych „przeciwko tym krajom, organizacjom lub osobom, które uzna za odpowiedzialne za ataki z 11 września 2001 roku”. Jednocześnie, w tym samym dniu, Kongres przyznał na przeprowadzenie operacji militarnej 20 mld dolarów. Sekretarz Stanu USA Collin Powell w wywiadzie dla telewizji ABC powiedział że: „amerykańskie społeczeństwo doskonale rozumie, że to jest wojna. Bez względu na to czy jest to prawnie uzasadnione, czy nie. I dlatego musimy odpowiedzieć tak jak by to była wojna”. Właśnie liczba ofiar, skala zniszczeń oraz fakt, że ataki były wymierzone w symboliczne cele Stanów Zjednoczonych (Word Trade Center i Pentagon) spowodował, że nie było wątpliwości aby w odwecie użyć siły militarnej. Operacja wojskowa w odpowiedzi na ataki z 11 września 2001 roku była podjęta po odpowiednich przygotowaniach w przeciwieństwie do poprzednich akcji militarnych, które były przeprowadzone dość pośpiesznie i przez to w sposób nieprzygotowany (w szczególności zbombardowanie fabryki chemicznej w Sudanie w 1998 roku) i nie ograniczyła się tylko do ataków lotniczych, lecz była połączona z działaniami sił lądowych, służb specjalnych oraz towarzyszyły jej działania dyplomatyczne, policyjne i ekologiczne .

6. Defensywne środki zwalczania terroryzmu

Defensywne środki zwalczania terroryzmu to wszelkiego rodzaju działania służące zwiększeniu „odporności” chronionych obiektów i osób – potencjalnych celów ataku terrorystów oraz zwiększające zdolności odpowiednich służb do ograniczenia skutków ewentualnego ataku. Przedmiotowe środki mogą mieć charakter wewnętrzny (działania poza granicami USA) oraz wewnętrzny (działania na terytorium USA).
Za bezpieczeństwo cywilnego personelu i mienia rządu USA (działanie zewnętrzne) poza granicami kraju odpowiada działające w ramach Departamentu Stanu Biuro Bezpieczeństwa Dyplomatycznego (Diplomatic Security). Natomiast za ochronę placówek i personelu wojskowego odpowiedzialność ponosi Departament Obrony USA .
Biuro Bezpieczeństwa Dyplomatycznego ustala standardy bezpieczeństwa obowiązujące w przedstawicielstwach dyplomatycznych USA, nadzoruje ich wykonanie oraz zarządza przeznaczonym na ten cel budżetem. Po częstych atakach na amerykańskich dyplomatów w latach osiemdziesiątych znacznie zwiększono środki na bezpieczeństwo placówek dyplomatycznych, co poskutkowało znacznym zmniejszeniem aktów terroru przeciwko placówkom dyplomatycznym USA. Jednakże ataki terrorystyczne na ambasady Stanów Zjednoczonych w Kenii i Tanzanii, mimo to że ambasady te spełniały wymogi Biura Bezpieczeństwa Dyplomatycznego udowodniły, że obowiązujące standardy bezpieczeństwa nie są wystarczające. Zamachy na ambasady USA w Afryce wywołały więc znaczny wzrost nakładów na bezpieczeństwo urzędników i obywateli poza USA. W latach 2001 – 2005 planowano przeznaczyć na bezpieczeństwo dyplomacji USA około 3 mld dolarów, a w samym tylko 1999 roku wydano na ten cel 1,5 mld dolarów .
Począwszy od zamachu na World Trade Center w 1993 roku wzrosło zaniepokojenie Stanów Zjednoczonych aktywnością terrorystów na ich terytorium. Zaniepokojenie to było dodatkowo uzasadnione rozwojem zagranicznych grup terrorystycznych w USA oraz wzrostem terroryzmu wewnętrznego (którego kulminacją był zamach na budynek federalny w Oklahoma City w 1995 roku). Jednak aktywność USA w zakresie defensywnych środków ochronnych o charakterze wewnętrznym koncentrowała się w latach dziewięćdziesiątych przede wszystkim na ochronie przed superterroryzmem (terroryzmem z użyciem broni masowego rażenia), co spowodowało pewne zaniedbanie związane z ochroną przed „terroryzmem tradycyjnym” . Położenie nacisku na ochronę przed superterroryzmem podyktowane było między innymi następującymi informacjami zdobytymi przez wywiad: w 1992 roku jedna z prawicowych organizacji terrorystycznych planowała atak na budynek administracji rządowej w Minnesocie; sprawcy ataku w Word Trade Center z 1993 roku zamierzali użyć zabójczych substancji chemicznych; chęć pozyskania broni masowego rażenia wykazywał też Hamas oraz Al – Kaida. Ponadto w zagrożeniu superterroryzmem utwierdził Amerykanów atak na tokijskie metro w 1995 roku przeprowadzony z użyciem sarinu .
W związku z powyższym w latach dziewięćdziesiątych znacznie wzrosły wydatki Stanów Zjednoczonych związanych z ochroną przed superterroryzmem z niewielkich na początku dekady do 1,5 mld dolarów w 1999 roku. W 2000 roku nakłady na zwalczanie superterrotryzmu spadły do 618 mln dolarów, ale w 2001 roku zwiększyły się do stanu z 1999 roku wynosząc 1,4 mld dolarów .
Ponadto zmodyfikowano prawo wewnętrzne zaostrzając kontrolę handlu niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i biologicznymi oraz podwyższając kary za nielegalne posiadanie takich środków oraz substancji radioaktywnych.
Przede wszystkim jednak Stany Zjednoczone skupiły się na budowie zdolności do jak największego ograniczenia efektu ataku terrorystycznego z użyciem broni masowego rażenia. W tym celu utworzono oddziały wojskowe do szybkiego reagowania na ewentualny atak superterrorystyczny. Formacjami tymi są: CBIRF (Chemical Biological Incident Response Force) działający w strukturach Korpusu Marines oraz TUV (Technical Escort Unit) działający w strukturach wojsk lądowych. Mają one za zadanie szybkie ograniczenie i eliminację, samodzielnie lub wspólnie z lokalną policją, skutków działania użytej przez terrorystów substancji oraz prowadzenie szkoleń w zakresie przeciwdziałania niekonwencjonalnym zagrożeniom ze strony terrorystów. Z uwagi na niewielką liczebność tych formacji szkoli się również siły policyjne i Gwardię Narodową (liczącą 900 tysięcy żołnierzy) pod kątem zapobiegania skutkom ataków z użyciem broni niekonwencjonalnej .
Defensywne środki ochrony przed superterroryzmem podejmują nie tylko instytucje rządowe, ale także poszczególne strony oraz większe miasta. Na przykład władze Waszyngtonu, San Francisco, Denver, Los Angeles i Atlanty zwiększają zapasy szczepionek przeciw najgroźniejszym chorobom na wypadek ataku bioterrorystów. Z kolei władze Nowego Jorku utworzyły specjalny zespół do reagowania na ataki terrorystyczne z użyciem broni masowego rażenia .
Ograniczeniu skutków ataków z użyciem broni niekonwencjonalnych służą szkolenia służb mających kontakt z bronią masowego rażenia w pierwszej fazie po jej użyciu (tzw. first responders). Poza tym Stany Zjednoczone zwiększają zapasy szczepionek oraz sprzętu odkażającego i służącego do dezynfekcji substancji radioaktywnych. Nastąpiło także wzmocnienie ochrony fizycznej (systemy alarmowe, procedury bezpieczeństwa, strażnicy) infrastruktury szczególnie wrażliwej na atak terrorystów takiej jak np. elektrownie atomowe, fabryki chemiczne, ujęcia wody .
Ponadto rząd USA przyjął odpowiednie akty prawne rozgraniczające kompetencje różnych instytucji w razie ataku superterrorystów. Zgodnie z dyrektywami prezydenta z 1995 roku główną odpowiedzialność za prewencję i ograniczenie skutków ataków terrorystycznych z użyciem broni masowego rażenia ponosi Federalna Agencja Zarządzania Kryzysowego (Federal Emergency Management Agency, FEMA) wraz z Departamentem Obrony, który przejmuje kierownictwo w szczególnie poważnych przypadkach .
Ataki z 11 września 2001 roku na World Trade Center i Pentagon udowodniły jak podatne i mało odporne są Stany Zjednoczone na ataki terrorystyczne dokonywane na ich terytorium.
Po początkowych doraźnych krokach (m. in. ewakuacja budynków rządowych) podjęto bardziej systemowe działania. Już 14 września 2001 roku Kongres zezwolił na mobilizację 50 tysięcy rezerwistów, których głównym zadaniem była ochrona budynków o znaczeniu strategicznym położonych na terytorium USA .
27 września 2001 roku prezydent Georg Bush ogłosił program działań mających na celu zwiększenie bezpieczeństwa w portach lotniczych i samolotach pasażerskich.
Wprowadzono zaostrzone kontrole na granicy z Kanadą i Meksykiem, a także wprowadzono tak daleko idące środki, jak sprawdzanie wszystkich samochodów ciężarowych wjeżdżających do większych miast Stanów Zjednoczonych (w obawie przed zamachami z użyciem zarówno konwencjonalnej jak i niekonwencjonalnej broni).
Z kolei w celu zapobieżenia atakom z użyciem broni masowego rażenia zakazano lotów nad terytorium USA samolotów rolniczych, mogących służyć do rozprzestrzeniania zabójczych substancji chemicznych i biologicznych .

7. Jednostki specjalne.

Główną jednostką kontrterrorystyczną Stanów Zjednoczonych jest oddział Delta (Delta Force) utworzona w 1977 roku. Stacjonuje on w miejscowości Fort Bragg w Karolinie Północnej.
Jednostka ta została powołana przede wszystkim do prowadzenia operacji ratunkowych w przypadku wzięcia obywateli Stanów Zjednoczonych jako zakładników poza granicami kraju, a także do likwidacji grup terrorystycznych zagrażających podstawowym interesom USA oraz likwidacji skrajnych elementów terrorystycznych, które weszłyby w posiadanie broni masowego rażenia w celu szantażowania lub wywierania nacisku politycznego .
Brak jest matriałów na temat struktury organizacyjnej Oddziału Delta, który liczy około 800 żołnierzy. Delta Force podzielona jest na oddziały bojowe stacjonujące w różnych częściach świata, co ma na celu szybszą reakcję na zaistniały akt terrorystyczny.
Ochotnicy do Delta Force rekrutują się z amerykańskich wojsk powietrznodesantowych, a także z Zielonych Beretów i Piechoty Morskiej. Jeden ze sprawdzianów rekrutacyjnych polega na dotarciu w pełnym oporządzeniu (broń, kuloodporny hełm, 40 – kilogramowy plecak) z miejsca oddalonego o kilkadziesiąt kilometrów do bazy. Ponadto kandydaci poddawani są testom psycho – fizycznym. Najczęściej wstępną selekcję przechodzi 10 – 15 % kandydatów .
Kolejną jednostką specjalną przeznaczoną do działań kontrterrosystycznych na akwenach morskich jest SEAL, popularnie nazywane „Foki”. Jest to pododdział płetwonurków wchodzący w skład amerykańskiej marynarki wojennej, który swoją działalność zapoczątkował w 1962 roku w Wietnamie .
W ramach amerykańskiego Federalnego Biura Śledczego (FBI) utworzono w 1982 roku policyjną jednostkę kontrterrorystyczną HRT (Hostage Rescue Team – Oddział Ratownictwa Zakładników). Jednostka ta jest kierowana do działań o najwyższej randze na terenie Stanów Zjednoczonych. Kandydaci przechodzą szereg testów i sprawdzianów selekcyjnych, a następnie kierowani są na szkolenia do Centralnego Ośrodka Szkolenia Agentów FBI w Quantico w Wirginii. Agenci uczą się strzelania, technik wejść do pomieszczeń, walki wręcz, skoków na spadochronie, posługiwania się sprzętem elektronicznym w działaniach specjalnych itp .
Poszczególne Departamenty Policji w zależności od stopnia zagrożenia przestępczością oraz uznania i możliwości finansowych miejscowych władz tworzą Oddziały Specjalnej Broni i Taktyki, tzw. SWAT (Special Weapons and Tactics). Każdy departament policji sam kształtuje wyposażenie i szkolenie oddziału, nie ma jednolitego, powszechnego dla całych Stanów Zjednoczonych modelu treningowego tych jednostek. Stąd też ich poziom jest zróżnicowany w zależności od danego departamentu policji. Do najlepiej wyszkolonych grup SWAT należą oddziały w Los Angeles i Miami.
Oddziały SWAT przeznaczone są nie tylko do zwalczania aktów terroryzmu cechujących się braniem zakładników, ale także do zatrzymywania uzbrojonych bandytów, przemytników i handlarzy narkotyków.
Poszczególne jednostki SWAT liczą zwykle 20 – 30 osób. Praca w tych jednostkach jest traktowana w policji jak swoista nobilitacja, a czas przyjęcia od momentu zgłoszenia wynosi nawet 5 – 7 lat .
Wreszcie ostatnią jednostką specjalną spełniającą zadania kontrterrorystyczne jest Specjalna Grupa Operacyjna, tzw. SOG (Specjal Operation Group). Składa się ze 150 osób, podlega Szeryfowi Federalnemu i stanowi część Federalnej Służby Szeryfów Stanów Zjednoczonych (United States Marshals Service).
Jednostka ta przeznaczona jest nie tylko do walki z terroryzmem, ale także do ścigania zbiegłych niebezpiecznych przestępców, ich konwojowanie, oraz do ochrony ważnych osób w kraju. Kandydaci do służby w SOG rekrutują się przeważnie spośród żołnierzy jednostek specjalnych USA, a niewielka ich część rekrutuje się także z policji .

Rozdział IV
Polityka USA wobec terroryzmu

1. Stany Zjednoczone a terroryzm w skali globalnej

Na skutek upadku ZSRR i zakończenia zimnej wojny Stany Zjednoczone pozostały jedynym supermocarstwem na świecie zdolnym do prowadzenia polityki globalnej. Konsekwencją prowadzenia takiej polityki (czy też jak to się niekiedy określa pełnienia roli „światowego żandarma”) jest wchodzenie w konflikt z interesami nie tylko innych państw, ale także grup etnicznych, wspólnot religijnych itp. Rola supermocarstwa oznacza także angażowanie się, najczęściej w roli mediatora, w konflikty generujące akty terrorystyczne .
W czasie swego istnienia Związek Radziecki oddziaływał na rozmaite grupy terrorystów lewackich kierujących swoją działalność terrorystyczną przeciwko Stanom Zjednoczonym. Wtedy cele amerykańskie „w trzech geograficznych centrach” były często atakowane przez rozmaite ugrupowania odwołujące się do różnych odmian retoryki skrajnie lewicowej.
W czasach świata dwubiegunowego polityka amerykańska była podporządkowana jedynemu celowi, a mianowicie powstrzymaniu i ostatecznemu pokonaniu Związku Radzieckiego. Politycy amerykańscy jak gdyby nie przewidując tak stosunkowo szybkiego zwycięstwa nad komunizmem nie zastanawiali się nad kształtem świata postbipolarnego. Na przykład nie docenili w porę fundamentalizmu islamskiego, stąd też manipulowanie ruchami islamistycznymi. W Afganistanie to doprowadziło do zastąpienia starych zagrożeń nowymi. Amerykanie bowiem wspierali islamistów w latach osiemdziesiątych w Afganistanie w ich walce przeciw Związkowi Radzieckiemu, a później ci sami islamiści skierowali się przeciwko Stanom Zjednoczonym .
Po 11 września trudno sobie wyobrazić, aby ktokolwiek w Stanach Zjednoczonych podważał realność zagrożenia stworzonego przez terroryzm dla wewnętrznej i międzynarodowej stabilności.
Z drugiej jednak strony, gdyby ten największy w historii świata akt terrorystyczny nigdy nie nastąpił to i tak instytucje Stanów Zjednoczonych (szczególnie palcówki dyplomatyczne) jak i obywatele tego państwa były by pierwszoplanowymi celami ataków terroryzmu międzynarodowego. Jest to cena jaką płacą Stany Zjednoczone za pozostawanie jedynym światowym supermocarstwem. Pełniąc rolę „żandarma światowego” USA są automatycznie narażone na ataki ze strony wszystkich niezadowolonych z własnego położenia .
Antyamerykanizm jest ciągle jednym z głównych ideologicznych wyznaczników rozmaitych stosujących przemoc radykalnych ugrupowań.
Nieliczne działające jeszcze lewackie partyzantki latynoamerykańskie odwołujące się do terroryzmu, mimo tego, że odchodzą od ideologii rewolucyjnej - to jednak antyamerykanizm pozostaje dla nich nadal istotnym punktem odniesienia. Jest to uzasadnione także tym, że Stany Zjednoczone próbują zniszczyć podstawowe źródło tych organizacji jakimi są przemyt i handel narkotykami.
Po drugie ekstremistyczna lewica na całym świecie w dalszym ciągu upatruje w amerykańskim imperializmie największego wroga. Obecnie nie występują już klasyczne ugrupowania terrorystyczne zachodnioeuropejskiej skrajnej lewicy. W ich miejsce powstają ugrupowania ekstremistyczne łączące w swoim ideologicznym tyglu antyglobalistów, ruchy ekologiczne, anarchistów i lewaków. Większość z nich przeciwstawiając się globalizacji widzi właśnie w Stanach Zjednoczonych głównego piewcę globalizacji .
Z punktu widzenia Stanów Zjednoczonych największe zagrożenie terrorystyczne generowane jest przez skrajny odłam fundamentalistów islamskich. Afganistan pod rządami Talibów stał się schronieniem i miejscem szkolenia dla islamistycznych terrorystów z Bliskiego Wschodu i Azji Południowej (w tym ekstremistów działających w dawnych republikach ZSRR, szczególnie w Uzbekistanie i Tadżykistanie). Jeszcze przed 11 września 2001 roku zdawano sobie sprawę, że ugrupowania islamistyczne w szczególności Al – Kaida pod przewodnictwem Osamy Bin Ladena stanowi poważne zagrożenie dla Stanów Zjednoczonych. Dowiodły tego w szczególności ataki na amerykańskie ambasady w Kenii i Tanzanii w 1998 roku .
Antyamerykanizm terrorystycznych organizacji fundamentalistów islamskich najlepiej oddają słowa wroga numer jeden Stanów Zjednoczonych, Osamy Bin Ladena, który powiedział: „jeżeli Izraelczycy zabijają małe dzieci w Palestynie a Amerykanie zabijają niewinnych ludzi w Iraku, zaś większość Amerykanów popiera swojego prezydenta, znaczy to że naród amerykański walczy przeciw nam i mamy prawo uznać go za swój cel” .
Polityka Stanów Zjednoczonych w kwestii zwalczania terroryzmu w znacznej mierze polega na izolowaniu państw uznanych za „państwa sponsorujące terroryzm” (w których listę ustala Departament Stanu USA). Ponadto celowi temu służy nakładanie określonych sankcji np. o charakterze ekonomicznym (w tym także chodzi o nakłanianie innych państw do przyłączenia się do takich sankcji), a także prowadzenie aktywności międzynarodowej mających na celu wytworzenie powszechnych standardów prawnych, porozumień i definicji umożliwiających efektywne zwalczanie i zapobieganie terroryzmowi. Środki te zostały bardziej szczegółowo opisane w poprzednim rozdziale dotyczącym zwalczaniu terroryzmu .

2. Forum ONZ i inne płaszczyzny wykorzystywane do zwalczania terroryzmu
2.1. Forum ONZ

Współdziałanie państw na forum ONZ ma kluczowe znaczenie dla kształtu i efektów międzynarodowej walki z terroryzmem, ONZ bowiem stanowi w zasadzie „jedyny uniwersalny mechanizm walki z terroryzmem jako globalnym zagrożeniem” . Stąd też ustalenia podejmowane na forum ONZ zobowiązują tę najszerszą grupę państw oraz warunkują współpracę państw w ramach innych, na przykład regionalnych form współdziałania.
Na konferencji zorganizowanej przez ONZ w 1987 roku nie udało się wprawdzie ustalić wprawdzie definicji terroryzmu, ale państwa zgodziły się na przyjęcie iż taka działalność stanowi przestępstwo. Dzięki temu ustaleniu wydaje się że najefektywniejszymi środkami zapobiegawczymi wydają się być regulacje prawne.
W ramach ONZ przyjęto wiele konwencji narodowych mających służyć zwalczaniu terroryzmu. Konwencje te zostały bliżej omówione w poprzednim rozdziale. W tym miejscu możemy jedynie zasygnalizować, że w latach dziewięćdziesiątych przyjęto trzy dalsze porozumienia. Dotyczące walki z terroryzmem takie jak: „Konwencja z 1 marca 1991 roku podpisana w Montrealu o znakowaniu plastikowych substancji wybuchowych”, „Konwencja o zwalczaniu terrorystycznych zamachów bombowych” z grudnia 1997 roku (której inicjatorem były Stany Zjednoczone) oraz konwencja z 1999 roku „o zwalczaniu finansowania terroryzmu” .
Obok działań prawnych w ramach ONZ, organizacja ta podejmuje działania polityczne w celu eliminacji zjawiska terroryzmu. I tak począwszy od 1972 roku (kiedy to po wydarzeniach w Monachium terroryzm międzynarodowy stał się tematem obrad Zgromadzenia Ogólnego ONZ) co roku zgromadzenie ogólne przyjmuje rezolucję pod tytułem „środki eliminacji terroryzmu międzynarodowego”. Rezolucje takie nie mają charakteru wiążącego, nie są one aktami prawnymi, mają one natomiast charakter apeli politycznych wyrażających potępienie terroryzmu jako formę walki politycznej, uznaje się działalność terrorystyczną za nie usprawiedliwioną politycznie. Ponadto te apele zgromadzenia ogólnego ONZ zobowiązują państwa do podjęcia odpowiednich środków zapobiegawczych i zwalczających terroryzm międzynarodowy, wzywają określone państwa do współpracy w zwalczaniu terroryzmu oraz do podpisywania konwencji międzynarodowych, których przedmiotem jest eliminacja terroryzmu. Wszystkie te rezolucje są do siebie podobne, niektóre mają wręcz „rytualny” charakter. Jednak da się zauważyć pewną zmianę w treści tych rezolucji. Wcześniej miały charakter bardziej ideologiczny (kładły nacisk na zwalczanie przyczyn terroryzmu) natomiast są bardziej pragmatyczne. Większość z tych rezolucji nie wykracza jednak poza deklaracje „dobrych chęci” państw. Spośród nich większe znaczenie można przypisać jedynie rezolucji numer 49/60 i będącej jej uzupełnieniem rezolucji numer 51/210. Rezolucje te tworzą bowiem katalog środków międzynarodowej walki z terroryzmem zalecanych i akceptowanych przez Zgromadzenie Ogólne ONZ. Są to następujące środki: zakaz jakiejkolwiek pomocy dla terrorystów, zakaz zachęcania do działalności terrorystycznej, jej finansowania lub finansowania, konieczność zapewniania zdolności państw do ujęcia i osadzenia sprawców ataków terrorystycznych oraz apel o pełną implementację obowiązujących konwencji międzynarodowych dotyczących tej kwestii .
Dowodem na to jaką wagę przywiązuje Zgromadzenie Ogólne ONZ do sprawy zwalczania terroryzmu może być okoliczność, że już w dzień po atakach, czyli 12 września 2001 roku zostało zwołane Zgromadzenie Ogólne ONZ. Otwierając posiedzenie Sekretarz Generalny ONZ Koffi Anan główną uwagę poświęcił przede wszystkim atakom na Nowy Jork i Waszyngton. W przyjętej rezolucji Zgromadzenie Ogólne ONZ stanowczo potępiło ataki terrorystyczne z 11 września 2001 roku .
Aktywność w ramach ONZ wykazuje także inny jej organ, jakim jest Rada Bezpieczeństwa. W latach dziewięćdziesiątych częstotliwość podejmowania przez Radę Bezpieczeństwa tematu terroryzmu wzrosła, ale istotniejsze jest to, że w tym okresie Rada zdecydowała się zareagować na akty terroru na podstawie VII Karty Narodów Zjednoczonych, a więc wprowadzić sankcje wojskowe wobec państwa uznanego za sponsora terroryzmu.
Pierwszym takim przypadkiem były działania Rady Bezpieczeństwa wobec Libii w związku z udowodnieniem agentów libijskich w zamachach na samoloty nad Lockerby (21 grudnia 1988 roku) i nad Saharą (lipiec 1989 roku). W związku z tym, że Libia odmówiła współpracy w ujęciu sprawców tych zamachów, wprowadzono wobec niej sankcje w postaci zakazu utrzymywania z Libią połączeń lotniczych, zakazu zaopatrywania Libii w sprzęt lotniczy, zakaz eksportu broni i sprzętu wojskowego. Zakazy te miały obowiązywać tak długo jak długo, Libia nie zdecyduje się na pełną współpracę w ujęciu sprawców obu zamachów lotniczych .
Podobne sankcje Rada Bezpieczeństwa nałożyła na Sudan i Afganistan. W przypadku Sudanu była to reakcja na nieudany zamach na prezydenta Egiptu w 1995 roku dokonany przez terrorystów wspieranych przez sudańskie władze. Natomiast sankcje nałożone na Afganistan były odpowiedzią za udzielenie przez ten kraj schronienia Osamie Bin Ladenowi.
Powyższe środki stosowane przez Radę Bezpieczeństwa charakteryzują się przede wszystkim ograniczonością zastosowania – są bowiem możliwe wyłącznie w przypadku terroryzmu sponsorowanego przez państwo .
Rada Bezpieczeństwa, podobnie jak Zgromadzenie Ogólne ONZ, natychmiast zareagowała na atak z 11 września 2001 roku. Reakcje Rady w początkowej fazie miały przede wszystkim charakter symboliczny. Dopiero 28 września 2001 roku Rada Bezpieczeństwa zastosowała bardziej konkretne środki opisane w rezolucji 1373. Rezolucja ta nakazuje wszystkim państwom zapobiegać i zwalczać pozyskiwanie funduszy przez terrorystów na ich terytorium, uznać tego typu działania za przestępstwo oraz natychmiast zamrozić wszelkie środki finansowe znajdujące się pod ich jurysdykcją i mogące służyć do finansowania terroryzmu. Ponadto rezolucja ta wzywa do zwiększenia międzynarodowej wymiany informacji na temat terroryzmu oraz koordynacji działań wymierzonych w powiązane z nim zjawiska: handel narkotykami, zorganizowaną przestępczość międzynarodową, proliferację broni masowego rażenia .
W 1999 roku w ramach ONZ utworzono decyzją Zgromadzenia Ogólnego, Oddział Zapobiegania Terroryzmowi (znajduje się on w strukturach Biura Kontroli Narkotyków i Zapobiegania Przestępczości). Oddział ten ma badać trendy rozwojowe terroryzmu oraz poprzez zbieranie danych na temat skuteczności działań zapobiegawczych pomóc poszczególnym państwom możliwie najefektywniej przeciwdziałać temu zjawisku. Planuje się także wydawanie przez Oddział Zapobiegania Terroryzmowi specjalnego raportu na temat terroryzmu międzynarodowego .

2.2. Grupa G – 7

Problem terroryzmu międzynarodowego był tematem rozmów na spotkaniach państw G – 7 od końca lat siedemdziesiątych (od szczytu w Bonn w 1978 roku). Początkowo zainteresowanie problemem terroryzmu na tej płaszczyźnie było niepełne i fragmentaryczne, jednak po serii zamachów terrorystycznych w różnych częściach świata (Oklahomie, Paryżu, czy Tokio) zmieniło się podejście do tego problemu.
W lipcu 1995 roku na szczycie G – 7 w Halifaxie podjęto decyzję o zacieśnieniu współpracy w ramach walki z terroryzmem międzynarodowym i o zwołaniu – w celu opracowania jej zasad – spotkania ministrów spraw zagranicznych oraz ministrów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo publiczne.
Spotkanie w Kanadzie (w Ottawie) doprowadziły także do wykształcenia mechanizmu prac G – 7 w ramach walki z terroryzmem. Przebiegają one w ramach cyklicznych spotkań na szczeblu szefów państw, odpowiedzialnych ministerstw oraz różnego rodzaju ekspertów. Kluczową rolę pełnią tutaj rozmowy podczas dorocznych szczytów G – 7 na których ustala się priorytety działań .
Fundamentalnym dokumentem w zakresie zwalczania terroryzmu podjętym na płaszczyźnie G – 7 jest przyjęta na spotkaniu ministerialnym w Ottawie „Deklaracja o zwalczaniu terroryzmu” z 12 grudnia 1995 roku. Deklaracja ta zobowiązała członków G - 7 do podjęcia szeroko zakrojonych działań wymierzonych w terroryzm międzynarodowy. Działania te miały obejmować wymianę informacji i doświadczeń potrzebnych do zwalczania terroryzmu, rozwój technik śledczych i programów szkoleniowych, przedsięwzięcia kroków uniemożliwiających dostęp terrorystów do broni masowego rażenia oraz zwiększenia bezpieczeństwa wszystkich rodzajów transportu. Poza tym wezwano państwa do nieustępliwości wobec terrorystów zgodnie z zasadą no concessions. W 1996 roku na szczycie w Lyonie potwierdzono zobowiązania przyjęte w Ottawie (konwencja z 12 grudnia 1985 roku). Wezwano wszystkie kraje do przystąpienia do odpowiednich konwencji międzynarodowych .
Z kolei na Konferencji Paryskiej z lipca 1986 roku przyjęto program tzw. „25 Rekomendacji Paryskich”. Program ten przewidywał działania o charakterze międzynarodowym i wewnętrznym. Działania międzynarodowe miały obejmować rozwój prawa międzynarodowego (chodzi między innymi o powszechny akces do istniejących konwencji i ich implementację do 2000 roku, a także rozwój procesów ekstradycyjnych), ograniczenie możliwości finansowania terroryzmu (np. zwalczanie finansowania przez organizacje charytatywne) i usprawnienie wymiany informacji na temat terroryzmu (na przykład bezpośrednie kontakty między odpowiednimi służbami, utworzenie centralnych ośrodków dla rozwoju tego typu łączności). Natomiast działania wewnętrzne miały polegać na rozwoju zdolności państw do: przeciwdziałania terroryzmowi (np. usprawnienie wewnętrznej kooperacji miedzy instytucjami i służbami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo, do odstraszania i karania terrorystów (np. obserwacja i badanie organizacji społecznych mogących służyć kamuflowaniu działalności terrorystycznej, kontrole eksportu broni itp.) oraz do kontroli granic (zapobieganie fałszowaniu dokumentów podróży).
W 1997 roku odbył się kolejny szczyt w Denver (stan Kolorado), podczas którego potwierdzono determinację państw w ich walce z terroryzmem i ponownie wezwano państwa do ratyfikacji konwencji międzynarodowych do 2000 roku.
Od spotkania w Denver ranga zwalczania terroryzmu w pracach G – 7 zaczęła się jednak zmniejszać. Współpraca przeniosła się bowiem na szczebel ekspertów, którzy opracowali szczegółowe sposoby realizacji programu przyjętego w Paryżu .

2.3. Sojusz Północnoatlantycki

Kolejną płaszczyzna na której podejmuje się działania zmierzające do zwalczania terroryzmu jest Sojusz Północnoatlantycki (NATO). Już w koncepcji strategicznej z Rzymu z 1991 roku NATO uznało terroryzm międzynarodowy za jedno z zagrożeń jakie należało zwalczać z udziałem jego sił.
W Nowej Koncepcji Strategicznej Sojuszu z 1999 roku zaliczono walkę z terroryzmem do nowych misji NATO .
Mimo tych dwóch powyższych zapisów wśród państw członkowskich nie było zgody odnośnie włączenia walki z terroryzmem do kompetencji NATO. Zwolennikami takiego rozwiązania są Stany Zjednoczone i Turcja, ale jednak większość sojuszników europejskich było innego zdania. Również wielu ekspertów uważa, że struktury NATO są nieadekwatne do zwalczania terroryzmu .
Ataki z 11 września 2001 roku na WTC i Pentagon zmieniły wcześniejsze zapatrywania na kwestię użycia NATO w zwalczaniu terroryzmu. Już 12 września z inicjatywy Sekretarza Generalnego Sojuszu Północnoatlantyckiego, lorda Robertsona, Rada Północnoatlantycka oświadczyła, że jeżeli okaże się że ataki z 11 września były dokonane przez państwo lub organizację zewnętrzną (spoza Stanów Zjednoczonych), to ataki te będą stanowiły akt agresji przeciwko wszystkim państwom Sojuszu.
Jednak z pełnym wejściem tego postanowienia wstrzymano się aż Stany Zjednoczone przedstawią pozostałym sojusznikom przekonywujące dowody, iż ataku dokonała organizacja zewnętrzna (spoza USA). Dowody wskazujące na Al Kaidę Osamy Bin Ladena Stany Zjednoczone zaprezentowały Radzie Atlantyckiej 2 października 2001 roku .
Z tym dniem uznano więc, że zostały spełnione warunki wejścia w życie artykułu 5 Traktatu Waszyngtońskiego, stanowiącego, że atak przeciwko jednemu z państw – członków Sojuszu będzie uważany za atak przeciwko wszystkim członkom.
Zgodnie jednak z tym samym artykułem Traktatu Waszyngtońskiego wsparcie danego państwa – sojusznika nie musi mieć formy uczestnictwa w działaniach zbrojnych i każdy członek NATO może sam określić, jakie działanie podejmie w ramach realizacji zobowiązań sojuszniczych .
Wszyscy jednak sojusznicy w pełni zaakceptowali przedsięwziętą przez administrację Stanów Zjednoczonych w dniu 3 października 2001 roku listę potrzeb. Lista ta zawierała między innymi prośbę o dostęp do natowskich samolotów rozpoznawczych wyposażonych w system AWACS, udostępnieniu USA przez pozostałych sojuszników ich przestrzeni powietrznej, baz wojskowych i portów morskich, wzmocnieniu ochrony znajdujących się na ich terytorium jednostek i placówek amerykańskich .
Wydarzenia z 11 września 2001 roku spowodowały więc, że po raz pierwszy w historii zdecydowano się użyć struktur sojuszu wojskowego do prowadzenia działań antyterrorystycznych.

2.4 Spotkania na szczycie

Kolejnym wymiarem na którym dokonuje się współpraca w zakresie zwalczania terroryzmu są spotkania na szczycie. Podjęto próby koordynacji wysiłków na rzecz zmniejszenia zagrożenia terroryzmu poprzez organizację „okazjonalnych” (które nie są elementem regularnej współpracy) spotkań wysokich przedstawicieli państw zainteresowanych zwalczaniem terroryzmu. Jednak spotkania tego typu nie prowadziły do wypracowania przełomowych porozumień, ich wartość ograniczała się zazwyczaj do wydźwięku propagandowego. Najważniejszym z tego typu przedsięwzięć był zwołany przez Hosni Mubaraka i Billa Clintona szczyt budowniczych pokoju (summit of peacemakers). Odbył się on z udziałem delegacji 27 państw 13. 03. 1996 roku w Egipcie w Szarm el – Szejk. Podczas tego spotkania terroryzm międzynarodowy oceniono tylko w kontekście bezpieczeństwa międzynarodowego związanego z tym regionem. Efektem szczytu było potępienie w komunikacie końcowym terroryzmu we wszystkich jego przejawach jako „niezgodnego z wartościami duchowymi wyznawanymi w regionie”, oraz zobowiązanie do współpracy dwu i wielostronnej mającej na celu zahamować jego wzrost, osądzenie sprawców aktów terrorystycznych, odcięcie terrorystom źródeł finansowania oraz rekrutację zwolenników na Bliskim Wschodzie. Zaplanowano utworzenie grupy roboczej, która miała doprowadzić do wprowadzenia w życie postanowień szczytu .
Inne spotkanie na szczycie odbyło się w Baguio na Filipinach 21 lutego 1996 roku. Uczestniczyły w nim delegacje z 19 państw pochodzących głównie z Azji i Ameryki Północnej. Nowym elementem było mocne akcentowanie konieczności legalności w świetle prawa międzynarodowego i wewnętrznego państw, środków podejmowanych dla zwalczania terroryzmu To spotkanie i wymienione wyżej spotkania na szczytach potwierdzają opinię o niewielkiej poza propagandową efektywności tego typu działań .

Zakończenie

We współczesnym terroryzmie można zaobserwować tendencje do ataków pociągających za sobą dużą liczbę ofiar śmiertelnych. Terroryzm stał się mniej „symboliczny” a bardziej „krwawy”. Zmniejszona liczba zamachów terrorystycznych równoważona jest przez ich większą skalę, co pozwala przebić się do czołówki medialnej w czasach, gdy przemoc uległa banalizacji. Jednym z obserwowanych trendów we współczesnym terroryzmie jest proporcjonalny wzrost ilości incydentów pociągających za sobą ofiary śmiertelne. W latach dziewięćdziesiątych prawdopodobieństwo, że dany atak terrorystyczny pociągnie za sobą śmierć lub rany u co najmniej jednej osoby było wyższe niemal o 20 % niż 20 lat wcześniej .
Terroryzm współczesny wykazuje bardzo wysokie nasycenie kwestiami religijnymi. W 1968 roku żadnej grupy terrorystycznej nie można było zakwalifikować jako religijnej (tak jak zdominowanej przez religijne cele i motywację. W 1980 roku istniały tylko dwa takie ugrupowania i oba związane były z Iranem. Natomiast w latach dziewięćdziesiątych nastąpiła prawdziwa eksplozja terroryzmu religijnego.
W 1994 roku 1/3 międzynarodowych grup terrorystycznych miała charakter religijny, a już w 1995 prawie połowa. W zasadzie wszystkie najbardziej krwawe ataki terrorystyczne lat dziewięćdziesiątych miały religijne konotacje .
Dwie wyżej przedstawione cechy są najbardziej typowymi, jeżeli chodzi o współczesny terroryzm.
Bezprecedensowy atak z 11 września 2001 roku na World Trade Center i Pentagon stał się zapewne czynnikiem integrującym Amerykanów wokół kwestii szeroko rozumianego antyterroryzmu. Jednocześnie Stany Zjednoczone muszą niezwykle uważać aby walka z terroryzmem nie przekształciła się w walkę ze swobodami demokratycznymi i rasowymi czy też etnicznymi mniejszościami. Jest to płynna granica, której naruszenie może okazać się ledwo dostrzegalne.
Na Stanach Zjednoczonych jako jedynym supermocarstwie ciąży odpowiedzialność za losy, w tym także odpowiedzialność w zakresie zapobiegania, zwalczania i eliminacji terroryzmu, stąd też Amerykanie nie mogą pozwolić sobie na izolacjonizm.
Jednak ten przeciwnik Stanów Zjednoczonych (w przeciwieństwie do dawnego, czyli Związku Radzieckiego) kryje się w cieniu i wykorzystuje siłę Ameryki przeciwko niej samej.
W tej walce nie da się wyznaczyć linii frontu, a centra terroryzmu mogą znajdować się w różnych częściach świata.
Na podstawie analizy aktów terrorystycznych mających miejsce na terenie Stanów Zjednoczonych można wyciągnąć wniosek, że wykrywalność sprawców takich aktów jest znaczna. Skuteczność zwalczania i zapobiegania terroryzmowi uzależniona jest od wysokości nakładów przeznaczonych na ten cel. Wypada jednak wspomnieć, że nie jest to zależność wprost proporcjonalna.

Piśmiennictwo

Monografie naukowe:
1. Blechów B., Terroryzm w świecie podwubiegunowym, Toruń 2002
2. Bieleń S. Prawo w stosunkach międzynarodowych, Warszawa 1998
3. Chyba Ch.: Biological Terrorism and Public Health. “Survival”, 2001, nr 1
4. Clinton W. J.,National Security Strategy of Engagement and Enlargement, Washington D.C
5. Devost B.K. Houghton, N.A. Pollard, Information Terrorism: Political Violence in the Information Age, “Terrorism and Political Violence” Vol. 9, No 1, Spring 199
6. Galicki Z. Bezprawne zawładnięcie statkiem powietrznym, „Sprawy Międzynarodowe”, 1997 nr 8B.
7. Harmon Ch. Terrorism today
8. Herman H. Działania specjalne w wojnach i konfliktach zbrojnych po II wojnie światowej, Warszawa 2000
9. Hoffman, Oblicza terroryzmu
10. J.F.Hoge, G. Rose, 11 września 2001r. Jak to się stało i co dalej?, Warszawa 2001
11. Howard M. Combating Crime & Terrorism. “ Vital Speeches of the Day”, 1996, nr 24
Narodowa strategia bezpieczeństwa USA...
12 Jałoszyński K. Zagrożenie terroryzmem w wybranych krajach Europy Zachodniej oraz w Stanach Zjednoczonych, Warszawa 2001
13. Jałoszyński K. Terroryzm a wojsko, „Zeszyty naukowe AON”, 2000, nr 2 (39)
14. Jenkis B.M., Will terrorist go nuclear?, California Seminar on Arms Control and
Foreigh Policy Discussion, Paper No. 64, Santa monica, CA, RAND, 1975.
16. Jenkis B.M. Will terrorists go nuclear? A Reappraisal,1998
17. Joffe G. Improved Information Sharing Needed to Secure EU Borders. “Jane’s Intelligence Review”, 2001, nr 2A. Toffler, Trzecia fala, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1997
18. Kaczyński S. Organizacja, wyposażenie oraz przykłady udziału płetwonurków bojowych wybranych państw obcych w działaniach specjalnych, Praca Dyplomowa, AON, Warszawa 1998
19. Kuba Paweł, Terroryzm i jednostki antyterrorystyczne na świecie, Warszawa 1992
20. M. Madej,Międzynarodowy Terroryzm Polityczny, Ministerstwo Spraw Zagranicznych Warszawa 2001
21. Magierska A. (red.), Polska na nowej drodze. Tradycja i współczesność, „Studia Politologiczne”, Vol. 2, Elipsa, Warszawa 1997
22. Michałek K. Mocarstwo – historia Stanów Zjednoczonych Ameryki 1945 – 1992, Warszawa 1995
23. Pikulski S. Prawne środki zwalczania terroryzmu, Uniwersytet Warmińsko – Mazurski, Olsztyn 2000
24. Rajeswari P.R. U.S. Policy on Terrorism – Part I. Case of Harkat – ul- Ansar. “Strategic Analysis”, 1998 r., nr 7
25. Spinzrak E.The Great Superterrorism Scare. “Foreign Policy”, 1998. nr 112.
26. Simmons G. Libya: The Struggle for Surviva...
27. Sponzrak E. The Great Superterrorism Scare...
28. Tyrała P. (red.): Zarządzanie bezpieczeństwem. Kraków, 2000r.
29. Wilcox P. Testimony before the Permanent Select Committee on Inteligence...;

Adresy Internetowe:
1. http:// 157.25.193.180/terroryzm/przepisy/lista USA.htm
2. www.odccp.org/tpb.html
3. www.state.gov/www/global/terrorism/ottawa_declaration.html

Encyklopedie i słowniki:
1. Mała Encyklopedia Powszechna PWN, Warszawa 1971
2. W. Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, Warszawa 1990
3. A. Antoszewski, R. Herbut, Leksykon Politologii, Wrocław 1999

Artykuły prasowe:
1. B. Kantrowitz, The messiah of Waco, “ Newsweek” z 15 marca 1993 r.
2. J. Markoff, Okupant z Waszyngtonu, „Polityka” z 28 czerwca 1997 r.
3. J. Adams, Man Held Over Boston Abortion Clinic Killings, “ The Sundey Times” z 1 stycznia 1995 r.
4. S. Walczak, Armia Boga przyznaje się, „Rzeczpospolita” z 26 lutego 1997 r
5. J. Bone, Shaikh Plotted Terror Campaign In New York, “ The Times” z 31 stycznia 1995 r.
6. G. Davidson (Tim) Smith, Single Issue Terrorism, A Canadian Security Intelligence Service Publication, Commentary No. 74, Winter 1998
7. B. Taylor, Religion, Violence and Radical Environmentalism: From Earth First! To the Unabomber to the Earth Liberation Front, “Terrorism and Political Violance” , Vol.10, No. 4, (Winter 1998)
8. Z. Brzeźiński, Kłopoty dobrego hegemona, „ Gazeta Wyborcza” z 4 lipca 1998 r.
9. B. Węglarczyk, „Gazeta Wyborcza” z 31 marca 1998 r.
10. K. Indecki, Ustawodawstwo USA wobec terroryzmu. Wybrane zagadnienia. „ Przegląd Policyjny”
11. B.Wierzbicki,Model zwalczania terroryzmu międzynarodowego w umowach wielostronnych o charakterze uniwersalnym. „Państwo i Prawo”, 1983 nr 11, s.85.
12. M. Flaming, Zakładnicy w prawie międzynarodowym, „Wojskowy Przegląd Prawniczy”, 1963 nr 4
13. Rzeczpospolita z 15 – 16 września
14. „Gazeta Wyborcza” z 17 września 2001r.
15. „Rzeczpospolita” z 15 – 16 września 2001 r.
16. „Rzeczpospolita” z 13 września 2001 r.
17. „Rzeczpospolita” z 29 - 30 września 2001 r.
18. Żandarm mimo woli, rozmowa z Madeleine Albright, „Gazeta Wyborcza” z 19 sierpnia 1999 r.
19. Globalizacja fałszu, Rozmowa z brytyjskim filozofem Johnem Grayem, „Wprost” z 22 stycznia 2000 r., numer 4
20. „Gazeta Wyborcza” z 5 października 2001 r.
Stern J. Apokalypse Never, but the Threat is Real. “Survival”, 1998, nr 4

GENERAL PULASKI MEMORIAL DAY, 2009 BY THE PRESIDENT OF THE UNITED STATES OF AMERICA

2009-10-11T08:22:00.001-07:00

GENERAL PULASKI MEMORIAL DAY, 2009 BY THE PRESIDENT OF THE UNITED STATES OF AMERICA

Each year on this day, Americans pause to remember a patriot and champion of liberty who fought valiantly for the freedom of our Nation. During our struggle for independence, General Casimir Pulaski displayed heroic leadership and ultimately sacrificed his life in service to our country. His commitment to liberty remains an inspiration to us today, 230 years later, and it serves as a reflection of the many contributions Polish Americans have made to our national identity.

Born in Poland in 1745, Brigadier General Casimir Pulaski witnessed the occupation of Poland by foreign troops during his youth. He joined the struggle for Polish independence in 1768, fighting alongside his father with unwavering determination. Despite the tremendous courage of Pulaski and his compatriots, the foreign forces prevailed and Poland was divided among three of its neighbors. The young Casimir Pulaski was exiled, and, while in Paris, met America's envoy to France, Benjamin Franklin, and learned of our nascent quest for independence.

Arriving in America during the summer of 1777, General Pulaski quickly earned a commission and led his troops with admirable skill in a number of important campaigns. He would eventually become known as the "Father of the American Cavalry." In 1779, Pulaski was mortally wounded during the siege of Savannah while trying to rally his troops under heavy enemy fire. Before laying down his life for the United States, this Polish and American hero had earned a reputation for his idealism and his courageous spirit.

Pulaski's ideals live on today in the many Polish-American communities across the country. These neighborhoods continue to celebrate Polish culture, while adding immeasurably to our national identity. Their contributions have expanded our collective knowledge, pushing the boundaries of science, business, and the arts. With each passing year, the cooperation between the United States and Poland grows, supported by the dedication and commitment of Polish Americans to our shared history. Today, as we remember General Pulaski, we celebrate our strong friendship with Poland, and honor those Americans of Polish heritage.

NOW, THEREFORE, I, BARACK OBAMA, President of the United States of America, by virtue of the authority vested in me by the Constitution and the laws of the United States, do hereby proclaim Sunday, October 11, 2009, as General Pulaski Memorial Day. I encourage all Americans to commemorate this occasion with appropriate programs and activities paying tribute to Casimir Pulaski and honoring all those who defend the freedom of our great Nation.

IN WITNESS WHEREOF, I have hereunto set my hand this ninth day of October, in the year of our Lord two thousand nine, and of the Independence of the United States of America the two hundred and thirty-fourth.

BARACK OBAMA

Casimir Pulaski was born in Podalia, Poland, on March 4, 1747. He had five sisters and two brothers. His father gave him a pony when he was five years old and a horse when he was eight years old. As a child, Casimir learned how to shoot a bulls-eye while riding a horse. His father sent him to Warsaw to go to school. Then his father sent him to the Court of Courtland to be a page for the Duke of Courtland. While Pulaski was there, the Russians took over Courtland, so Casimir had to return to Warsaw.

Pulaski's father organized a group called The Knights of the Holy Cross. The Knights fought against the Russians, because the Russians were trying to take over Poland. Pulaski recruited men to be in the Knights, and he fought with the Knights. They fought bravely against the Russians, but they lost. Casimir and the rest of the Knights were captured and sent to prison. Then he was banished from Poland. He went to Turkey. He and his father and his brothers trained men to fight against Russia. The Russians tried to capture them, but Pulaski escaped back to Poland, even though he had been banished from there.

When he got to Cracow, Poland, Pulaski joined the Polish Revolutionary Confederates who were trying to fight against the Russians. He fought bravely and he helped the Confederates win the Battle of Kukielki, which forced the Russians to leave Poland. He was a hero to the Polish people, but later, the king of Poland, King Stanislaus, turned against him, and he had to flee Poland again.
Image courtesy of ArtToday.

Pulaski decided to go to America to help the colonists fight against the British. He got in touch with Benjamin Franklin, who was in Paris. Franklin gave him money to get to America and told the American Congress and George Washington about Casimir Pulaski.

After he got to America, Pulaski found General Washington in Philadelphia. Washington got the Congress to put Casimir Pulaski in charge of the American Cavalry. Near Brandywine, he saw the British planning a trap around the Americans. He led a charge against the British and defeated the trap. He was a hero to the Americans for saving them from the trap.

Pulaski trained men for the American Cavalry and the infantry. He wanted to start a special legion. The Congress gave him permission. He trained them to be experts on horseback. He led them to battle in New York City. On the way to New York, they had to pass through New Jersey. At Little Egg Harbor, they burned twenty British ships and took all their ammunition. Unfortunately, some of Pulaski 's friends died in the battle.
Casimir Pulaski and his Legion rode south to Charleston to help the people there fight against the British. They went after the British as they tried to escape to sea. Casimir and his men won again, capturing many British troops and supplies. Then Pulaski and his troops went to Savannah to try to capture the city from the British. As they were planning, an American soldier named James Curry informed the British of their plans, so the British were ready for the attack. Because of this, the Americans lost the battle and Casimir Pulaski got shot during the battle. He was badly wounded. The wounds became infected, and he became sick and died. He died on October 11, 1779. He was only 32 years old.

It was a very important thing that the hero Casimir Pulaski came to defend the colonies in the fight against Great Britain, and that is why children in Illinois get a holiday off from school on the first Monday of March. We honor the memory of Casimir Pulaski.

Polonez - Pan Tadeusz

Casimir Pulaski (1745?-1779) is a hero of two countries, Poland and the United States. Pulaski (in Polish: Kazimierz Pulawski) was born in a small town near Warsaw, Poland during the mid-1740s. In 1768, Pulaski and his father Jozef founded the Confederation of the Bar to defend Poland against the aggressive Russian forces, which later arrested and killed Casimir's father. Unable to prevent the partition of Poland, Pulaski left Poland and lived in exile in Turkey and the Balkans between 1772 and 1775, and then to Paris where he met Benjamin Franklin. Franklin convinced him to support the colonies against England in the American Revolution.

Pulaski impressed with the ideals of a new nation struggling to be free, volunteered his services. In 1777, Pulaski arrived in Philadelphia where he met General Washington, Commander-in -Chief of the Continental Army. Later at Brandywine, he came to the aid of Washington's forces and distinguished himself as a brilliant military tactician. For his efforts, Congress appointed him Brigadier-General in charge of Four Horse Brigades. Then again, at the battles of Germantown and Valley Forge, Pulaski's knowledge of warfare assisted Washington and his men.

Later in 1778, through Washington's intervention, Congress approved the establishment of the Cavalry and put Pulaski at its head. The Father of the American Cavalry demanded much of his men and trained them in tested cavalry tactics. He used his own personal finances, when money from Congress was scarce, in order to assure his forces of the finest equipment and personal safety.

Pulaski and his legion were then ordered to defend Little Egg Harbor in New Jersey and Minisink on the Delaware and then south to Charleston, South Carolina. However, it was at the battle of Savannah in 1779 that General Pulaski, riding forth into battle on his horse, fell to the ground mortally wounded by the blast of cannon.